Silence!

Greek Version

   Σιωπή... Τι περίεργο πράγμα. Άλλοι την αγαπούν, άλλοι τη βαριούνται, άλλοι την τρέμουν. Κι όμως, παρά τους τόσους διαφορετικούς τρόπους να την εκλάβεις και να νιώσεις για αυτήν, η σιωπή είναι μία. Σε αντίθεση με τους ήχους, που υπάρχουν αμέτρητοι διαφορετικοί, η απουσία τους είναι πάντα η ίδια.

   Τι φταίει τελικά, λοιπόν, που ο καθένας μας βιώνει τη σιωπή διαφορετικά; Αν το πάρουμε διά της ατόπου, αφού δεν είναι ζήτημα εξωτερικών παραγόντων, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι είναι εσωτερικών. Η σιωπή είναι σαν το νερό. Μη έχοντας μία σταθερή, συγκεκριμένη υπόσταση, παίρνει το σχήμα οποιουδήποτε δοχείου την τοποθετήσεις μέσα. Όσα "ακούμε"(=σκεφτόμαστε, φανταζόμαστε) μέσα σε μία σιωπή είμαστε εμείς. Κι ο τρόπος που νιώθουμε για αυτήν είναι σε μεγάλο βαθμό αλληλένδετος με τον τρόπο που αισθανόμαστε για τον εαυτό μας.

   Ένα ακόμα ερώτημα, βέβαια, το οποίο έχει απασχολήσει και την ψυχοθεραπεία ως αντικείμενο, είναι, τι συμβαίνει με τη σιωπή που μοιραζόμαστε με τους άλλους; Η ουσία αυτής της σιωπής είναι η ίδια, εκείνη είναι το νερό κι εμείς τα δοχεία. Η διαφορά όμως, εδώ, είναι ότι υπάρχουν δύο, συγκοινωνούντα, δοχεία, αντί για ένα. Κι αυτό, το να ανοιχτείς σε κάποιον και να ενωθείς μαζί του, ώστε να αποτελέσετε δύο συγκοινωνούντα δοχεία, είναι μία μεγάλη πρόκληση από μόνο του. Και μία, ακόμα μεγαλύτερη, είναι να δουλέψετε μαζί, ώστε να γεμίσετε αυτά τα δοχεία, με αντικείμενα, που θα συμβολίζουν λόγια, πράξεις, στιγμές, συναισθήματα, αναμνήσεις. Αντικείμενα με συγκεκριμένη δομή κι υπόσταση. Μα, η ύψιστη, θεωρώ, πρόκληση, είναι αυτά τα δοχεία να γεμίσουν με τη "νεροειδή", ελλιπή σταθερής υπόστασης, σιωπή. Αν η σιωπή που μοιραζόμαστε με τον εαυτό μας αντικατοπτρίζει τη σχέση μας μαζί του, η σιωπή που μοιραζόμαστε με τους άλλους, κι ο τρόπος που νιώθουμε και σκεφτόμαστε για αυτήν, αντικατοπτρίζει τη σχέση μας μαζί τους. Και, τελικά μάλλον, οι άνθρωποι που αξίζουν να είναι στη ζωή μας, δεν είναι άλλοι παρά αυτούς με τους οποίους μπορούμε να μοιραστούμε κάτι τόσο φαινομενικά μικρό, μα τόσο πραγματικά μεγάλο, όσο μία σιωπή. Που μπορούμε να αντέξουμε και να καταλάβουμε τη σιωπή τους κι εκείνοι τη δική μας.

 
Song Title     : The Sound of Silence
Artist           : Disturbed (originally by Simon and Granfunkel)
Release Date: 2015 (*Disturbed Version)
Genre          : Rock

English Version

   Silence... What a strange thing. Others love it, others are bored of it, others fear it. Even so, no matter the so many different ways to view it and feel about it, silence isn't but one, certain, thing. Contrarily to the sounds, that are so many of them that get impossible to be counted, the absence of them is always the same.

   So, what's the reason that every one of us experiences silence in a different way? If we use the rule of exclusion, since it's not a matter of external factors, it must be a matter of internal ones. Silence is like water. Not having a sturdy, specific substance, it gets the shape of any pot you put it in. Whatever we "hear"(=think, imagine) in a silence is us. And the way we feel about it is largely based on the way we feel about ourselves.

   Another question, though, having been examined in a psychotherapy context too, is what happens about the silence we share with others? The essence of this silence is the same, it is the water and we are the pots. The difference, however, is that here there are two, communicating pots, instead of one. And this, opening up to someone and unite with them, so you can become two communicating pots, is a big challenge on itself. And another, even bigger, is to work together, so you can fill these pots with objects, representing words, actions, moments, emotions, memories. Objects with standard structure and substance. However, I strongly believe, that the biggest challenge of all is these pots to get filled with the "water-like", lacking of sturdy substance, silence. If the silence we share with our self reflects out relationship with it, the silence we share with others, and the way we feel and think about it, represents our relationship with them. And, at the end of the day, the people probably worthy of being in our lives, aren't but the ones with which we can share something, apparently so insignificant, but truly so significant, as one silence. The ones that we can tolerate and understand their silence, and they ours.