50 Shades of Music

Σε μια εποχή στην οποία ο πατριωτισμός και η αγάπη για την πατρίδα δοκιμάζονται. Σε μια εποχή η οποία μαστίζεται από μυριάδες κοινωνικά,πολιτικά και κυρίως οικονομικά προβλήματα δεν πρέπει να λησμονούμε την ιστορία της χώρας μας και τα πάθη τα οποία πέρασε ο τόπος για να είναι ελεύθερος. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τα 400 χρόνια υπό τουρκική κατοχή. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ την μικρασιατική καταστροφή. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ την κατεχόμενη αιματοβαμμένη Κύπρο. Σε τέτοιες δύσκολες περιόδους πρέπει να θυμόμαστε όλους εκείνους τους λόγους που μας έδωσαν ιστορικά οι "γείτονές" μας. Οι προερχόμενοι εξ Ασίας γείτονές μας οι οποίοι όντας διαχρονικά βάρβαροι δεν σεβάστηκαν και έβαψαν με αίμα τον Πόντο, την Αρμενία και την Μικρά Ασία. Δυστυχώς δεν ήταν και ούτε θα είναι μέρος του δυτικού πολιτισμού αυτός ο βάρβαρος λαός. Η αλήθεια αυτή είναι όσο και αν δεν αρέσει σε κάποιους.

   Η σημερινή μου ανάρτηση θα είναι κάπως ιδιαίτερη, καθώς έχει άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο, και συγκεκριμένα την αγαπημένη μου ομάδα, την αγγλική Λίβερπουλ, η οποία στέφθηκε χθες πρωταθλήτρια Αγγλίας για πρώτη φορά μετά το 1990. Το τραγούδι λοιπόν που επιλέγω δεν είναι άλλο από το “ You ’ ll Never Walk Alone ”, των Rodgers & Hammerstein , το οποίο μεταφέρθηκε στην Αγγλία χάρη στους "Gary and the Peacemakers" και έχει εξελιχθεί με τα χρόνια σε (άτυπο;) ύμνο της ομάδας. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για την ποδοσφαιρική διάσταση , μπορούν να παραλείψουν τις πέντε επόμενες παραγράφους και να συνεχίσουν από την έβδομη, που θα είναι πιο γενικού ενδιαφέροντος. Παρ’ όλ’ αυτά, προσωπικά θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο και το υπόλοιπο, ότι αυτή η ιστορία έχει αρκετά πράγματα να πει.     Η Λίβερπουλ λοιπόν είναι μία αγγλική ομάδα, με καταγωγή από την ομώνυμη πόλη, που ιδρύθηκε το 1892. Ομάδα με μία ιδιαίτερη σχέση με τους οπαδούς της, που την υπεραγαπούσαν, αλλά μέτριας...

Ο άνθρωπος είναι ένα άγριο ον μιας άγριας φύσης το οποίο από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι μπορεί με τη συνεργασία να επιτύχει πολύ μεγαλύτερα πράγματα απ’ ότι μπορεί ατομικά, σχημάτισε κοινωνίες. Προκειμένου να μπορούν να δουλέψουν τα άτομα των κοινωνιών μεταξύ τους για να επιτύχουν τους μεγάλους, κοινούς σκοπούς τους, και να μην συγκρούονται μεταξύ τους καλούνται να παραμερίσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και να υπακούν σε νόμους και κανόνες. Καλούνται να εγκαταλείψουν την άγρια φύση τους, να ομογενοποιηθούν, να εξημερωθούν, όλο και περισσότερο όσο αυξάνεται η περιπλοκότητα της ανθρώπινης οργάνωσης. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, παραδόξως, επωφελούνται εκείνοι όσοι λειτουργούν εγωκεντρικά και διατίθενται να βλάψουν τους άλλους προς συμφέρον τους. Εν τέλει, οι άνθρωποι δημιούργησαν εν αγνοία τους μια καινούργια ζούγκλα με νέους, διαφορετικούς κανόνες, που οξύμωρα απαιτεί από τους κατοίκους της ημερότητα και αγριότητα μαζί. Στην περίπλοκη λοιπόν εποχή μας καλούμαστε να ...

Αν ο ρομαντισμός είχε κάποιο soundtrack, το συγκεκριμένο τραγούδι δικαιωματικά κατακτά τον τίτλο αυτό.    Careless Whisper λοιπόν. Κατά πολλούς το τραγούδι που κορύφωσε την καριέρα του George Michael και τον καθιέρωσε στο πάνθεον της μουσικής βιομηχανίας. Το single έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία παγκοσμίως, φτάνοντας σχεδόν σε 25 χώρες το νούμερο 1 στα charts, πουλώντας κοντά στα 6 εκατομμύρια αντίτυπα.    Ο ιδιαίτερος ήχος του σαξόφωνου κατά την εισαγωγή και τη διάρκεια του τραγουδιού κεντρίζει αμέσως το ενδιαφέρον, ενώ η απίστευτη φωνή του Michael δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ο ίδιος πάντως απορούσε γιατί ο κόσμος αγάπησε τόσο πολύ το τραγούδι αυτό, αν και είχε επενδύσει πάρα πολλές ώρες για την παραγωγή του.    Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο αναφορικά με τον George Michael, είναι η κυπριακή καταγωγή της οικογένειάς του, καθώς το πραγματικό του όνομα είναι Georgios Kyriacos Panayiotou.  Το παρακάτω βίντεο περιέχει αρκετά ιστορικά...

