You'll Never Walk Alone!!!

   Η σημερινή μου ανάρτηση θα είναι κάπως ιδιαίτερη, καθώς έχει άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο, και συγκεκριμένα την αγαπημένη μου ομάδα, την αγγλική Λίβερπουλ, η οποία στέφθηκε χθες πρωταθλήτρια Αγγλίας για πρώτη φορά μετά το 1990. Το τραγούδι λοιπόν που επιλέγω δεν είναι άλλο από το “You’ll Never Walk Alone”, των Rodgers & Hammerstein, το οποίο μεταφέρθηκε στην Αγγλία χάρη στους "Gary and the Peacemakers" και έχει εξελιχθεί με τα χρόνια σε (άτυπο;) ύμνο της ομάδας. Όσοι δεν ενδιαφέρονται για την ποδοσφαιρική διάσταση , μπορούν να παραλείψουν τις πέντε επόμενες παραγράφους και να συνεχίσουν από την έβδομη, που θα είναι πιο γενικού ενδιαφέροντος. Παρ’ όλ’ αυτά, προσωπικά θεωρώ ότι αξίζει τον κόπο και το υπόλοιπο, ότι αυτή η ιστορία έχει αρκετά πράγματα να πει. 

   Η Λίβερπουλ λοιπόν είναι μία αγγλική ομάδα, με καταγωγή από την ομώνυμη πόλη, που ιδρύθηκε το 1892. Ομάδα με μία ιδιαίτερη σχέση με τους οπαδούς της, που την υπεραγαπούσαν, αλλά μέτριας δυναμικότητας, με μόλις 5 τίτλους πρωταθλήματος, μέχρι και τη δεκαετία του 70’. Τότε, δύο χαρισματικοί προπονητές, αλλά κι άνθρωποι, ο Μπιλ Σάνκλι, αρχικά, κι ο Μπομπ Πέισλι, στη συνέχεια, αναμόρφωσαν όχι μόνο την ομάδα, αλλά κι όλη την πόλη μέσω αυτής και της μεγάλης επιρροής της. Τότε ξεκίνησε μία χρυσή εποχή για τους “Reds”, με 9 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα και 5 ευρωπαϊκά (3 πρωταθλήματα Ευρώπης και 2 κύπελλα ΟΥΕΦΑ), μέχρι και το 1983. Τα επόμενα 8 χρόνια, υπό την καθοδήγηση των Φάγκαν και Νταγκλίς (θρυλικός πρώην παίκτης της ομάδας και μέλος αρκετών από τις παραπάνω επιτυχίες), η Λίβερπουλ κατέκτησε 4 ακόμα πρωταθλήματα, 3 κύπελλα κι ένα πρωτάθλημα Ευρώπης, παρά τις πολύνεκρες τραγωδίες του Χέιζελ και του Χίλσμπορο, δύο από τις μεγαλύτερες στην ιστορία του αθλητισμού, με τις οποίες συνδέθηκε και όπως ήταν φυσικό την επηρέασαν και επέφεραν τιμωρίες και περιορισμούς.

