50 Shades of Music

Κι ήρθε λοιπόν η ώρα. Ναι είναι αλήθεια. Φεύγει αυτή η άθλια χρόνια. Κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ. Οι περισσότεροι, έστω. Ζωντανοί. Είναι από μόνο του κι αυτό μάλλον ένα επίτευγμα. Ένα επίτευγμα που νομίζω αξίζει να του αφιερώσουμε ένα τραγούδι. Τίτλος                     : Το χειροκρότημα Τραγουδίστρια       : Άλκηστις Πρωτοψάλτη Στιχουργός             : Λίνα Νικολακοπούλου Έτος Κυκλοφορίας: 1987 Είδος                      : Ποπ-Μπαλάντα Η αλήθεια είναι ότι το λέω μεταξύ αστείου και σοβαρού ότι είναι ένα επίτευγμα το ότι επιβιώσαμε φέτος. Ίσως είναι και λίγο υπερβολικό, αλλά αυτή η χρονιά δεν σταματούσε να μας εκπλήσσει δυσάρεστα, δεν ξέραμε ποιο θα είναι το επόμενο δυσάρεστο που θα ακούσουμε. Οπότε, ακόμα και το ότι ζούμε μπορεί να θεωρηθεί ένα επίτευγμα και ένας καλός λόγος για να αποχαιρετήσω το 2020 με αυτό το τραγούδι. Ά...

  Επανέρχομαι σήμερα με ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, λογικά το τελευταίο για φέτος. Το Christmas Lights των Coldplay, ένα τραγούδι που πραγματικά λατρεύω, για πολλούς λόγους, και που το ακούω κάθε χρόνο τέτοια μέρα.  Και που, για αυτόν ακριβώς το λόγο, αναρωτήθηκα αν θα ήθελα τελικά να γράψω για αυτό φέτος ή να περιμένω κάποια άλλα, πιο φυσιολογικά, Χριστούγεννα. Όταν όμως το άκουσα ξανά, μου διέλυσε όλες τις απορίες σχετικά με την καταλληλότα αυτής της επιλογής.   Τίτλος                    : Christmas Lights Τραγουδιστής        : Chris Martin (Coldplay) Στιχουργός             : Coldplay Έτος Κυκλοφορίας: 2010 Είδος                      : Pop, Alternative Rock Πρώτον, με ένα συγκεκριμένο στίχο. "Doesn’t look like Christmas at all", τραγουδάει ο Chris Martin, βασίζοντάς το στο γεγονός ότι δεν έχει αρχίσει α...

   Θα ήθελα σήμερα, μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα, να επανέλθω με ένα σχετικό, μα και πολύ ιδιαίτερο, κατά τη γνώμη μου, τραγούδι. Ένα τραγούδι διαφορετικό, τόσο από τα αμιγώς εορταστικά όπως εκείνα που είχα ανεβάσει πριν λίγες βδομάδες, όσο και από πιο εμπορικά, όπως πχ το "Last Christmas", το "All I want for Christmas is you" κλπ. Η σημερινή μου επιλογή, είναι, λοιπόν, το "My grown-up Christmas list", η πιο γνωστή εκτέλεση του οποίου ανήκει στην Kelly Clarkson. Τίτλος                    : My Grown-Up Christmas List Τραγουδιστής        : Natalie Cole(&others) Στιχουργός             : David Forster & Linda Thompson-Jenner Έτος Κυκλοφορίας: 1992 Είδος                      : Pop    Όπως προανέφερα, θεωρώ αυτό το τραγούδι αρκετά ιδιαίτερο. Ο βασικός λόγος είναι ότι πάει κόντρα σε ένα βασικό χαρακτηρισ...

