Τίτλος : Everybdy Hurts
Τραγουδιστής : REM (band)
Στιχουργός : Berry, Buck, Mills & Stipe
Είδος : Alternative/Soft Rock
Έτος Κυκλοφορίας: 1992
Το “Everybody Hurts”
των REM είναι ένα τραγούδι που μου άρεσε πάντα, μα πριν 2
χρόνια απέκτησε μία ακόμα ιδιαίτερη αξία για μένα, δεδομένου ότι ήταν το πρώτο τραγούδι, με το οποίο μοιράστηκα την πολύ ιδιαίτερη εμπειρία, να προσπαθήσω να το παίξω εγώ στην κιθάρα, ήδη ξέροντάς το, αγαπώντας το και ακούγοντάς το και από πριν αρκετά.
Ένα τραγούδι, που δεν σε κερδίζει ξεσηκώνοντας και γεμίζοντάς σε με χαρούμενα συναισθήματα, αλλά που προσωπικά με κέρδισε με την αυθεντικότητά του, εκφράζοντας τη μεγάλη παραδοχή, ότι, εμείς οι άνθρωποι, στενοχωριόμαστε, πονάμε, κλαίμε. Και είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό-όσο κι αν, συχνά, δεν μας αρέσει. Everybody cries and everybody hurts, sometimes.
Ο λόγος που το επέλεξα σήμερα είναι ότι ξέρω, και πιστεύω, ότι πολλοί άνθρωποι, λιγότερο ή περισσότερο, νιώθουν έτσι, αυτή τη δύσκολη χρονιά που βιώνουμε. Άνθρωποι που νιώθουν καταπίεση, μοναξιά, τα σχέδιά τους-μας να ακυρώνονται το ένα μετά το άλλο. Που δεν μπορούν να ζήσουν όπως θέλουν κι όπως δικαιούνται, πολλοί χωρίς καν να καταλαβαίνουν/συμφωνούν με τους λόγους που συμβαίνει αυτό. Και σίγουρα τάσσομαι κι εγώ σε ένα μεγάλο βαθμό μαζί τους, όπως φαίνεται άλλωστε κι από προηγούμενα κείμενά μου. Θέλησα λοιπόν να τους αφιερώσω αυτό το πολύ ωραίο τραγούδι, να τους εκφράσω την πλήρη υποστήριξή μου και να τους θυμίσω ότι είναι πολύ λογικό να νιώθουν (συνεπαγόμενα με την ανθρώπινη φύση) αρνητικά συναισθήματα με τις φετινές τραγελαφικές καταστάσεις που βιώνουν, οι οποίες στερούνται κάθε μέριμνας για την ψυχική υγεία των ανθρώπων.
Θα μπορούσα να κλείσω εδώ. Δεν θα το κάνω, όμως. Δεν θα το κάνω, γιατί πιστεύω ότι θα ήταν απαράδεκτα μονοδιάστατη η ανάρτησή μου. Γιατί, ναι, είναι απολύτως φυσιολογικό να νιώθουμε άσχημα συναισθήματα και να αντιδρούμε ανάλογα, ειδικά όταν υπάρχουν όντως σοβαροί λόγοι για αυτό. Ακόμα και το να κλαίμε, αν το έχουμε ανάγκη-η μόνη μου "διαφωνία" με το τραγούδι (xD). Πιστεύω όμως, και το πιστεύω με όλη μου την καρδιά, ότι δεν πρέπει να μένουμε εκεί. Δεν πρέπει, γιατί χρωστάμε στον εαυτό μας να βρούμε κίνητρα και δυνάμεις, ώστε να ξανασηκωθούμε, να παλέψουμε και να κάνουμε το καλύτερο για αυτόν. Και σίγουρα να τον προστατεύουμε από όποιον επιχειρεί (σκόπιμα ή μη) να τον βλάψει. Το λέει και το “Everybody Hurts”, επαναλαμβάνοντας συνέχεια “Hang on”, “Don’t let yourself go", “Don’t throw your hand”, το λέει εκτενέστερα κι ένα άλλο τραγούδι, που αγαπώ πολύ, το “Don’t Cry”, των “Guns N’ Roses”.
Ένα ακόμα τραγούδι, τόσο υπέροχο, που "κόλλησα" μαζί του χωρίς καν να είμαι μάλιστα σε κάποια σχετική φάση όταν το πρωτάκουσα-μεγάλο πράγμα αυτό, μιας και συνήθως "κολλάμε" με τραγούδια που μας εκφράζουν. Ένα τραγούδι που έχει παράλληλα και μία ερωτική διάσταση, το οποίο επίσης αναγνωρίζει τη λογική ύπαρξη των αρνητικών συναισθημάτων μα εστιάζει ακόμα περισσότερο στην ανάγκη που υπάρχει να μην μένουμε εκεί. Και εκφράζει παράλληλα και το πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, στο να ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Ένα τραγούδι, που με ενέπνευσε, μαζί με το “Everybody Hurts”, να κάνω για πρώτη φορά ανάρτηση βασισμένη σε δύο τραγούδια. Και πιστεύω ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, μιας και αυτά τα δύο τραγούδια, σαν ένα ιδιαίτερο μουσικό Γιν-Γιανγκ, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Δικαίωμά μας να πέφτουμε, υποχρεώσή μας (απέναντι στον εαυτό μας!) να σηκωνόμαστε!
Τίτλος : Don't Cry
Τραγουδιστής : Guns n' Roses
Στιχουργός : Rose & Stradlin
Είδος : Power Balad, Rock
Έτος Κυκλοφορίας: 1991
Comments
Post a Comment