Φάδο, ονομάζεται το μουσικό είδος που έχει τις ρίζες του
στην Πορτογαλία της δεκαετίας του 1820, και αποτελεί έως και σήμερα καθρέφτη της
ταυτότητας, της κουλτούρας και της ιστορίας των Πορτογάλων. Μια δωδεκάχορδη κιθάρα
και μια βιόλα είναι συνήθως αρκετά για να συνοδεύσουν την φωνή του τραγουδιστή
που με συναίσθημα θα αφηγηθεί τον πόνο και τις δυσκολίες της ζωής , φόβους του ανθρώπου
καθώς και ιστορίες από την θάλασσα. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η
φάδο αποτελεί μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή
μουσική των Πορτογάλων ναυτών. Η Amália Rodrigues , η πιο γνωστή τραγουδίστρια φάδο, συνέβαλε
στη διάδοση του είδους αυτού παγκοσμίως αφού έδωσε συναυλίες σε πολλές χώρες
του κόσμου. Το έργο της αποτελεί έμπνευση για τους καλλιτέχνες φάδο στην Πορτογαλία
του σήμερα. Η σύγχρονη φάδο εμπεριέχει πολλές φορές και άλλα μουσικά όργανα όπως
πιάνο, βιολί και ακορντεόν. Οι νέοι καλλιτέχνες
φάδο , δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να την συνδυάσουν με άλλα είδη μουσικής
όπως με techno, pop ή art pop. Μερικοί
από αυτούς είναι οι Mariza, Dulce Pontes, Ana Moura και António Zambujo.
Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο. . "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"... Τίτλος: ...
Comments
Post a Comment