Πόσοι, τελικά;;

   Για κάποιο περίεργο, ίσως, λόγο, έχω παρατηρήσει ότι πολύ σπάνια δένομαι με τραγούδια που τραγουδούν γυναίκες. Δεν ξέρω γιατί, ίσως ως άντρας δυσκολεύομαι να ταυτιστώ με ένα συναίσθημα που εκφράζεται από μια γυναίκα. Παράλογο; Δεν ξέρω, απλά έτσι συμβαίνει. Αυτό όμως εδώ το τραγούδι, το "Μέτρημα", της Νατάσσας Μποφίλιου, είναι μια φωτεινή εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Ένα τραγούδι που με κέρδισε, με συγκίνησε, με συγκλόνισε, από την πρώτη στιγμή που το άκουσα.


Τίτλος                    : Το Μέτρημα
Τραγουδιστής        : Νατάσσα Μποφίλιου
Στιχουργός             : Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Έτος Κυκλοφορίας: 2010
Είδος                      : Έντεχνο

   Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο αυτό. Το τραγούδι αυτό μιλάει για το μεγαλύτερο και πιο αβέβαιο όσον αφορά διατήρησή του, θησαυρό, τους ανθρώπους. Πλούσιος όποιος τους έχει, φτωχός όποιος όχι. Σε σημείο που προσωπικά πιστεύω ότι αν έχεις ανθρώπους στη ζωή σου, ουσιαστικά κι όχι φαινομενικά, μπορείς να αντέξεις και να διαχειριστείς κάθε άλλη απώλεια, κάθε άλλο απωθημένο. Αν όχι, και όλα τα άλλα να έχεις, δεν θα είσαι ποτέ ευτυχισμένος.

   Ένα θέμα, προς συζήτηση, βέβαια, είναι και το τι άνθρωποι να είναι αυτοί. Άνθρωποι να'ναι κι ό,τι να'ναι; Δεν το πιστεύω αυτό, παρότι είμαι πεπεισμένος πλέον ότι όλοι έχουν κάτι να μας προσφέρουν, αν θέλουμε βέβαια να το πάρουμε. Αλλά οι άνθρωποι που σε κάνουν πραγματικά πλούσιο είναι οι ποιοτικοί, που σε αγαπούν και τους αγαπάς και που έχουν την ωριμότητα να διαχειριστούν το πλήθος εγωισμών και ψυχαναγκασμών, με το οποίο είναι επιφορτισμένη η ανθρώπινη φύση, ώστε να παραδεχτούν ότι η παρουσία σου στη ζωή τους είναι σημαντικότερη και να πράττουν ανάλογα. Το σύνολο αυτών των ανθρώπων είναι ο πρώτος αριθμός στην επιταγή και όλοι οι άλλοι μηδενικά από πίσω. Για να δώσουν αξία οι δεύτεροι, πρέπει να υπάρχουν μερικοί έστω πρώτοι.

   Πόσοι είναι αυτοί άραγε; Πόσοι είναι οι τυχεροί, οι ευλογημένοι, που μπορούν να κάνουν το μέτρημα που λέει η Μποφίλιου και να τους βγουν "πολλοί" κι όχι "λίγοι"; Φοβάμαι, όχι πολλοί. Και δυστυχώς, νομίζω ούτε κι εγώ, με εξαίρεση κάποιες χρονικές περιόδους στη ζωή μου, για αυτό και μάλλον με άγγιξε τόσο το τραγούδι αυτό. Δύσκολες γενικά οι ανθρώπινες σχέσεις, και για αυτούς που σκέφτονται πολύ και για αυτούς που σκέφτονται λίγο, για διαφορετικούς λόγους για την κάθε κατηγορία. Και δυστυχώς είναι ένα "παιχνίδι", στο οποίο έχουμε συμπαίκτες κι άλλους, ενώ εμείς μόνο τις δικές μας αποφάσεις κι ενέργειες μπορούμε να καθορίσουμε. Συνεπώς, και τέλεια να το παίξουμε, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα κερδίσουμε. Ας εστιάσουμε όμως, τουλάχιστον, σε αυτό. Στο να κάνουμε το δικό μας 50% όσο καλύτερο γίνεται. Και στο να μη διώχνουμε ανθρώπους με αξία από κοντά μας. Αν θέλουν να φύγουν εκείνοι, ας το κάνουν. Άλλωστε, όπως λέει κι ο Χαλίλ Γκιμπράν, "Αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει. Αν γυρίσει, ήταν πάντα δικός σου. Αν όχι, δεν ήταν ποτέ". Το πιστεύω ακράδαντα.