Το τραγούδι Humanity, των υπερλατρεμένων μου Scorpions, είναι ένα τραγούδι που άρχισε να μου τραβάει έντονα το ενδιαφέρον πριν περίπου 6 χρόνια, όταν έγινε η επίθεση των τζιχαντιστών στο γαλλικό θέατρο Μπατακλάν. Και παρότι έγινε ένα από τα αγαπημένα μου, αν και με στενοχωρούσε αρκετά εκθέτοντας τα χάλια του είδους μας, είχα πολύ καιρό να το ακούσω. Σήμερα μου ήρθε στο μυαλό και σκέφτηκα πόσο θα ταίριαζε για επίλογο σε μία ταινία, για να συνοδεύσει την αυτοκτονία του πρωταγωνιστή. Όχι για τους συνηθισμένους λόγους. Ερωτική απογοήτευση, τύψεις για κάτι, χρεοκοπία. Αλλά επειδή κουράστηκε, δεν θέλει άλλο να ανήκει σε αυτόν τον σκάρτο κόσμο.
Σκέφτηκα πολύ για το αν θα έπρεπε να το πω αυτό στην εισαγωγή μου, κάνοντάς τη τόσο μακάβρια. Αλλά επειδή δεν έχω σκοπό να γράψω ένα χαρούμενο, αισιόδοξο κείμενο σήμερα, αποφάσισα να το κάνω, ούτως ώστε όποιος αναγνώστης δεν θέλει να το διαβάσει να το κλείσει από την αρχή. Όσοι θέλουν, αντέχουν και συμμερίζονται την απογοήτευσή μου, μπορούν να συνεχίσουν την ανάγνωση, ακούγοντας αυτό το υπέροχο και τόσο ακριβές, δυστυχώς, τραγούδι.
Τίτλος : Humanity
Συγκρότημα : Scorpions
Στιχουργός : Klaus Meine, Desmond Child, Eric Bazilian
Έτος Κυκλοφορίας: 2007
Είδος : Rock
Humanity. Μία αγγλική λέξη που μπορεί να μεταφραστεί είτε ως ανθρωπότητα είτε ως ανθρωπιά. Όπως το love που μπορεί να σημαίνει κι αγάπη κι έρωτας. Άλλη μία παράλειψη των Άγγλων γλωσσοπλαστών. Πάνε μαζί αυτά τα δύο; Ανθρωπότητα και ανθρωπιά; Είναι απαραίτητο να διακατέχεται η ανθρωπότητα από ανθρωπιά; Όπου ανθρωπιά=ηθική, κριτική ικανότητα, αυτοσυγκράτηση έναντι των παθών, ανάγκη για κάτι ανώτερο, πιο ποιοτικό, όπως οι τέχνες; Όχι μόνο δεν είναι, αλλά μάλλον ισχύει και το αντίθετο, είναι η εξαίρεση στον κανόνα.
