Skip to main content

Τι να θυμηθώ...

Η αλήθεια είναι ότι σκόπευα, μετά τις τελευταίες μου αναρτήσεις, που αφορούσαν ελληνικά τραγούδια, να επιστρέψω με ένα ξένο. Ωστόσο, από χθες άρχισα να μαθαίνω στην κιθάρα το «Τι να θυμηθώ», του Απόστολου Ρίζου, κι απλά δεν μπορούσα να αντισταθώ.


Το συγκεκριμένο τραγούδι το έμαθα πριν 4 περίπου χρόνια, από έναν παλιό μου έρωτα, κι αμέσως έγινε από τα αγαπημένα μου. Η απλότητά του, η αγνότητα στο συναίσθημα που περιγράφει, η οποία αποτυπώνεται τόσο από τα λίγα (μόλις 3 στροφές) αλλά πολύ ουσιαστικά λόγια του, όσο κι από την ήρεμη και επίσης λιτή μουσική που το συνοδεύει, είναι τα βασικά στοιχεία που το κάνουν τόσο ξεχωριστό για μένα. Όσον αφορά το θέμα του, αφορά τη νοσταλγία που νιώθει ο καλλιτέχνης για το πρόσωπο με το οποίο είναι ερωτευμένος, με το οποίο έχει απομακρυνθεί, αλλά δεν παύει να το αγαπάει, να του λείπει, να το περιμένει.


Κάποια τραγούδια τα ακούς και νιώθεις πάνω από όλα μία έκπληξη, σαν κάποιος να τα έχει γράψει για σένα, χωρίς να τον ξέρεις, χωρίς να ξέρει εσένα και την κατάσταση που βιώνεις. Για μένα, είναι αξιοθαύμαστο πόσο «κούμπωσε» αυτό το τραγούδι στη δική μου προσωπική ιστορία, με εκείνη την κοπέλα που μου το έμαθε. Κι όσο κι αν είναι ένα θλιμμένο τραγούδι, που μάλλον δεν περιγράφει μία κατάσταση στην οποία θα ήθελε κάποιος να βρίσκεται, κι όσο κι αν η συγκεκριμένη ιστορία ανήκει για μένα στο παρελθόν, η μεγαλύτερη δύναμη αυτού του τραγουδιού για μένα είναι ότι κάθε φορά με ταξιδεύει σε κείνες τις μέρες που το άκουγα και σήμαινε τον κόσμο για μένα. Και τότε καταλαβαίνω ότι, κάποιες εμπειρίες, όσο κι αν έχουν ημερομηνία λήξης, όσο κι αν τα πρώτα θετικά τους στοιχεία υπερκαλύπτονται από μία χιονοστιβάδα αρνητικών που έπονται, αξίζει να τις ζούμε. Γιατί αντλούμε ευτυχία από τα πρώτα, γιατί αντλούμε μαθήματα από τα δεύτερα, γιατί μας κάνουν να εκτιμάμε τέτοια, υπέροχα, τραγούδια. 

Αν ακούς αυτό το τραγούδι και σου θυμίζει κάτι, να ξέρεις ότι, πιθανότατα, η τύχη σου που το έζησες είναι μεγαλύτερη από την ατυχία σου που τελείωσε.
Τίτλος                             :"Τι να θυμηθώ"
Καλλιτέχνης                    : Απόστολος Ρίζος
Στιχουργός                     : Νίκος Ζουδιάρης
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 2000
Είδος                              : Έντεχνο

Comments

Popular posts from this blog

Είμαι ένας άλλος, ζω σε (κορωναιο)παράνοια

     Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο. .                "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"... Τίτλος:                ...

Γνωρίστε την... fado!

Φάδο, ονομάζεται το μουσικό είδος που έχει τις ρίζες του στην Πορτογαλία της δεκαετίας του 1820, και αποτελεί έως και σήμερα καθρέφτη της ταυτότητας, της κουλτούρας και της ιστορίας των Πορτογάλων. Μια δωδεκάχορδη κιθάρα και μια βιόλα είναι συνήθως αρκετά για να συνοδεύσουν την φωνή του τραγουδιστή που με συναίσθημα θα αφηγηθεί τον πόνο και τις δυσκολίες της ζωής , φόβους του ανθρώπου καθώς και ιστορίες από την θάλασσα. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η φάδο αποτελεί μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών. Η Amália   Rodrigues , η πιο γνωστή τραγουδίστρια φάδο, συνέβαλε στη διάδοση του είδους αυτού παγκοσμίως αφού έδωσε συναυλίες σε πολλές χώρες του κόσμου. Το έργο της αποτελεί έμπνευση για τους καλλιτέχνες φάδο στην Πορτογαλία του σήμερα. Η σύγχρονη φάδο εμπεριέχει πολλές φορές και άλλα μουσικά όργανα όπως   πιάνο, βιολί και ακορντεόν. Οι νέοι καλλιτέχνες φάδο , δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να την συνδυάσ...

Always

   -"After all this time?"    -"Always." Greek Version    Ο παραπάνω διάλογος, για όσους (σχεδόν όλοι, υποθέτω) μυημένους στο Χάρι Πότερ, είναι προφανώς ανάμεσα στον Άλμπους Ντάμπλντορ και τον Σέβερους Σνέιπ. Ο πρώτος εκπλήσσεται στη θέαση του προστάτη του Σνέιπ, που είναι μία ελαφίνα, αποτελώντας ένα ξεκάθαρο σύμβολο του παλιού του έρωτα, της Λίλι, και τον ρωτάει "Μετά από όλο αυτόν τον καιρό;", για να λάβει την απάντηση "Για πάντα".    Το τραγούδι που επέλεξα σήμερα είναι το "Lovesong" των "The Cure". Ένα ακόμα τραγούδι που ανακάλυψα τυχαία, πριν λίγους μήνες. Αυτό που μου έκανε εξαρχής εντύπωση σε αυτό δεν είναι παρά η όψη του τραγουδιστή, που μοιάζει με φρικιό, περιβαλλόμενος από ένα αντίστοιχο, μυστικιστικό σκηνικό. Δεν μπορώ συνεπώς να περιγράψω την έκπληξή μου όταν άκουσα από κείνον ένα από τα πιο ρομαντικά και βαθιά συναισθηματικά τραγούδια που έχω ακούσει.    Οι θεματικοί άξονες γύρω από τους οποίους περι...