Σήμερα θέλω να κάνω μια ανάρτηση διαφορετική από τις προηγούμενές μου. Μια ανάρτηση που δεν θα έχει να κάνει με τις γενικές συνθήκες της εποχής (καραντίνα, Χριστούγεννα), αλλά που θα βασίζεται σε ένα πολύ προσωπικό μου συναίσθημα, το οποίο πυροδότησαν δύο όνειρα και μια τυχαία συνάντηση. Με έχει πιάσει λοιπόν, αυτές τις μέρες, μια νοσταλγία για το παρελθόν και, πιο συγκεκριμένα, για τα χρόνια που ήμουν μαθητής, στο δημοτικό. Πρέπει βέβαια να πω, για όσους δεν με ξέρουν, ότι είμαι γενικά αρκετά νοσταλγικός τύπος. Μπορεί να μου λείπει σχεδόν οτιδήποτε από το παρελθόν, ακόμα και περίοδοι που άλλοι δεν θέλουν καν να τις σκέφτονται, όπως η χρονιά των πανηλιθίων (συγγνώμη πανελληνίων ήθελα να πω 😇 ). Σε σημείο που αρκετά συχνά σκέφτομαι αν η πολύ καλή μνήμη που έχω είναι ευλογία (δίνοντάς μου την δυνατότητα να θυμάμαι όμορφες στιγμές από παλιά) ή κατάρα (βυθίζοντάς με σε μια σχετική μελαγχολία αναλογιζόμενος ότι όλα αυτά που θυμάμαι ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρόκειται ποτέ να τα ξαναζήσω...

  Πριν 7,5 μήνες, είχα κάνει μια ανάρτηση για την άνοιξη. Εκφράζοντας την αγάπη μου για αυτή την εποχή του χρόνου, την απογοήτευσή μου για το γεγονός ότι φέτος δεν θα τη ζούσα όπως ήθελα αλλά και κλείνοντας με τα πολύ όμορφα λόγια του Ελύτη, ότι "την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις". Μία άλλη πολύ αγαπημένη μου εποχή του χρόνου, η πιο αγαπημένη μάλλον, είμαι τα Χριστούγεννα. Και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, αρχίζω να ακούω κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια, για να μπαίνω σε mood. Τα οποία φυσικά και θα ήθελα πολύ να τα ανεβάσω. Το σκεφτόμουν όμως, αμφιταλλαντεύτηκα αρκετά. Ξέρω, φαντάζομαι, φοβάμαι, ότι ούτε και τα Χριστούγεννα θα είναι φέτος όπως τα ξέρω και τα αγαπώ. Μα, μετά, θυμήθηκα πάλι τα λόγια του Ελύτη. Και σκέφτηκα-"αν ισχύει για την άνοιξη, γιατί όχι και για τα Χριστούγεννα"; Τι είναι άλλωστε, τελικά, τα Χριστούγεννα; Είναι απλά μια φιέστα, που βγαίνουμε κάθε μέρα, μαζευόμαστε με τους πάντες, από τον πιο αγαπημένο φίλο μέχρι τον πιο αδιάφορο συγγενή, ...

   Σήμερα θέλω να γράψω για ένα τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό 3-4 μήνες, με αφορμή τις τραγελαφικές καταστάσεις που βιώνουμε . Το "για το καλό μου", του Γιάννη Μηλιώκα.  Τίτλος                    : Για το καλό μου Τραγουδιστής        : Γιάννης Μηλιώκας Στιχουργός             : Γιάννης Μηλιώκας Έτος Κυκλοφορίας: 1986 Είδος                      : Έντεχνο Ροκ    Βλέπουμε αυτή την εποχή, εν έτει 2020, να καταρρίπτονται ένα ένα ανθρώπινα δικαιώματα του ελεύθερου πολίτη, στο όνομα του κοινού καλού, της δημόσιας υγείας. Το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, το δικαίωμα της κατά βούλησην μετακίνησης, ακόμα και δικαιώματα όπως στην άποψη (όπως προκύπτει από το γεγονός ότι οι αρνητές του κορωναϊού οδηγούνται στον εισαγγελέα), και σε λίγο και της ιδιωτικότητας και της αυτοδιάθεσης, καθώς όπως διάβασα σκέφτονται...

