50 Shades of Music

     Το θεματικό κέντρο του τραγουδιού για το οποίο επέλεξα να μιλήσω σήμερα είναι ένα από τα πραγματικά χειρότερά μου, όσον αφορά το να το βιώνω, ο αποχωρισμός. Όσο κι αν είμαι πλέον 26, όσο κι αν έχω ωριμάσει, "σκληρύνει", μάθει πολλά, θεωρητικά και πρακτικά, πράγματα, εξακολουθεί να με δυσκολεύει, ειδικά όταν τον προκαλεί κάποια μη επαρκής, για την προσωπική μου λογική, αιτία. Κάτι που είναι και το πιο σύνηθες, μιας και ελάχιστες αιτίες μπορώ να θεωρήσω επαρκείς ώστε 2 άνθρωποι που αγαπιούνται, περνάνε καλά μαζί κι είναι σημαντικός ο ένας για τον άλλο, να "χαθούν". Τελικά όμως, μάλλον πολύ λίγοι συμμερίζονται αυτή μου την άποψη, αν κρίνω από το πόσο σύνηθες είναι αυτό. Βέβαια, όσο κι αν είναι μία από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες για να βιώσω, ο αποχωρισμός είναι παράλληλα κι από τα αγαπημένα μου θέματα για να γράψω, όπως είναι μάλλον εύκολο να αντιληφθεί κανείς από αρκετές αναρτήσεις μου. Ίσως επειδή το γράψιμο είναι πάντα μία καλή ψυχοθεραπεία, για όποιον το κατ...

     Το τραγούδι Humanity, των υπερλατρεμένων μου Scorpions, είναι ένα τραγούδι που άρχισε να μου τραβάει έντονα το ενδιαφέρον πριν περίπου 6 χρόνια, όταν έγινε η επίθεση των τζιχαντιστών στο γαλλικό θέατρο Μπατακλάν. Και παρότι έγινε ένα από τα αγαπημένα μου, αν και με στενοχωρούσε αρκετά εκθέτοντας τα χάλια του είδους μας, είχα πολύ καιρό να το ακούσω. Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό και σκέφτηκα πόσο θα ταίριαζε για επίλογο σε μία ταινία, για να συνοδεύσει την αυτοκτονία του πρωταγωνιστή. Όχι για τους συνηθισμένους λόγους. Ερωτική απογοήτευση, τύψεις για κάτι, χρεοκοπία. Αλλά επειδή κουράστηκε, δεν θέλει άλλο να ανήκει σε αυτόν τον σκάρτο κόσμο.    Σκέφτηκα πολύ για το αν θα έπρεπε να το πω αυτό στην εισαγωγή μου, κάνοντάς τη τόσο μακάβρια. Αλλά επειδή δεν έχω σκοπό να γράψω ένα χαρούμενο, αισιόδοξο κείμενο σήμερα, αποφάσισα να το κάνω, ούτως ώστε όποιος αναγνώστης δεν θέλει να το διαβάσει να το κλείσει από την αρχή. Όσοι θέλουν, αντέχουν και συμμερίζονται την απογ...