   Η σημερινή μου ανάρτηση θα είναι πραγματικά κάτι αρκετά διαφορετικό, δεδομένου ότι το τραγούδι στο οποίο βασίζεται δεν είναι ούτε κάποιο που αγαπώ πολύ κι ακούω συχνά, ούτε κάποιο με το οποίο θα ήθελα να περάσω ένα μήνυμα. Είναι ένα τραγούδι που μου ήρθε σαν "φλασιά", όπως λέμε, καθόλου τυχαία όμως όπως τελικά κατάλαβα.    Το "Δικός σου για πάντα" του Μιχάλη Ρακιντζή, λοιπόν, είναι ένα τραγούδι που πάνε μήνες από την τελευταία φορά που το άκουσα ενώ αμφιβάλλω αν το έχω ακούσει 4-5 φορές συνολικά σε όλη μου τη ζωή. Και που, χωρίς να είναι κακό, δεν είναι (κατά τη γνώμη μου πάντα) κάποιο τραγούδι που ξεχωρίζει. Αντανακλά την αδυναμία ενός άντρα να αφοσιωθεί (ακόμα) σε μία σταθερή σχέση, για τους άντρες, ή την αντρική ανωριμότητα κι αναισθησία, για τις γυναίκες. No big deal, χιλιοτραγουδισμένο concept.    Ωστόσο, αυτό το κείμενο δεν έχει ως στόχο να σχολιάσει αυτό το τραγούδι, με το οποίο άλλωστε, όπως εξήγησα, δεν έχω κάποια ιδιαίτερη σχέση (έτσι...

   Θέλησα σήμερα να επιστρέψω με ένα νέο κείμενο, το οποίο θα ήταν αρκετά διαφορετικό από τα τελευταία μου. Οι 4 πιο πρόσφατες αναρτήσεις μου βασίζονται σε κάποια τραγούδια που έχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ τους - ελληνικά, συναισθηματικά έως και μελαγχολικά, με θέμα τον έρωτα. Οπότε θεώρησα καλό αυτή τη φορά να επιλέξω κάτι αρκετά διαφορετικό. Το κομμάτι λοιπόν που διάλεξα είναι το "Hangover" των Taio Cruz & Florida. Ένα κομμάτι-"αμερικανιά", όπως λέμε κάποιες φορές, χωρίς τα βαθιά νοήματα και το συναισθηματικό φορτίο των τραγουδιών με τα οποία έχω ασχοληθεί μέχρι στιγμής. Είχα όμως κάποιους καλούς λόγους που το έκρινα ως μια καλή επιλογή. Ο πρώτος είναι βέβαια ότι είναι ένα κομμάτι ανάλαφρο, χαλαρό, διασκεδαστικό, "ανεβαστικό". Όπως ανέφερα και στο προτελευταίο μου κείμενο, οι άνθρωποι έχουμε μία τάση να προτιμάμε τα στενάχωρα τραγούδια, κάτι που, όπως σχολίασα και τότε, έχει κάποια λογική για μένα. Ωστόσο έχουν τα χαρούμενα κομμάτια τη χά...

Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα, μετά τις τελευταίες μου αναρτήσεις, που αφορούσαν ελληνικά τραγούδια, να επιστρέψω με ένα ξένο. Ωστόσο, από χθες άρχισα να μαθαίνω στην κιθάρα το «Τι να θυμηθώ», του Απόστολου Ρίζου, κι απλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Το συγκεκριμένο τραγούδι το έμαθα πριν 4 περίπου χρόνια, από έναν παλιό μου έρωτα, κι αμέσως έγινε από τα αγαπημένα μου. Η απλότητά του, η αγνότητα στο συναίσθημα που περιγράφει, η οποία αποτυπώνεται τόσο από τα λίγα (μόλις 3 στροφές) αλλά πολύ ουσιαστικά λόγια του, όσο κι από την ήρεμη και επίσης λιτή μουσική που το συνοδεύει, είναι τα βασικά στοιχεία που το κάνουν τόσο ξεχωριστό για μένα. Όσον αφορά το θέμα του, αφορά τη νοσταλγία που νιώθει ο καλλιτέχνης για το πρόσωπο με το οποίο είναι ερωτευμένος, με το οποίο έχει απομακρυνθεί, αλλά δεν παύει να το αγαπάει, να του λείπει, να το περιμένει. Κάποια τραγούδια τα ακούς και νιώθεις πάνω από όλα μία έκπληξη, σαν κάποιος να τα έχει γράψει για σένα, χωρίς να τον ξέρεις, χωρίς να ξέρ...