50 Shades of Music

Σήμερα θέλω να κάνω μια ανάρτηση διαφορετική από τις προηγούμενές μου. Μια ανάρτηση που δεν θα έχει να κάνει με τις γενικές συνθήκες της εποχής (καραντίνα, Χριστούγεννα), αλλά που θα βασίζεται σε ένα πολύ προσωπικό μου συναίσθημα, το οποίο πυροδότησαν δύο όνειρα και μια τυχαία συνάντηση. Με έχει πιάσει λοιπόν, αυτές τις μέρες, μια νοσταλγία για το παρελθόν και, πιο συγκεκριμένα, για τα χρόνια που ήμουν μαθητής, στο δημοτικό. Πρέπει βέβαια να πω, για όσους δεν με ξέρουν, ότι είμαι γενικά αρκετά νοσταλγικός τύπος. Μπορεί να μου λείπει σχεδόν οτιδήποτε από το παρελθόν, ακόμα και περίοδοι που άλλοι δεν θέλουν καν να τις σκέφτονται, όπως η χρονιά των πανηλιθίων (συγγνώμη πανελληνίων ήθελα να πω 😇 ). Σε σημείο που αρκετά συχνά σκέφτομαι αν η πολύ καλή μνήμη που έχω είναι ευλογία (δίνοντάς μου την δυνατότητα να θυμάμαι όμορφες στιγμές από παλιά) ή κατάρα (βυθίζοντάς με σε μια σχετική μελαγχολία αναλογιζόμενος ότι όλα αυτά που θυμάμαι ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρόκειται ποτέ να τα ξαναζήσω...

  Πριν 7,5 μήνες, είχα κάνει μια ανάρτηση για την άνοιξη. Εκφράζοντας την αγάπη μου για αυτή την εποχή του χρόνου, την απογοήτευσή μου για το γεγονός ότι φέτος δεν θα τη ζούσα όπως ήθελα αλλά και κλείνοντας με τα πολύ όμορφα λόγια του Ελύτη, ότι "την άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις". Μία άλλη πολύ αγαπημένη μου εποχή του χρόνου, η πιο αγαπημένη μάλλον, είμαι τα Χριστούγεννα. Και κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, αρχίζω να ακούω κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια, για να μπαίνω σε mood. Τα οποία φυσικά και θα ήθελα πολύ να τα ανεβάσω. Το σκεφτόμουν όμως, αμφιταλλαντεύτηκα αρκετά. Ξέρω, φαντάζομαι, φοβάμαι, ότι ούτε και τα Χριστούγεννα θα είναι φέτος όπως τα ξέρω και τα αγαπώ. Μα, μετά, θυμήθηκα πάλι τα λόγια του Ελύτη. Και σκέφτηκα-"αν ισχύει για την άνοιξη, γιατί όχι και για τα Χριστούγεννα"; Τι είναι άλλωστε, τελικά, τα Χριστούγεννα; Είναι απλά μια φιέστα, που βγαίνουμε κάθε μέρα, μαζευόμαστε με τους πάντες, από τον πιο αγαπημένο φίλο μέχρι τον πιο αδιάφορο συγγενή, ...

   Σήμερα θέλω να γράψω για ένα τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό 3-4 μήνες, με αφορμή τις τραγελαφικές καταστάσεις που βιώνουμε . Το "για το καλό μου", του Γιάννη Μηλιώκα.  Τίτλος                    : Για το καλό μου Τραγουδιστής        : Γιάννης Μηλιώκας Στιχουργός             : Γιάννης Μηλιώκας Έτος Κυκλοφορίας: 1986 Είδος                      : Έντεχνο Ροκ    Βλέπουμε αυτή την εποχή, εν έτει 2020, να καταρρίπτονται ένα ένα ανθρώπινα δικαιώματα του ελεύθερου πολίτη, στο όνομα του κοινού καλού, της δημόσιας υγείας. Το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, το δικαίωμα της κατά βούλησην μετακίνησης, ακόμα και δικαιώματα όπως στην άποψη (όπως προκύπτει από το γεγονός ότι οι αρνητές του κορωναϊού οδηγούνται στον εισαγγελέα), και σε λίγο και της ιδιωτικότητας και της αυτοδιάθεσης, καθώς όπως διάβασα σκέφτονται...