 Eminem - Venom Τα λόγια είναι περιττά. Καταπληκτικός ράπερ. Διαχρονικός. Το συγκεκριμένο τραγούδι αποτελεί theme song στην ομώνυμη ταινία της marvel. Προφανώς είναι έτη φωτός μπροστά από τους γηγενείς ράπερ. Ράπερ με τον οποίο μεγάλωσαν τα παιδιά των 90s αδιαμφησβήτητα.

Ροκ ανεβάσαμε, μπαλάντες ανεβάσαμε, γενικά έχουμε πρόγραμμα. Ώρα για λίγο Rap. H Rap μουσική στις μέρες μας έχει παρεξηγηθεί σε σχέση με αυτό που εκπροσωπεί. Ειδικά, το ελληνικό δείγμα δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό αυτού που πραγματικά είναι η Rap.  Οι καταβολές του μουσικού αυτού είδους ξεκινούν από τις ΗΠΑ, όπου καταπιεσμένοι άνθρωποι, Μαύροι κατά κύριο λόγο, προσπαθούσαν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα. Η φτώχια, η αστυνομική βία, ο ρατσισμός, τα ναρκωτικά, τα όπλα και η κακοποίηση ήταν και είναι η μοναδική επιλογή κάποιων ανθρώπων.  Κάπου κάπου όμως, ξεπετάγεται ένας άνθρωπος που κόντρα σε όλες τις προσδοκίες δημιουργεί κάτι δυσανάλογο των ευκαιριών του. Ένας από αυτούς ήταν και ο Tupac Shakur - 2pac . Ένας άνθρωπος από αυτούς που πολλοί δε θέλουν μέσα στα πόδια τους. Ένας άνθρωπος που μέχρι τα 25 του χρόνια, όταν και δολοφονήθηκε, πρόλαβε να ζήσει τα πάντα. Δικαστήρια, φυλακή, φήμη, δόξα, φιλία, προδοσία. Η μουσική του ήταν ο τρόπος του να εκφράσει ...

  Τίτλος                    : Everybdy Hurts Τραγουδιστής        : REM (band) Στιχουργός             : Berry, Buck, Mills & Stipe Είδος                      : Alternative/Soft Rock Έτος Κυκλοφορίας: 1992    Το “ Everybody Hurts ” των REM είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε πάντα, μα πριν 2 χρόνια απέκτησε μία ακόμα ιδιαίτερη αξία για μένα, δεδομένου ότι ήταν το πρώτο τραγούδι, με το οποίο μοιράστηκα την πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, να προσπαθήσω να το παίξω εγώ στην κιθάρα, ήδη ξέροντάς το, αγαπώντας το και ακούγοντάς το και από πριν αρκετά.    Ένα τραγούδι, που δεν σε κερδίζει ξεσηκώνοντας και γεμίζοντάς σε με χαρούμενα συναισθήματα, αλλά που προσωπικά με κέρδισε με την αυθεντικότητά του, εκφράζοντας τη μεγάλη παραδοχή, ότι, εμείς οι άνθρωποι, στενοχωριόμαστε, πονάμε, κλαίμε. Και είναι απόλυτα φυσιολογ...

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω για αυτό το τραγούδι. Με αφορμή κάποιες προσωπικές μου υποθέσεις. Μα, σήμερα, νομίζω ότι δεν παίρνει άλλη αναβολή. Και ότι, αυτή τη φορά, πιστεύω ότι θα μοιραστώ μαζί με όλους τους συμπατριώτες μου -γιατί όλοι, αυτή τη στιγμή, ενόψει του νέου επερχόμενου lockdown, λίγο πολύ βιώνουμε τα ίδια αρνητικά συναισθήματα- το κομμάτι που ανεβάζω. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, λοιπόν, σε κάνει πιο δυνατό.  Τίτλος                    : Ό,τι δεν σε σκοτώνει Τραγουδιστής        : Νίκος Πορτοκάλογλου Στιχουργός             : Νίκος Πορτοκάλογλου Έτος Κυκλοφορίας: 1991 Είδος                      : Έντεχνο Ροκ Μία φράση, από αυτές που θεωρούνται αρκετά "κλισέ". Μα και μία που, προσωπικά, β...

