Ο άνθρωπος είναι ένα
άγριο ον μιας άγριας φύσης το οποίο από τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι
μπορεί με τη συνεργασία να επιτύχει πολύ μεγαλύτερα πράγματα απ’ ότι μπορεί
ατομικά, σχημάτισε κοινωνίες.
Προκειμένου να μπορούν να
δουλέψουν τα άτομα των κοινωνιών μεταξύ τους για να επιτύχουν τους μεγάλους,
κοινούς σκοπούς τους, και να μην συγκρούονται μεταξύ τους καλούνται να
παραμερίσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα και να υπακούν σε νόμους και κανόνες.
Καλούνται να εγκαταλείψουν την άγρια φύση τους, να ομογενοποιηθούν, να
εξημερωθούν, όλο και περισσότερο όσο αυξάνεται η περιπλοκότητα της ανθρώπινης
οργάνωσης.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον,
παραδόξως, επωφελούνται εκείνοι όσοι λειτουργούν εγωκεντρικά και διατίθενται να
βλάψουν τους άλλους προς συμφέρον τους. Εν τέλει, οι άνθρωποι δημιούργησαν εν
αγνοία τους μια καινούργια ζούγκλα με νέους, διαφορετικούς κανόνες, που οξύμωρα
απαιτεί από τους κατοίκους της ημερότητα και αγριότητα μαζί.
Στην περίπλοκη λοιπόν εποχή
μας καλούμαστε να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να μην ξεχνάμε τα βασικά μας ένστικτα
που μας προστατεύουν από τους εχθρούς που παραμονεύουν. Η οργή που συχνά καταπιέζουμε
είναι σημάδι ότι κάτι επικίνδυνο στη ζωή μας χρειάζεται την επέμβασή μας, ότι
αγνοούμε το ποιοι είμαστε συνειδητά και δρούμε εναντίον μας. Ο φόβος, η λύπη, ο
θυμός και όλα τα «κακά», «αρνητικά», «αμαρτωλά» συναισθήματά μας είναι ζωτικές
δυνάμεις που περιμένουν να ξεχυθούν και να μας υπηρετήσουν, να μας κάνουν
δυνατούς μέσα στην αδυναμία μας.
Και η ανθρωπότητα έχει
ανάγκη από δυνατούς ανθρώπους.
Comments
Post a Comment