   28 Απριλίου 1990. Η Λίβερπουλ, η μεγαλύτερη ομάδα στην Αγγλία, κατακτά το 18^ο πρωτάθλημα της ιστορίας της-τη στιγμή που οι δεύτερες αγγλικές ομάδες σε πρωταθλήματα, η Έβερτον κι η Άρσεναλ, έχουν μόλις 9. Κανείς τότε δεν θα μπορούσε να προβλέψει τι θα επακολουθούσε. Ότι αυτή η ποδοσφαιρική υπερδύναμη δεν επρόκειτο να ξανακατακτήσει την αγγλική Πρέμιερ Λιγκ για 30 ολόκληρα χρόνια. Πολλά λάθη στο αγωνιστικό κομμάτι, που «μίκρυναν» την ομάδα, στο διοικητικό, με αποκορύφωμα την τραγική διοίκηση Ζιλέ-Χικς που έφτασε την ομάδα κοντά στη χρεοκοπία, πριν 10 περίπου χρόνια, ατυχίες (έχασε τα πρωταθλήματα του 2009, του 2014 και του 2019 για ελάχιστες διαφορές, 4, 2 και 1 πόντου αντίστοιχα) και η ενδυνάμωση αντιπάλων όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (κυρίως), Άρσεναλ, η Τσέλσι, η Μάντσεστερ Σίτι οδήγησαν μία ομάδα-φόβητρο για τους αντιπάλους να καταλήξει περίγελος, “meme” και να της αποδοθεί το χλευαστικό παρατσούκλι «Loserpool”. Μερικές σποραδικές επιτυχίες, όπως κάποιοι δευτερεύοντες τίτλοι (κύπελλα, ΟΥΕΦΑ κλπ) και κυρίως το πρωτάθλημα Ευρώπης του 2005 δεν έμοιαζαν παρά μερικά στιγμιαία flashbacks μίας όμορφης ιστορίας που άνηκε στο παρελθόν.

   Η Λίβερπουλ, λοιπόν, έχασε πολλά όλο αυτό το διάστημα. Τίτλους, παίκτες, φήμη, λεφτά. Μα κάτι δεν το έχασε ποτέ, τους φανατικούς οπαδούς της που συνέχισαν να την αγαπάνε. Να την αγαπάνε και να περιμένουν. Από τους ναυτικούς του Λίβερπουλ, τους οποίους κυρίως στόχευε να εμπνεύσει στα ταξίδια τους το “You’ll never walk alone”, μέχρι και εκείνους στην άλλη άκρη του κόσμου, που δεν ήξεραν καν πώς μοιάζει αυτή η πόλη. Αυτή η ομάδα έχει κάτι, που μόνο μαγεία μπορώ να χαρακτηρίσω, που σε κάνει να την ερωτεύεσαι. Όχι επειδή έχει παικταράδες ή κερδίζει συνεχώς, απλά και μόνο επειδή έχει αυτό το “κάτι”. Και να την αγαπάς άνευ όρων, όσο και να σε πικραίνει. Κάτι τέτοιο συνέβη και με μένα, πριν 10 χρόνια. Μέχρι τότε, ομολογώ δεν την συμπαθούσα. Πρώτον επειδή το 2005 είχε αποκλείσει την εν Ελλάδι ομάδα μου, τον Ολυμπιακό, από το Τσάμπιονς Λιγκ. Μα, κυρίως, επειδή την έβλεπα να κερδίζει καλύτερες ομάδες όπως η Μίλαν στον απίστευτο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2005 ή την Μπαρτσελόνα στα νοκ-άουτ του 2007, δεν καταλάβαινα το πώς κι αυτό με εκνεύριζε. Ώσπου στο Τσάμπιονς Λιγκ του 2010 αποκλείστηκε από την πρώτη μόλις φάση και υποβιβάστηκε στο δεύτερο τη τάξει ευρωπαϊκό θεσμό, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αυτό μου έκανε μία α εντύπωση, αλλά σκέφτηκα «εντάξει, θα κατακτήσει το ΟΥΕΦΑ, σιγά αυτοί πάντα τα καταφέρνουν με κάποιον τρόπο». Περνάει λοιπόν η Λίβερπουλ τη φάση των 32, των 16, τα προημιτελικά και διασταυρώνεται στον ημιτελικό με την Ατλέτικο Μαδρίτης. Χάνει στο πρώτο ματς στη Μαδρίτη 1-0 και έτσι πρέπει να κερδίσει στον επαναληπτικό του Λίβερπουλ με 2 γκολ διαφορά για να προκριθεί στον τελικό. Εγώ έτυχε να βλέπω αυτό το ματς και δεν είχα καμία αμφιβολία ότι θα τα καταφέρει. Τελικά κερδίζει κι εκείνη 1-0 και στέλνει το ματς στην παράταση. 5 λεπτά μετά την έναρξή της πετυχαίνει και το 2-0, σκορ πρόκρισης. Μένουν άλλα 25 λεπτά και εγώ πλέον είμαι σίγουρος ότι τα κατάφερε και πάλι, παρά την ήττα στο πρώτο ματς. Μέχρι που 7 λεπτά μετά η Ατλέτικο μειώνει σε 2-1 και η Λίβερπουλ πρέπει να σκοράρει ξανά για να προκριθεί. Εγώ ξαφνιάστηκα αλλά περίμενα ότι η Λίβερπουλ θα έβαζε και τρίτο. Καθώς όμως τα λεπτά περνούσαν και αυτό το γκολ δεν ερχόταν το ξάφνιασμα γινόταν με έναν ανεξήγητο τρόπο ανησυχία. Θυμάμαι να σκέφτομαι «Έλα Λίβερπουλ, δεν γίνεται να μην τα καταφέρεις, άντε βάλε και το τρίτο γκολ να τελειώνουμε». Αυτό το τρίτο γκολ δεν ήρθε ποτέ, η Λίβερπουλ έχασε την πρόκριση αλλά κέρδισε έναν νέο οπαδό, εμένα που σε αυτό το 20λεπτο κόλλησα μαζί της με τον πιο ασυνήθιστο μάλλον τρόπο που μπορεί κάποιος να κολλήσει με μια ομάδα. Όχι σε μία επιτυχία, αλλά σε μία αποτυχία της. Μου φαινόταν κάποτε παράξενο, τώρα που την ξέρω πολύ καλύτερα μου φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό ότι κόλλησα μαζί της κατά αυτόν τον τρόπο.