   Γενικά, στα γραπτά μου σε αυτό το blog, προσπαθώ να τηρώ μία ισορροπία στο συναίσθημα με το οποίο τα "ντύνω". Πιστεύω ότι σίγουρα πρέπει να υπάρχει αυτό, για μουσική μιλάμε άλλωστε, θα ήταν από περίεργο ως και άτοπο να μην έχει μία συναισθηματική ένδυση ένα κείμενο που μιλάει για μουσική. Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να το παρακάνω. Και γιατί αισθάνομαι λιγάκι άβολα να εκφράζω δημόσια ένα πλήρες και βαθύ συναίσθημά μου, μα, κυρίως, επειδή θεωρώ ότι μάλλον ελάχιστους νοιάζει αυτό και επειδή δεν θέλω να ωθώ τον αναγνώστη στο δικό μου συναίσθημα, προτιμώ να του δίνω ένα food for feel ώστε να ανακαλύψει εκείνος μία δική του, μοναδική, συναισθηματική εμπειρία. Σήμερα όμως είναι μία ιδιαίτερη μέρα για μένα, αφού συμπληρώνονται 4 χρόνια από τη μέρα που βίωσα το μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου (μέχρι σήμερα;), οπότε επιτρέψτε μου να μιλήσω λίγο για αυτό, προσεγγίζοντας λίγο περισσότερο το emotional flooding και αφορμώμενος από ένα θαυμάσιο, μαγικό, όπως λέει κι ο τίτλος, τραγούδι...

Όταν μιλάμε για Heavy Metal, το μυαλό όλων πάει στα τρία ιερά τέρατα του, Deep Purple, Led Zeppelin και φυσικά τους πρωτοπόρους του συγκεκριμένου είδους μουσικής, τους Black Sabbath . Το συγκρότημα του θρυλικού Ozzy Osbourne ιδρύθηκε το 1968 στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας και έμελλε να χαράξει ανεξίτηλη πορεία σε παγκόσμιο επίπεδο.  Ένα από τα μεγαλύτερα hit του συγκροτήματος αποτελεί το αδιανόητα ρεαλιστικό " Paranoid ", ένα τραγούδι ύμνος στην εσωτερική φωτιά του καθενός από εμάς. Μια κραυγή απόγνωσης του Ozzy να ξεκλειδώσει τις δυνάμεις του φωνάζοντας με όλο του το "είναι" "Can you help me? Occupy my brain?". Σε έναν κόσμο που τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση, ο καθένας αναζητά αυτό το κάτι που θα δώσει νόημα στη ζωή του. Όπως και το τραγούδι παροτρύνει, "Απολαύστε τη ζωή σας". Αν και η νοοτροπία του κινείται με τέρμα γκάζι αντίθετα από την διαφήμιση της ζωής, μιας και ο Ozzy ξεδιπλώνει όλο το φάσμα της κατάθλιψής του (ή για να είμαι πιο ακριβής ...