 Eminem - Venom Τα λόγια είναι περιττά. Καταπληκτικός ράπερ. Διαχρονικός. Το συγκεκριμένο τραγούδι αποτελεί theme song στην ομώνυμη ταινία της marvel. Προφανώς είναι έτη φωτός μπροστά από τους γηγενείς ράπερ. Ράπερ με τον οποίο μεγάλωσαν τα παιδιά των 90s αδιαμφησβήτητα.

Ροκ ανεβάσαμε, μπαλάντες ανεβάσαμε, γενικά έχουμε πρόγραμμα. Ώρα για λίγο Rap. H Rap μουσική στις μέρες μας έχει παρεξηγηθεί σε σχέση με αυτό που εκπροσωπεί. Ειδικά, το ελληνικό δείγμα δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό αυτού που πραγματικά είναι η Rap.  Οι καταβολές του μουσικού αυτού είδους ξεκινούν από τις ΗΠΑ, όπου καταπιεσμένοι άνθρωποι, Μαύροι κατά κύριο λόγο, προσπαθούσαν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα. Η φτώχια, η αστυνομική βία, ο ρατσισμός, τα ναρκωτικά, τα όπλα και η κακοποίηση ήταν και είναι η μοναδική επιλογή κάποιων ανθρώπων.  Κάπου κάπου όμως, ξεπετάγεται ένας άνθρωπος που κόντρα σε όλες τις προσδοκίες δημιουργεί κάτι δυσανάλογο των ευκαιριών του. Ένας από αυτούς ήταν και ο Tupac Shakur - 2pac . Ένας άνθρωπος από αυτούς που πολλοί δε θέλουν μέσα στα πόδια τους. Ένας άνθρωπος που μέχρι τα 25 του χρόνια, όταν και δολοφονήθηκε, πρόλαβε να ζήσει τα πάντα. Δικαστήρια, φυλακή, φήμη, δόξα, φιλία, προδοσία. Η μουσική του ήταν ο τρόπος του να εκφράσει ...

  Τίτλος                    : Everybdy Hurts Τραγουδιστής        : REM (band) Στιχουργός             : Berry, Buck, Mills & Stipe Είδος                      : Alternative/Soft Rock Έτος Κυκλοφορίας: 1992    Το “ Everybody Hurts ” των REM είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε πάντα, μα πριν 2 χρόνια απέκτησε μία ακόμα ιδιαίτερη αξία για μένα, δεδομένου ότι ήταν το πρώτο τραγούδι, με το οποίο μοιράστηκα την πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, να προσπαθήσω να το παίξω εγώ στην κιθάρα, ήδη ξέροντάς το, αγαπώντας το και ακούγοντάς το και από πριν αρκετά.    Ένα τραγούδι, που δεν σε κερδίζει ξεσηκώνοντας και γεμίζοντάς σε με χαρούμενα συναισθήματα, αλλά που προσωπικά με κέρδισε με την αυθεντικότητά του, εκφράζοντας τη μεγάλη παραδοχή, ότι, εμείς οι άνθρωποι, στενοχωριόμαστε, πονάμε, κλαίμε. Και είναι απόλυτα φυσιολογ...

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω για αυτό το τραγούδι. Με αφορμή κάποιες προσωπικές μου υποθέσεις. Μα, σήμερα, νομίζω ότι δεν παίρνει άλλη αναβολή. Και ότι, αυτή τη φορά, πιστεύω ότι θα μοιραστώ μαζί με όλους τους συμπατριώτες μου -γιατί όλοι, αυτή τη στιγμή, ενόψει του νέου επερχόμενου lockdown, λίγο πολύ βιώνουμε τα ίδια αρνητικά συναισθήματα- το κομμάτι που ανεβάζω. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, λοιπόν, σε κάνει πιο δυνατό.  Τίτλος                    : Ό,τι δεν σε σκοτώνει Τραγουδιστής        : Νίκος Πορτοκάλογλου Στιχουργός             : Νίκος Πορτοκάλογλου Έτος Κυκλοφορίας: 1991 Είδος                      : Έντεχνο Ροκ Μία φράση, από αυτές που θεωρούνται αρκετά "κλισέ". Μα και μία που, προσωπικά, β...