Ό,τι δεν σε σκοτώνει...

Ήθελα εδώ και καιρό να γράψω για αυτό το τραγούδι. Με αφορμή κάποιες προσωπικές μου υποθέσεις. Μα, σήμερα, νομίζω ότι δεν παίρνει άλλη αναβολή. Και ότι, αυτή τη φορά, πιστεύω ότι θα μοιραστώ μαζί με όλους τους συμπατριώτες μου -γιατί όλοι, αυτή τη στιγμή, ενόψει του νέου επερχόμενου lockdown, λίγο πολύ βιώνουμε τα ίδια αρνητικά συναισθήματα- το κομμάτι που ανεβάζω. Ό,τι δεν σε σκοτώνει, λοιπόν, σε κάνει πιο δυνατό. 

Τίτλος                    : Ό,τι δεν σε σκοτώνει
Τραγουδιστής        : Νίκος Πορτοκάλογλου
Στιχουργός             : Νίκος Πορτοκάλογλου
Έτος Κυκλοφορίας: 1991
Είδος                      : Έντεχνο Ροκ

Μία φράση, από αυτές που θεωρούνται αρκετά "κλισέ". Μα και μία που, προσωπικά, βάσει κρίσης και εμπειριών μου, την πιστεύω απόλυτα. Το πιστεύω απόλυτα, ότι οι άνθρωποι σφυρηλατούμαστε μέσα από τις δυσκολίες. Και οποτεδήποτε επιβιώνουμε από κάποια, βγαίνουμε δυνατότεροι και με περισσότερα εφόδια. Και μπορώ να το εξηγήσω, αυτό. Αρχικά, όταν βιώνουμε μία άσχημη κατάσταση, όπως είναι λογικό, πονάμε. Κάτι σίγουρα δυσάρεστο, μα και κάτι από το οποίο μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τον πόνο (μέχρι το βαθμό που τον έχουμε νιώσει, έστω) αλλά και να τον υπομένουμε. Σαν κάποιον που, έχοντας σπάσει το πόδι του, στο παρελθόν, και νιώσει το συγκεκριμένο πόνο, θα μπορέσει να αντέξει συνήθως τον πόνο από ένα μελλοντικό στραμπούληγμα περισσότερο από κάποιον που έχει την εμπειρία μόνο του ίδιου του στραμπουλήγματος, ο οποίος με τη σειρά του θα τον αντέξει περισσότερο από κάποιον που δεν έχει τραυματιστεί ποτέ. Ο πόνος, αν και δεν είναι ασθένεια, αφήνει (συνήθως) κι αυτός τα δικά του αντισώματα.

Επίσης, πολύ συχνά, για να βγούμε από μία δύσκολη κατάσταση, δεν αρκεί να κάνουμε απλά υπομονή μέχρι να περάσει, να φύγει από μόνη της. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε και κάποιες δεξιότητες. Πχ για να ανταποκριθεί ένας μαθητής σε ένα πιεστικό πρόγραμμα εξετάσεων, θα χρειαστεί να αναπτύξει κάποιες δεξιότητες που σχετίζονται με το αποτελεσματικότερο διάβασμα και την καλύτερη διαχείριση του χρόνου. Αυτά τα εφόδια, θα τα έχει και αφού περάσει η δύσκολη κατάσταση, και θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει παρόμοιες, ή και διαφορετικές, μελλοντικές απαιτητικές καταστάσεις. Τέλος, θεωρώ πολύ σημαντική, ίσως και σημαντικότερη, την επίγνωση που έχεις, βγαίνοντας από μία δύσκολη κατάσταση, ότι τα κατάφερες. Ότι άντεξες, ότι έμεινες όρθιος, ότι (ιδανικά) πέτυχες τους στόχους σου. Η πίστη στις δυνατότητές μας είναι το α και το ω για ότι προσπαθούμε-και ποιος καλύτερος τρόπος να πιστέψεις στον εαυτό σου από το να ξέρεις ότι πάλεψες, στο παρελθόν, κάποιες (μεγάλες) δυσκολίες και βγήκες νικητής;

Φυσικά, οι κακουχίες αφήνουν και αρνητικά κατάλοιπα, σαν τις ουλές που κληρονομεί ένας πολεμιστής μετά από μία δύσκολη μάχη. Ουλές που μπορούν, προϊόντος του χρόνου, ή αφού μαζευτούν πολλές ακόμα και από μελλοντικές μάχες, να εξελιχθούν σε μεγάλα τραύματα που θα μας βλάψουν. Για αυτό είναι καλό, να μην προσπαθούμε να αγνοούμε την ύπαρξή τους, μέχρι να συμβεί αυτό, όπως συνήθως κάνουμε, αλλά να τις κοιτάμε κατάματα και να προσπαθούμε να τις διαχειριζόμαστε κι εκείνες. Σαν ικανοί, άξιοι πολεμιστές, που είμαστε! Ναι, είμαστε πολεμιστές! Κι η ζωή μας δεν είναι παρά ένα σύνολο από μάχες. Και όσες δεν σε σκοτώνουν, σε κάνουν πιο δυνατό!