    Το τραγούδι για το οποίο θα μιλήσω σήμερα, είναι ένα πολύ αγαπημένο μου. Από όλες τις απόψεις, ακουστικά, νοηματικά, τα πράγματα&το πρόσωπο που το έχω συνδυάσει, την περίοδο της ζωής μου στην οποία με ταξιδεύει. Hymn for the Weekend, by Coldplay.  Τίτλος                      : Hymn for the Weekend Τραγουδιστής/ες     : Coldplay (&Beyonce) Στιχουργός/οι          : Berryman, Buckland, Champion & Martin Έτος Κυκλοφορίας : 2015 Είδος                       : Alternative/Indie/Pop    Ένα κάπως περίεργο τραγούδι, το οποίο όταν το είχα πρωτακούσει δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και μάλιστα, θα έλεγα, με "παραπλάνησε". Λίγο ο τίτλος, λίγο ότι δεν έδωσα αρκετή προσοχή ώστε να καταλάβω τους στίχους (μιας και δεν ήταν ελληνικό που η κατανόηση γίνεται αυτόματα), λίγο ο χαλαρός και care-free ρυθμός του. Μο...

   Για κάποιο περίεργο, ίσως, λόγο, έχω παρατηρήσει ότι πολύ σπάνια δένομαι με τραγούδια που τραγουδούν γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί, ίσως ως άντρας δυσκολεύομαι να ταυτιστώ με ένα συναίσθημα που εκφράζεται από μια γυναίκα. Παράλογο; Δεν ξέρω, απλά έτσι συμβαίνει. Αυτό όμως εδώ το τραγούδι, το "Μέτρημα", της Νατάσσας Μποφίλιου, είναι μια φωτεινή εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Ένα τραγούδι που με κέρδισε, με συγκίνησε, με συγκλόνισε, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα. Τίτλος                    : Το Μέτρημα Τραγουδιστής        : Νατάσσα Μποφίλιου Στιχουργός             : Γεράσιμος Ευαγγελάτος Έτος Κυκλοφορίας: 2010 Είδος                      : Έντεχνο    Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο αυτό. Το τραγούδι αυτό μιλάει για το μεγαλύτερο και πιο αβέβαιο όσον αφορά διατήρησή του, θησαυρό, τους ανθρώπους. Πλούσιος όποιο...

     Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο. .                "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"... Τίτλος:                ...

Όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής, αναζητώντας την ευτυχία άλλοι στα χρήματα, άλλοι στην δημιουργία μιας “ιδανικής” σχέσης, άλλοι στην εργασία, ή και σε όλα μαζί. Εάν δεν κατακτήσουμε κάποιο από αυτά θεωρούμε τον εαυτό μας αποτυχημένο, νιώθουμε ανάξιοι και πολλές φορές άτυχοι. Δεν αντιλέγω, όλα συμβάλουν με τον τρόπο τους και σε διαφορετικό βαθμό στην προσωπική μας ευτυχία. Εκείνο όμως που κατά την άποψη μου θα μας βοηθήσει να γίνουμε ευτυχισμένοι είτε έχουμε κατακτήσει τα παραπάνω είτε όχι είναι η ψυχική μας υγεία, ως επακόλουθο της συμφιλίωσης με τον εαυτό μας. Το ξέρω δεν είναι εύκολη υπόθεση , πολύ περισσότερο όταν έχει βιώσει κάποιος την απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο! Οφείλουμε να συνηδειτοποιήσουμε πως η ζωή είναι στιγμές, άλλοτε όμορφες και άλλοτε άσχημες και αυτές άλλοτε από δική μας επιλογή και άλλοτε όχι. Αυτό τι σημαίνει πως όταν εμφανιστεί η δυσκολία όσο μεγάλη και να είναι πρέπει απλώς να δηλώσουμε ηττημένοι; Ηττημένος θα είναι εκείνος π...

