Always

   -"After all this time?"
   -"Always."

Greek Version

   Ο παραπάνω διάλογος, για όσους (σχεδόν όλοι, υποθέτω) μυημένους στο Χάρι Πότερ, είναι προφανώς ανάμεσα στον Άλμπους Ντάμπλντορ και τον Σέβερους Σνέιπ. Ο πρώτος εκπλήσσεται στη θέαση του προστάτη του Σνέιπ, που είναι μία ελαφίνα, αποτελώντας ένα ξεκάθαρο σύμβολο του παλιού του έρωτα, της Λίλι, και τον ρωτάει "Μετά από όλο αυτόν τον καιρό;", για να λάβει την απάντηση "Για πάντα".

   Το τραγούδι που επέλεξα σήμερα είναι το "Lovesong" των "The Cure". Ένα ακόμα τραγούδι που ανακάλυψα τυχαία, πριν λίγους μήνες. Αυτό που μου έκανε εξαρχής εντύπωση σε αυτό δεν είναι παρά η όψη του τραγουδιστή, που μοιάζει με φρικιό, περιβαλλόμενος από ένα αντίστοιχο, μυστικιστικό σκηνικό. Δεν μπορώ συνεπώς να περιγράψω την έκπληξή μου όταν άκουσα από κείνον ένα από τα πιο ρομαντικά και βαθιά συναισθηματικά τραγούδια που έχω ακούσει.

   Οι θεματικοί άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται το τραγούδι είναι δύο. Ο ένας είναι πολλές και διαφορετικές εκφάνσεις μίας σχέσης. Το μαζί, το χωριστά, οι λέξεις που ανταλλάσσονται, οι εμπειρίες που συμβιώνονται και τα συναισθήματα που προκαλούν, όλα μέρη ενός ίδιου όλου. Μία σημαντική συνειδητοποίηση ενάντια στην ψευδαίσθηση τελικά, των νεότερων κυρίως ανθρώπων, ότι όλα είναι ρόδινα. Υπάρχουν και οι πιο δύσκολες, ίσως κι άσχημες ακόμα, στιγμές. Και κάπου εδώ, έρχεται και κουμπώνει ιδανικά, ο δεύτερος άξονας. Το "always". "However far away, however long I stay, whatever words I say, I will ALWAYS love you", (όσο μακριά κι αν είμαστε, όσο κι αν μείνω μαζί σου, ό,τι λέξεις και να πω, ΠΑΝΤΑ θα σε αγαπάω) τραγουδάει ο Robert Smith. Και το σπουδαιότερο, είναι ότι το τραγουδάει με έναν απόλυτα πειστικό τρόπο. Φαίνεται πραγματικά να το εννοεί, σε αντίθεση με τόσους και τόσους που λένε ελαφρά τη καρδία ένα "για πάντα" και τελικά με τις πρώτες δυσκολίες τα παρατάνε, θες γιατί ποτέ δεν τους πέρασε από το μυαλό ότι ένα τριαντάφυλλο έχει κι αγκάθια, θες γιατί δεν είναι αρκετά δυνατοί ώστε να αντέξουν τον πόνο. Η αλήθεια όμως είναι ότι τα τριαντάφυλλα έχουν αγκάθια και, θέλοντας να τα κρατήσεις, κάποιες φορές θα τρυπηθείς. Κανένας όμως που θέλει πραγματικά να κρατήσει το τριαντάφυλλο, και το αξίζει, δεν πρόκειται να το πετάξει μετά μακριά. Όταν αγαπάς ένα τριαντάφυλλο, δεν μαθαίνεις απλά να υπομένεις, αλλά και να αγαπάς τον πόνο που προκαλούν, κάποιες φορές, τα αγκάθια του.

English Version

 The dialogue in the beginning, as all Harry Potter fans would know, was made between Albus Dumbledore and Severus Snape. The former gets surprised seeing Snape's patronum, being a doe, which is the symbol of Snape's old love, Lily, and asks him "After all this time?", to which he instantly replies "Always".

 The song I chose today is the "Lovesong" by "The Cure". One more song I randomly discovered, before a few months. What initially draw my attention was clearly the look of the singer, which resembles a freak, surrounded by a corresponding mysticistic setting. Thus, I can't describe how surprised I was, when I heard him sing one of the most romantic and deeply emotional songs I've heard.

   The subjects this song revolves around are two. The first one is the so many and different aspects of a relationship. The "together", the "apart", the words being exchanged, the experiences shared and the emotions they lead to, all parts of one same whole. One important realization against the illusion, of younger people, mainly, that everything is great. There are more difficult, maybe even bad, times. And here comes the second subject, matching greatly. The "always". "However far away, however long I stay, whatever words I say, I will ALWAYS love you", Robert Smith sings. And, the most important thing is he sings it in a most convincing way. He really seems to mean it, unlike so many people saying "always"/"forever" so light-heartedly, only to give up when they come to face the first difficult times, maybe because they never thought a rose also has thorns, maybe because they are not strong enough to take the pain. However, the truth is roses do have thorns and when you try to hold them, sometimes you will get pricked. Nobody really willing to hold the rose, and deserves to do it, will then throw it away, though. When you do love a rose, you don't just learn to withstand, but to even love the pain, sometimes, caused by its thorns.