Παρότι ζούμε, θεωρητικά, στην εποχή της απόλυτης προόδου. Όχι μόνο της τεχνολογικής, αλλά και στη σκέψη, στις αντιλήψεις κλπ. Αλλά, στην πραγματικότητα, πόσο διαφέρουμε από τους μακρινούς προγόνους μας, που έσερναν τις γυναίκες από τα μαλλιά, που σκοτώνονταν, που δεν μπορούσαν να σκεφτούν τίποτα εκτός από το τι θα φάνε και πώς θα αναπαραχθούν; Πόσο καλύτεροι είμαστε; Εμείς, που δεχόμαστε εδώ και ενάμιση χρόνο την απόλυτη καταπίεση και καταπάτηση των δικαιωμάτων μας; Που καταστρέφουμε τη φύση μας; Που έχουμε εφεύρει τόσους νέους και προχωρημένους, άλλους έκδηλους, άλλους συγκεκαλυμμένους τρόπους, να ασκούμε βία; Που βλάπτουμε άλλους, οι οποίοι δεν μας έκαναν ποτέ κακό; Που μας ενδιαφέρει περισσότερο να δούμε ένα επεισόδιο Survivor ή MasterChef από το να διαβάσουμε ένα βιβλίο; Είμαστε, τελικά, καλύτεροι; Γιατί, τουλάχιστον, οι πρόγονοί μας είχαν και τη δικαιολογία και το ελαφρυντικό ότι δεν είχαν την πολυτέλεια να εξελιχθούν ποιοτικά σαν άνθρωποι και να εξελίξουν δευτερευόντως και τις κοινωνίες τους. Εμείς τι ελαφρυντικό έχουμε; Για το πόσο αναίσθητα προκαλούμε πόνο στους άλλους και το πόσο πεισματικά αρνούμαστε, αντιστεκόμαστε να σκεφτούμε;
Αν υποθέσουμε ότι έχουμε δύο αμάξια, ένα σμαρτάκι και μία φεράρι, ναι μεν με τη φεράρι μπορούμε να πάμε πολύ πιο γρήγορα κι άνετα στον προορισμό μας, αλλά αν και μόνο αν τη χειριστούμε σωστά. Γιατί, αν πηγαίνουμε σε λάθος κατεύθυνση, τόσο πιο γρήγορα και τόσο περισσότερο θα απομακρυνθούμε από τον προορισμό μας και τόσο πιο μακριά θα είμαστε αν στην καλύτερη περίπτωση το συνειδητοποιήσουμε. Αν, επίσης, τρέχουμε υπερβολικά και κάνουμε επικίνδυνους ελιγμούς, τόσο πιο επικίνδυνο θα είναι να σκοτωθούμε. Πού κολλάνε όλα αυτά τώρα; Είναι απλά μία παραβολή. Για το είδος μας, που του δόθηκε, ευχή και κατάρα, το πιο δυνατό μυαλό, με τις περισσότερες ικανότητες, από όλα τα άλλα. Αλλά που οι περισσότεροι δεν θέλησαν ποτέ να μάθουν να το χρησιμοποιούν σωστά. Έτσι και περισσότερο έχουμε απομακρυνθεί από τον προορισμό μας και σε περισσότερο κίνδυνο βρισκόμαστε, από ότι αν ήμαστε πιο βραδύνοες και εφευρετικοί.
Με αποκορύφωμα τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, που πραγματικά πάμε ταχύτατα από το κακό στο χειρότερο. Και, αν συνεχίσουμε έτσι, φοβάμαι, πως σύντομα θα φτάσουμε σε ένα σημείο που θα είναι πολλά πράγματα μη αναστρέψιμα. Και το κακό είναι ότι σε έναν κόσμο 6+ δισ. κατοίκων, ο καθένας μας είναι μόνος του τόσο μικρός για να αλλάξει τα πράγματα. Επειδή όμως δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος που τα παρατούσε αμαχητί, δύο πράγματα έχω να πω. Το πρώτο, ανήκει στον Μαχάτμα Γκάντι, "Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο". Ας δούμε ο καθένας μας πώς μπορεί να κάνει τον εαυτό του καλύτερο και τι κάνει τελικά για να γίνει πράξη ο καλύτερος κόσμος που ονειρεύεται. Και το δεύτερο είναι μία παροιμία που έχω εμπλουτίσει. "Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, φέρνει όμως κι άλλους κούκους, κι όλοι μαζί φέρνουν την άνοιξη". Αν ο καθένας μας μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο και να τον κάνει να τον ακολουθήσει στο μουσικό του κάλεσμα, τότε κάποια στιγμή, σταδιακά, θα γίνουμε πολλοί και θα είμαστε δυνατοί. Αξίζει να το προσπαθήσουμε. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρουμε, θα έχουμε τη συνείδησή μας καθαρή και θα μπορούμε να αποχαιρετήσουμε τη σκηνή με αξιοπρέπεια, όπως ο πρωταγωνιστής της ταινίας που φαντασιώθηκα, με το Humanity στο background.
Comments
Post a Comment