50 Shades of Music

Επιστρέφω σήμερα, με το τρίτο και τελευταίο μέρος του μίνι-αφιερώματος στα ελληνικά τραγούδια που μιλάνε για την αγάπη(-έρωτα!!!). Η σημερινή μου επιλογή κομματιού είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, που όταν το πρωτάκουσα με συγκίνησε πολύ, το «Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα», του Νότη Σφακιανάκη. Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής, αν και αρκετά αμφιλεγόμενος ως προσωπικότητα, εξελίχθηκε όπως κι ο Μαζωνάκης, σε έναν από τους αγαπημένους μου Έλληνες, για ακριβώς τον ίδιο λόγο. Μου άρεσε ο τρόπος που προσέγγιζαν τα (ερωτικά) τραγούδια, όχι με μία τάση τρέλας, υποταγής και συναισθηματικού ξεχειλίσματος, όπως πολλοί άλλοι, αλλά με «μαγκιά» και διάθεση να σεβαστούν και να μη χάσουν τον εαυτό τους εντός της συναισθηματικής κατάστασης που περιγράφουν. Όσο για το τραγούδι αυτό καθεαυτό, όπως προείπα με συγκίνησε πολύ, μέσω της εσωτερικότητας και του συναισθηματικού βάθους που το χαρακτηρίζει. Την πρώτη φορά που το άκουσα, ανατρίχιαζα καθώς άκουγα κάθε στίχο και, όταν τέλειωσε, έμεινα να αναρ...

Τίτλος Τραγουδιού           : Έτσι Αγαπάω Εγώ Καλλιτέχνης                     : Στέλιος Ρόκκος Ημερομηνία Κυκλοφορίας : 1999 Είδος                               : Μπαλάντα    Συνεχίζω σήμερα με το δεύτερο κομμάτι της εστίασης στο ελληνικό τραγούδι και, πιο συγκεκριμένα, στα ελληνικά τραγούδια που αναφέρονται στο τι είναι και πώς βιώνεται η αγάπη. Όπου αγάπη, συνήθως =έρωτας, καθώς όπως ανέφερα και χθες συχνά συγχέουμε αυτά τα δύο, παρότι είναι αρκετά διαφορετικά συναισθήματα. Βέβαια είναι ευκολότερο σε ένα τραγούδι να πεις την τρισύλλαβη μία λέξη «αγαπώ» παρά τις δύο αθροίσματος 7 συλλαβών «είμαι ερωτευμένος», αλλά θεωρώ καλό να κάνω αυτήν την επισήμανση και σήμερα. ...

Το τριήμερο αυτό, αρχής γενομένης από σήμερα, σκέφτηκα να κάνω κάτι ιδιαίτερο. Θεωρόντας χρήσιμο να δοθεί λίγο περισσότερη έμφαση στα ελληνικά τραγούδια, θα κάνω τρεις αναρτήσεις με αυτά. Και θεώρησα καλή ιδέα να έχουν ως κοινό θεματικό άξονα τον αγαπημένο στην ελληνική μουσική, την αγάπη(-έρωτα).    Αγάπη. Λέξη χιλιοειπωμένη, χιλιοτραγουδισμένη. Πόσο σίγουροι είμαστε όμως ότι καταλαβαίνουμε πραγματικά το νόημά της; Το έχετε σκεφτεί ποτέ; Πώς θα εξηγούσατε τη λέξη αυτή σε κάποιον που δεν θα την ήξερε; Έχουμε έναν ορισμό στο μυαλό μας ή απλά έχουμε μάθει να προφέρουμε ελαφρά τη καρδία μία από τις πιο βαριές λέξεις, αν όχι την πιο βαριά που υπάρχει;    Προσωπικά, θεωρώ τον άνθρωπο ένα πολύ εγωιστικό ον. Που βάζει πάνω από όλα τις δικές του ανάγκες και, στην τελική, μόνο αυτές καταλαβαίνει επαρκώς. Και το θεωρώ και λογικό και υγιές αυτό, καθώς σε τούτο βασίζεται σε έναν μεγάλο βαθμό η επιβίωση. Αν κατανοούσαμε τις ανάγκες όλων των άλλων (επαρκώς, ξαναλέω) ...