   Και ναι, ήρθε επιτέλους η ώρα να γράψω για ένα τραγούδι των αγαπημένων μου Scorpions. Μου φαίνεται, ακόμα και μένα, παράξενο που δεν το έχω κάνει τόσο καιρό, θα το είχα κάνει σίγουρα νωρίτερα, αλλά με πρόλαβε ένας "συνάδελφος" και γενικά προσπαθώ να αποφεύγω να γράφω για τραγούδια καλλιτεχνών που υπάρχει ήδη κείμενο για αυτούς, ώστε να υπάρχει μία ποικιλία. Σήμερα όμως θέλω να γράψω για ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι για μένα, το πρώτο που με έκανε να κολλήσω με τους Scorpions, το Wind of Change.    Όπως είπα λοιπόν, το συγκεκριμένο τραγούδι έχει μία ιδιαίτερη σημειολογία για μένα. Το άκουγα πριν 7 χρόνια, τον Αύγουστο του 2013, "an August summer night" όπως λέει κι ένας στίχος. Πέρα από το ότι ήταν ένα τραγούδι που μου άρεσε πάρα πολύ, ταυτίστηκα και μαζί του γιατί ήταν και μία φάση μεγάλων αλλαγών για μένα, δεδομένου ότι θα ξεκινούσα τις σπουδές μου σε μια άλλη πόλη. Όπως και τόσα άλλα παιδιά σήμερα, για αυτό κι επέλεξα να το συνδυάσω. Ευχάριστες αλλαγές αυτές, βέ...

     Η σημερινή μου ανάρτηση θα έχει μία μικρή ιδιαιτερότητα, ότι θα είναι αφιερωμένη σε ένα τραγούδι, το οποίο ναι μεν μου αρέσει, αλλά όχι τόσο ώστε να το ακούω τακτικά, το «Ροζ», των Μηλιώκα-Μάνου. Ένα τραγούδι, που ήταν μάλλον «γραφτό» να ασχοληθώ μαζί του, αν λάβω υπόψιν μία σειρά από συμπτώσεις-ότι μου ήρθε τυχαία προχθές στο μυαλό το ρεφρέν του, ότι σήμερα το άκουσα στο ραδιόφωνο, ακόμα κι ότι η προηγούμενή μου ανάρτηση βασιζόταν σε ένα τραγούδι της Pink (μία ακόμη ενδιαφέρουσα σύμπτωση, νομίζω). Τίτλος τραγουδιού            : Ροζ Τραγουδιστές                    : Γιάννης Μηλιώκας, Αφροδίτη Μάνου Στιγουργοί                         : Γιάννης Μηλιώκας Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 1988 Είδος   ...

     Όσοι ξέρουν εμένα και τα μουσικά γούστα μου, μάλλον θα παραξευτούν βλέποντας ότι το τραγούδι   στο οποίο επιλέγω να βασίσω τη σημερινή μου ανάρτηση ανήκει στην Pink / P ! nk (πολύ καλή τραγουδίστρια αλλά των στυλ των τραγουδιών της δεν με εκφράζει γενικά). Αν πάλι δουν τον τίτλο του τραγουδιού, μάλλον δεν θα τους κάνει καμία εντύπωση. Σε κάθε περίπτωση, το τραγούδι που επέλεξα για σήμερα είναι το “ Try ” της Pink .    Προς αυτό το τραγούδι με ενέπνευσε η παραπάνω ανάμνηση του Facebook για ένα quote που είχα ανεβάσει πριν 7 χρόνια. Το οποίο ανήκει στον σπουδαίο Ινδό πολιτικό-στοχαστή Γκάντι, ο οποίος λέει ότι παρότι δεν ξέρεις αν το αποτέλεσμα μίας προσπάθειας θα είναι το επιθυμητό, αν δεν προσπαθήσεις δεν θα έχεις κανένα αποτέλεσμα (πράγμα σίγουρα ανεπιθύμητο). Κάτι παρόμοιο με αυτό που λέει κι ο Γερμανός δραματουργός-ποιητής Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει». Τι σχέση μπορούν να έχουν...

