Skip to main content

Christmas Lights! Keep shining on!

 Επανέρχομαι σήμερα με ένα ακόμα χριστουγεννιάτικο τραγούδι, λογικά το τελευταίο για φέτος. Το Christmas Lights των Coldplay, ένα τραγούδι που πραγματικά λατρεύω, για πολλούς λόγους, και που το ακούω κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Και που, για αυτόν ακριβώς το λόγο, αναρωτήθηκα αν θα ήθελα τελικά να γράψω για αυτό φέτος ή να περιμένω κάποια άλλα, πιο φυσιολογικά, Χριστούγεννα. Όταν όμως το άκουσα ξανά, μου διέλυσε όλες τις απορίες σχετικά με την καταλληλότα αυτής της επιλογής. 
Τίτλος                    : Christmas Lights
Τραγουδιστής        : Chris Martin (Coldplay)
Στιχουργός             : Coldplay
Έτος Κυκλοφορίας: 2010
Είδος                      : Pop, Alternative Rock

Πρώτον, με ένα συγκεκριμένο στίχο. "Doesn’t look like Christmas at all", τραγουδάει ο Chris Martin, βασίζοντάς το στο γεγονός ότι δεν έχει αρχίσει ακόμα να χιονίζει. Σίγουρα πιο ασήμαντος και ανούσιος λόγος (αν και στην πραγματικότητα και για αυτόν η αφορμή είναι, με τους πραγματικούς λόγους να αναφέρονται παραπάνω, στο πρώτο μισό του τραγουδιού) από αυτούς που έχουμε εμείς, στην τωρινή πραγματικότητα, για να νιώθουμε έτσι, ωστόσο το συναίσθημα είναι το ίδιο.

Μα, ο βασικός λόγος που θέλησα να γράψω τελικά για αυτό το τραγούδι είναι ο δεύτερος. Η αισιοδοξία και η θετικότητα που μεταδίδει αυτό το τραγούδι, παρότι η κατάσταση που περιγράφει δεν είναι ροδινη και ελλιπής προβλημάτων. Μια αισιοδοξία που προωθεί την πίστη ότι εν τέλει όλα θα πάνε καλά αντανακλάται και στον τρόπο τραγουδίσματος, και στους στίχους. Στους στίχους όλου του δεύτερου μισού του τραγουδιού και, για μένα, κυρίως σε δύο. "Light up the fireworks in me" & "Oh Christmas Lights, keep shining on". Μου αρέσουν αυτοί οι στίχοι γιατί αντανακλούν τη βαθύτατή μου πεποίθηση, ότι στον πολύ μεγαλύτερο βαθμό η ευτυχία είναι προσωπική μας επιλογή. Κάποιος μπορεί να είναι ευτυχισμένος ακόμα και με λίγα, εφόσον τα εκτιμάει και είναι πρόθυμος να βρει τρόπους να τα αξιοποιήσει σωστά, σε αντίθεση με κάποιον που έχει πολλά αλλά αντί να τα χαρεί απλά προσπαθεί να βρει τι λείπει και να το αποκτήσει κι αυτό. Δεν λέω φυσικά να συμβιβαζόμαστε και να μην έχουμε φιλοδοξίες, λέω απλά να μην μας στερεί αυτό τη δυνατότητα να είμαστε χαρούμενοι και να μην μας κάνει άπληστους.

Και για να το μεταφέρω αυτό και στην πραγματικότητά μας, ναι, μπορεί λόγω της κατάστασης που βιώνουμε φέτος να μην έχουμε τη δυνατότητα να δούμε όλα τα χριστουγεννιάτικα φώτα στους δρόμους που συχνάζαμε και στα σπίτια όλων των αγαπημένων μας φίλων. Μπορούμε όμως να γεμίσουμε με φώτα τα δικά μας σπίτια και να τα χαρούμε όσο περισσότερο γίνεται - όπως και εκείνα των λίγων σπιτιών που θα καταφέρουμε να επισκεφθούμε. Και πάνω από όλα, μπορούμε να στολίσουμε τις ψυχές μας. Με τα φώτα της χαράς, της αγάπης, της ευγνωμοσύνης, και τόσων ακόμα θετικών συναισθημάτων. Φώτα που δε σβήνουν ποτέ -αν δεν επιλέξουμε εμείς οι ίδιοι να τα σβήσουμε- και που μπορούν να φωτίσουν και το πιο βαθύ εξωτερικό σκοτάδι. 

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Υγ: την παρακάτω φωτογραφία την έβγαλα πέρσι τέτοια μέρα καθώς έκανα μια βόλτα. Θα ήθελα να την μοιραστώ και μαζί σας καθώς νιώθω ότι ταιριάζει πολύ όμορφα στο συγκεκριμένο τραγούδι



Comments

Popular posts from this blog

Είμαι ένας άλλος, ζω σε (κορωναιο)παράνοια

     Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο. .                "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"... Τίτλος:                ...

Γνωρίστε την... fado!

Φάδο, ονομάζεται το μουσικό είδος που έχει τις ρίζες του στην Πορτογαλία της δεκαετίας του 1820, και αποτελεί έως και σήμερα καθρέφτη της ταυτότητας, της κουλτούρας και της ιστορίας των Πορτογάλων. Μια δωδεκάχορδη κιθάρα και μια βιόλα είναι συνήθως αρκετά για να συνοδεύσουν την φωνή του τραγουδιστή που με συναίσθημα θα αφηγηθεί τον πόνο και τις δυσκολίες της ζωής , φόβους του ανθρώπου καθώς και ιστορίες από την θάλασσα. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η φάδο αποτελεί μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών. Η Amália   Rodrigues , η πιο γνωστή τραγουδίστρια φάδο, συνέβαλε στη διάδοση του είδους αυτού παγκοσμίως αφού έδωσε συναυλίες σε πολλές χώρες του κόσμου. Το έργο της αποτελεί έμπνευση για τους καλλιτέχνες φάδο στην Πορτογαλία του σήμερα. Η σύγχρονη φάδο εμπεριέχει πολλές φορές και άλλα μουσικά όργανα όπως   πιάνο, βιολί και ακορντεόν. Οι νέοι καλλιτέχνες φάδο , δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να την συνδυάσ...

Always

   -"After all this time?"    -"Always." Greek Version    Ο παραπάνω διάλογος, για όσους (σχεδόν όλοι, υποθέτω) μυημένους στο Χάρι Πότερ, είναι προφανώς ανάμεσα στον Άλμπους Ντάμπλντορ και τον Σέβερους Σνέιπ. Ο πρώτος εκπλήσσεται στη θέαση του προστάτη του Σνέιπ, που είναι μία ελαφίνα, αποτελώντας ένα ξεκάθαρο σύμβολο του παλιού του έρωτα, της Λίλι, και τον ρωτάει "Μετά από όλο αυτόν τον καιρό;", για να λάβει την απάντηση "Για πάντα".    Το τραγούδι που επέλεξα σήμερα είναι το "Lovesong" των "The Cure". Ένα ακόμα τραγούδι που ανακάλυψα τυχαία, πριν λίγους μήνες. Αυτό που μου έκανε εξαρχής εντύπωση σε αυτό δεν είναι παρά η όψη του τραγουδιστή, που μοιάζει με φρικιό, περιβαλλόμενος από ένα αντίστοιχο, μυστικιστικό σκηνικό. Δεν μπορώ συνεπώς να περιγράψω την έκπληξή μου όταν άκουσα από κείνον ένα από τα πιο ρομαντικά και βαθιά συναισθηματικά τραγούδια που έχω ακούσει.    Οι θεματικοί άξονες γύρω από τους οποίους περι...