Σήμερα θέλω να γράψω για ένα τραγούδι που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό 3-4 μήνες, με αφορμή τις τραγελαφικές καταστάσεις που βιώνουμε . Το "για το καλό μου", του Γιάννη Μηλιώκα.
Τίτλος : Για το καλό μου
Τραγουδιστής : Γιάννης Μηλιώκας
Στιχουργός : Γιάννης Μηλιώκας
Έτος Κυκλοφορίας: 1986
Είδος : Έντεχνο Ροκ
Βλέπουμε αυτή την εποχή, εν έτει 2020, να καταρρίπτονται ένα ένα ανθρώπινα δικαιώματα του ελεύθερου πολίτη, στο όνομα του κοινού καλού, της δημόσιας υγείας. Το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, το δικαίωμα της κατά βούλησην μετακίνησης, ακόμα και δικαιώματα όπως στην άποψη (όπως προκύπτει από το γεγονός ότι οι αρνητές του κορωναϊού οδηγούνται στον εισαγγελέα), και σε λίγο και της ιδιωτικότητας και της αυτοδιάθεσης, καθώς όπως διάβασα σκέφτονται αντίστοιχα να βάλουν αστυνομικούς να κάνουν ελέγχους σε σπίτια στη Θεσσαλονίκη και να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικό για όλους.
Όλα αυτά, για το καλό μας πάντα. Και θέλω στο σημείο αυτό να κάνω τρεις παρατηρήσεις. Αφενός, πότε ιστορικά έχει κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση, οποιασδήποτε χώρας, κάτι, και δεν έχει πει ότι είναι για το καλό των πολιτών; Μην μπείτε άδικα στον κόπο να ψάξετε, δεν θα βρείτε. Ήταν τελικά λοιπόν όλα για το καλό τους; Και βέβαια όχι, κι η ελληνική πολιτεία είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για αυτό. Δεύτερον, αυτοί που κόπτωνται σήμερα για τους ηλικιωμένους, γιατί τους έκοβαν και τους κόβουν τις συντάξεις; Αυτοί που ανησυχούν για το σύστημα υγείας, γιατί το άφησαν επί σειρά ετών υποστελεχωμένο και με ελλειπή εξοπλισμό; Τρίτον και κυριότερον, ανεξάρτητα από το αν υπάρχει ή όχι κορωναιός, αν είναι επικίνδυνος κλπ κλπ, πράγματα που μόνο οι σχετικοί επιστήμονες μπορούν να γνωρίζουν με μια σχετική σιγουριά, υπάρχει και μια ύψιστη, αναντίρρητη, αντικειμενική αλήθεια. Ο καθένας είναι ελεύθερος, έχει το δικαίωμα ρε παιδί μου, να επιλέξει αν θέλει να προστατεύσει τον εαυτό του. Είναι ένα κεκτημένο κάθε ελεύθερου ενήλικα πολίτη χωρίς νοητική καθυστέρηση. Μόνο για τα παιδιά, τους φυλακισμένους και τους νοητικά καθυστερημένους μπορούν να αποφασίζουν άλλοι για πάρτη τους. Όχι για μια ολόκληρη χώρα, έναν ολόκληρο πλανήτη. Και επειδή παίζει πολύ και το "επιχείρημα" ότι "ναι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις αλλά δεν μπορείς να πάρεις άλλους στο λαιμό σου", θα απαντήσω κι εδώ το πολύ απλό. Αν εγώ έχω κορωναϊο δεν θα κολλήσω κανέναν που φοράει μάσκα, κρατάει αποστάσεις, απολυμαίνει τα χέρια του κλπ. Αν δεν τα κάνει, που πρέπει να έχει αυτό το δικαίωμα, τότε δική του είναι η ευθύνη, όχι δική μου. Αν έχω κορωναϊό και επισκεφτώ την αγαπημένη μου γιαγιά και την κολλήσω (ο μη γένοιτο!), επιλογή της θα είναι να με δεχτεί σπίτι της, δεν θα μπω με το ζόρι. Επομένως κανέναν δεν παίρνεις στο λαιμό σου, εκείνοι δεν προφύλαξαν τους εαυτούς τους. Και ναι, όσο κι αν είναι λάθος, ανόητο, τρελό, είναι Δ-Ι-Κ-Α-Ι-Ω-Μ-Α τους!
Γενικά, στο όνομα σπουδαίων πράγματι αγαθών όπως η υγεία και το κοινό καλό, η κοινωνία μας (και των περισσότερων χωρών του πλανήτη) έχει πάρει πολύ επικίνδυνα μονοπάτια. Κι επειδή, εφόσον έχουμε αρχίσει να τα βαδίζουμε, δεν ξέρουμε πού μπορεί να καταλήξουμε, καλό θα είναι να αρχίσουμε σιγά σιγά οι πολίτες όλων των χωρών να θέτουμε βέτο και να εκφράζουμε την αντίθεσή μας στη φασιστική επιβολή μέτρων για το καλό μας. Τόσο επειδή είναι αμφίβολο το κατά πόσο είναι τελικά για το καλό μας, όσο και επειδή πρέπει σε μια δημοκρατία ο κάθε ελεύθερος ενήλικας πολίτης με σώας τα φρένας να μπορεί να αποφασίζει ο ίδιος για το καλό του. Άλλωστε οι κυβερνήσεις, είτε λόγω ανικανότητας, είτε λόγω διόλου, έχουν δείξει ότι τελικά πολύ σπάνια το κάνουν εκείνες αποτελεσματικά.
Υγ: για να μην παρεξηγηθώ βέβαια, δεν προτείνω να είμαστε ο καθένας στην "κοσμάρα" του, να μην προσέχουμε και να πάμε στη Βουλή να τα κάνουμε όλα λαμπόγυαλο για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στα μέτρα που λαμβάνονται. Τέτοιες πρακτικές θα ήταν λάθος. Αυτό που λέω είναι ότι πρέπει να διεκδικήσουμε την ελευθερία να διαφωνούμε με όσα κάνουν οι εκάστοτε πολιτικοί και να κάνουμε ό,τι θέλουμε εφόσον πραγματικά δεν βλάπτουμε κάποιον άλλο. Και με το να πάω εγώ πχ μια βόλτα στις 12 ή ώρα τη νύχτα δεν νομίζω ότι βλάπτω κάποιον.
Comments
Post a Comment