Το τραγούδι της σημερινής μου ανάρτησης είναι το "Δεν έχω ιδέα". Πρόκειται βέβαια για ένα single από τον Χρήστο Μάστορα, τραγουδιστή του συγκροτήματος "Μέλισσες", του μάλλον πιο επιτυχημένου την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα . Ένα πολύ γνωστό κι αγαπημένο τραγούδι, παρότι έχει κυκλοφορήσει μόλις ένα χρόνο . Ένα τραγούδι που αρχικά αποτέλεσε μια αστεία απάντηση σε έναν φίλο μου που με ρώτησε ποιο θα είναι το τραγούδι της επιλογής μου για την επόμενή μου ανάρτηση, κάτι που, εκείνη τη στιγμή, δε γνώριζα. Αλλά, μετά, σκέφτηκα ότι είναι μία πολύ καλή ιδέα εν πάση περιπτώσει, και γιατί μου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι και ο συγκεκριμένος τραγουδιστής, αλλά και γιατί ξέρω, θεωρώ, το συναίσθημα που το συνοδεύει . Το τραγούδι αυτό λοιπόν αναφέρεται στην θλίψη και την απογοήτευση του καλλιτέχνη για το γεγονός ότι έχει αποξενωθεί από ένα κάποτε αγαπημένο και οικείο του πρόσωπο, έναν παλιό του έρωτα, όπως είναι εύκολα κατανοητό. Επαναλαμβάνοντας χαρακτηριστικά πολλές φο...

Σε μια εποχή στην οποία ο πατριωτισμός και η αγάπη για την πατρίδα δοκιμάζονται. Σε μια εποχή η οποία μαστίζεται από μυριάδες κοινωνικά,πολιτικά και κυρίως οικονομικά προβλήματα δεν πρέπει να λησμονούμε την ιστορία της χώρας μας και τα πάθη τα οποία πέρασε ο τόπος για να είναι ελεύθερος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τα 400 χρόνια υπό τουρκική κατοχή. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ την μικρασιατική καταστροφή. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ την κατεχόμενη αιματοβαμμένη Κύπρο. Σε τέτοιες δύσκολες περιόδους πρέπει να θυμόμαστε όλους εκείνους τους λόγους που μας έδωσαν ιστορικά οι "γείτονές" μας. Οι προερχόμενοι εξ Ασίας γείτονές μας οι οποίοι όντας διαχρονικά βάρβαροι δεν σεβάστηκαν και έβαψαν με αίμα τον Πόντο, την Αρμενία και την Μικρά Ασία. Δυστυχώς δεν ήταν και ούτε θα είναι μέρος του δυτικού πολιτισμού αυτός ο βάρβαρος λαός. Η αλήθεια αυτή είναι όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους.

   Η σημερινή μου ανάρτηση θα είναι κάπως ιδιαίτερη, καθώς έχει άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο, και συγκεκριμένα την αγαπημένη μου ομάδα, την αγγλική Λίβερπουλ, η οποία στέφθηκε χθες πρωταθλήτρια Αγγλίας για πρώτη φορά μετά το 1990. Το τραγούδι λοιπόν που επιλέγω δεν είναι άλλο από το “ You ’ ll Never Walk Alone ”, των Rodgers & Hammerstein , το οποίο μεταφέρθηκε στην Αγγλία χάρη στους "Gary and the Peacemakers" και έχει εξελιχθεί με τα χρόνια σε (άτυπο;) ύμνο της ομάδας. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για την ποδοσφαιρική διάσταση , μπορούν να παραλείψουν τις πέντε επόμενες παραγράφους και να συνεχίσουν από την έβδομη, που θα είναι πιο γενικού ενδιαφέροντος. Παρ’ όλ’ αυτά, προσωπικά θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο και το υπόλοιπο, ότι αυτή η ιστορία έχει αρκετά πράγματα να πει.     Η Λίβερπουλ λοιπόν είναι μία αγγλική ομάδα, με καταγωγή από την ομώνυμη πόλη, που ιδρύθηκε το 1892. Ομάδα με μία ιδιαίτερη σχέση με τους οπαδούς της, που την υπεραγαπούσαν, αλλά μέτριας...