Είμαι ένας άλλος, ζω σε (κορωναιο)παράνοια

    Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο.
.                "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"...

Τίτλος:                                Παράνοια (original: )
Τραγουδιστής:                    Νίνο
Στιχουργός:                         Εύη Δρούτσα
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2019 (original: 2006)
Είδος:                                  Ποπ-Λαϊκό

   Κι η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να ζήσω απανωτά και δεύτερη τέτοια φάση, αυτή τη φορά μαζί με όλον τον κόσμο, «την κορωναϊο-παράνοια», όπως προσωπικά τη χαρακτηρίζω. Για την οποία είχα κάνει και στο παρελθόν μία ανάρτηση, με ένα αρκετά διαφορετικό τραγούδι, το “Mad World” των Tears for Fears. Μία φάση που, από όποια οπτική κι αν τη δεις, είτε από κείνων που είναι “cool”, δεν φοβούνται και προσπαθούν με κάθε τρόπο να ελιχθούν αποφεύγοντας τους περιορισμούς που τους θέτουν, είτε από κείνων που είναι τρομαγμένοι, απόλυτα σύμφωνοι με τα μέτρα και τα ακολουθούν κατά γράμμα, μόνο ως παράνοια μπορεί να χαρακτηριστεί. Ένας «αόρατος εχθρός» που απειλεί το ανθρώπινο είδος!(;) και επιβάλλει(;) στις κυβερνήσεις όλων των κρατών να πάρουν μέτρα που κανείς δεν θα μπορούσε, μέχρι πρότινος, ούτε να τα φανταστεί στα πλαίσια δημοκρατικών καθεστώτων, όπως όριο στις συγκεντρώσεις ατόμων, κλείσιμο χώρων διασκέδασης στις 12, μάσκες σχεδόν παντού, ως και τη σχετικά πρόσφατη απαγόρευση κυκλοφορίας.

   Προσωπικά, η τωρινή κατάσταση μου θυμίζει πάρα πολύ την κατάσταση στο στρατό. Περιορισμοί, απαγορεύσεις, έλλειμμα δημοκρατίας (γιατί αυτό είναι για μένα η παραπομπή των «συνωμοσιολόγων» στον εισαγγελέα-και βλακείες να δεχτούμε αν λένε -που κάποια λεγόμενά τους, όπως πχ το ότι κορωναϊός δεν υπάρχει καν, πιθανότατα είναι όντως βλακείες- είναι δικαίωμα του καθένα να λέει ό,τι θέλει σε ένα δημοκρατικό καθεστώς εφόσον δεν προσβάλλει/απειλεί κάποιον). Μα, πάνω από όλα, ένα τεράστιο «γιατί;». Ένα «αξίζει τώρα όλο αυτό ή τζάμπα καταπιέζομαι κι ανέχομαι τους έχοντες την εξουσία να με πρήζουν;». Και, για μένα προσωπικά, και στις δύο περιπτώσεις, μία απελπιστική συνειδητοποίηση ότι η  απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι πιθανότατα αρνητική.