   Έκτοτε άρχισα να ασχολούμαι μαζί της, να ενημερώνομαι, να την παρακολουθώ. Και να την ερωτεύομαι όλο και περισσότερο, για αυτό το «κάτι» που δεν ήξερα κάποτε τι είναι και με νευρίαζε και που νομίζω ότι δεν το έχει καμία άλλη ομάδα. Καμία άλλη ομάδα δεν νομίζω ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να γεννάει τόσους οπαδούς, μετά από 30 χρόνια ξηρασίας. Ομολογώ βέβαια ότι μετά τα 4-5 πρώτα χρόνια και ειδικά το χαμένο πρωτάθλημα του 14, που χάθηκε με έναν πολύ άτυχο και ψιλό-τραγικό τρόπο (εξαιτίας του γλιστρήματος του εμβληματικού αρχηγού Τζέραρντ που αφιέρωσε όλη του την καριέρα στην Λίβερπουλ και περίμενε πολλά χρόνια να πάρει ένα πρωτάθλημα, παρότι είχε προτάσεις κι από καλύτερες ομάδες), είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι κάπως με την ιδέα ότι ως οπαδός της Λίβερπουλ θα έχω μόνο αυτό το «κάτι», όχι τίτλους, ένδοξες στιγμές και σπουδαίους παίκτες, παρά το γεγονός ότι αυτά τα 5 χρόνια έγιναν πολλά και σημαντικά βήματα μπροστά. Οι επιτυχίες έμοιαζαν να απέχουν ακόμα πολύ.

   Όλα αυτά μέχρι τον Οκτώβριο του 2015. Όταν ανέλαβε προπονητής στη Λίβερπουλ ο Γερμανός Γιούργκεν Κλοπ, πολύ επιτυχημένος στη χώρα του, με βασικό στόχο του να μετατρέψει τους φιλάθλους της ομάδας από “Doubters”, που ενώ μπορεί να κερδίζουν σε ένα ματς να φοβούνται ότι τελικά θα χάσουν, σε “Believers”, που ενώ μπορεί να βρίσκονται πίσω στο σκορ θα πιστεύουν ολόψυχα ότι στο τέλος θα είναι εκείνοι οι νικητές. Ομολογώ ότι με μένα τα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Παρά το γεγονός ότι τα τρία πρώτα χρόνια δεν έφτασε ούτε καν κοντά στο πολυπόθητο πρωτάθλημα, παρά τους τρεις χαμένους τελικούς, κυπέλλου και Γιουρόπα Λιγκ το 2016 και ειδικά του Τσάμπιονς Λιγκ το 2018, παρά το γεγονός ότι πέρσι έχασε το πρωτάθλημα για μόλις 1 βαθμό, έχοντας συγκεντρώσει 97 πόντους (για να καταλάβουν όσοι δεν ξέρουν, μόλις 2 φορές έχει ομάδα καταφέρει να συγκεντρώσει περισσότερους, η Μάντσεστερ Σίτι το 2018 με 100 και το 2019 με 98). Αν και δεν είχα και απόλυτη εμπιστοσύνη μετά από όσα είχα δει από αυτήν την ομάδα και τη θεωρούσα ικανή να χάσει οποιονδήποτε τίτλο με οποιονδήποτε τρόπο, ένιωθα ότι αργά ή γρήγορα θα επανερχόταν στο δρόμο των επιτυχιών, ότι ήταν πλέον θέμα χρόνου.

   Η πρώτη μεγάλη σύγχρονη επιτυχία ήρθε τελικά λίγες βδομάδες μετά την απώλεια του πρωταθλήματος πέρσι, με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης, το 6^ο στην ιστορία της ομάδας (μόνο δύο ομάδες έχουν περισσότερα, η Ρεάλ Μαδρίτης με 13 και η Μίλαν με 7). Και, φέτος, τελικά, ήρθε και το πολυπόθητο πρωτάθλημα. Το οποίο βέβαια δεν καταφέραμε να το χαρούμε όσο θα θέλαμε, ειδικά οι κάτοικοι της πόλης, λόγω κορωναϊού-νομίζω ότι αυτή η ομάδα δεν θα μπορούσε να το πάρει με κάποιον ομαλό τρόπο, έπρεπε να υπάρχουν κάποια δράματα στην υπόθεση (χαχαχα). Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι είναι το επιστέγασμα μίας μεγάλης διαδρομής, μίας οδύσσειας, θα έλεγα. It came home, που λένε κι οι Άγγλοι. Με δουλειά, με αφοσίωση, με πίστη, χωρίς άνομους τρόπους και κατασπατάληση υπέρογκων ποσών όπως κάνουν άλλες ομάδες (είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί ότι η Λίβερπουλ κατέκτησε το πρωτάθλημα χωρίς να είναι καν στην πρώτη δεκάδα των 20 ομάδων του αγγλικού πρωταθλήματος σε έξοδα).

   Και όλο αυτό το ταξίδι έγινε παρέα με αυτό το υπέροχο τραγούδι, του You’ll never walk alone. Που ξεκινάει “When you walk, through a storm, hold your hand up high and don’t be afraid of the dark…at the end of the storm there’s a golden sky”. Σαν να γράφτηκε για αυτήν την ομάδα, για αυτό το ταξίδι, αυτή την ιστορία. Αλλά και για όλους τους ανθρώπους, θα έλεγα εγώ, που περνάνε μία δύσκολη φάση και ίσως δεν βλέπουν καν φως στο τούνελ. Για να τους τονίζει ότι αν μένουν πιστοί στον εαυτό τους και σε αυτό που κάνουν, κάνουν σωστές επιλογές και συνεχίζουν να προσπαθούν, πάντα, αργά ή γρήγορα, θα έρθει η δικαίωση-λύτρωση και η επιτυχία που αναζητούν. Νομίζω η ιστορία της Λίβερπουλ μπορεί να εμπνεύσει προς αυτήν την κατεύθυνση όσους την έχουν παρακολουθήσει.

Song             : You'll Never Walk Alone
Singer           : Garry & The Peacemakers
Lyrics           : Rodgers & Hammerstein
Release Date: 1945
Genre           : Show-tune, Pop