Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη..; 2/3

Τίτλος Τραγουδιού           : Έτσι Αγαπάω Εγώ
Καλλιτέχνης                     : Στέλιος Ρόκκος
Ημερομηνία Κυκλοφορίας : 1999
Είδος                               : Μπαλάντα

   Συνεχίζω σήμερα με το δεύτερο κομμάτι της εστίασης στο ελληνικό τραγούδι και, πιο συγκεκριμένα, στα ελληνικά τραγούδια που αναφέρονται στο τι είναι και πώς βιώνεται η αγάπη. Όπου αγάπη, συνήθως =έρωτας, καθώς όπως ανέφερα και χθες συχνά συγχέουμε αυτά τα δύο, παρότι είναι αρκετά διαφορετικά συναισθήματα. Βέβαια είναι ευκολότερο σε ένα τραγούδι να πεις την τρισύλλαβη μία λέξη «αγαπώ» παρά τις δύο αθροίσματος 7 συλλαβών «είμαι ερωτευμένος», αλλά θεωρώ καλό να κάνω αυτήν την επισήμανση και σήμερα.

   Η σημερινή μου επιλογή είναι βέβαια ένα τραγούδι που μάλλον δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για το αν είναι ερωτικό, το «Έτσι Αγαπάω Εγώ», του Στέλιου Ρόκκου. Ένα ιδιαίτερο τραγούδι, με πολύ συναίσθημα. Που προχωράει ένα βήμα παρακάτω από το «Αγαπώ Σημαίνει», μιλώντας ακόμα περισσότερο για το τι σημαίνει στην πράξη η αγάπη-έρωτας.. Μία μου πρώτη σκέψη ακούγοντάς το είναι το παράδοξο, εώς και λάθος, «Αν αγαπάς αληθινά...» κάνεις το α, το β, το γ. Ο λόγος που το θεωρώ λάθος είναι ότι πιστεύω πώς υπάρχουν τόσοι τρόποι να αγαπάει/είναι ερωτευμένος κανείς όσο και ανθρώπινες προσωπικότητες. Ο καθένας μπορεί να το κάνει με έναν δικό του τρόπο και να είναι πέρα για πέρα αληθινό. Οι μόνες προϋποθέσεις είναι αυτές που ανέφερα και χθες. Στην περίπτωση της αγάπης, να βάζεις την ευημερία του άλλου ίσα με τη δική σου και να αντλείς χαρά και μόνο από αυτή, και στην περίπτωση του έρωτα να θες ο άλλος να είναι δικός σου και να καλύπτει τις ανάγκες σου. Από κει και πέρα, ο καθένας μπορεί να βιώνει και να εκδηλώνει αυτά τα συναισθήματα όπως θέλει, ανάλογα με την προσωπικότητά του.

   Παρά όμως αυτή μου τη διαφωνία, θεωρώ υπέροχο αυτό το τραγούδι. Περιγράφει μία συναισθηματική κατάσταση ειδυλλιακή, μεθυστική. Κάτι σαν τα παραμύθια που ερωτεύεσαι και ζεις το όνειρο. Δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο μπορεί να σταθεί στην πραγματικότητα και να δουλέψει, μιας και ζούμε σε μια εποχή που τα συναισθήματα έχουν καταντήσει να είναι βάρος. Τόσο για κείνον που τα νιώθει, που πρέπει να τα σηκώσει, όσο και για το άτομο στο οποίο θα τα προσφέρει, που πρέπει να τα κρατήσει. Δεν είναι όλοι αρκετά δυνατοί να αντέξουν αυτό το βάρος, όσο κι αν αντιστοιχεί στο μαγευτικό θησαυρό που αντικατοπτρίζεται στους στίχους του τραγουδιού. Παράλληλα, οι ανθρώπινες σχέσεις, και δη οι ερωτικές, έχουν καταντήσει ένα γαϊτανάκι πληγών. Σε πληγώνει κάποιος, που είναι, κατά κάποιον τρόπο, σε θέση ισχύος σε σχέση με σένα (γιατί διαφορετικά πιθανότατα δεν θα το έκανε), έτσι δεν μπορείς να τον «εκδικηθείς» αυτόν και την πληρώνει κάποιος αθώος, ο οποίος με τη σειρά του θα ξεσπάσει μάλλον σε ένα άλλο αθώο άτομο. Και για να σπάσει η αλυσίδα κάποιος θα πρέπει να επιλέξει να ζήσει με το βάρος των πληγών του χωρίς να ζητήσει τα ρέστα από κάποιον άλλο που δεν φταίει, κάτι που λίγοι μπορούν/θέλουν να κάνουν.

   Όλα αυτά νομίζω καθιστούν αρκετά ουτοπικά όσα περιγράφει το τραγούδι. Αλλά ίσως αυτό, αντί να κάνει άχρηστο και χαζό να το ακούμε, να το κάνει τελικά απαραίτητο. Για να αναλογιζόμαστε τι χάνουμε, τι θα μπορούσαμε να έχουμε. Είναι και θέμα τύχης, σε μεγάλο βαθμό, να βρούμε ένα άτομο που θα μπορέσει να το μοιραστεί μαζί μας. Όσο όμως το περιμένουμε ή το ψάχνουμε, ας αφιερώσουμε και ένα λεπτό να σκεφτούμε αν εμείς πρώτα από όλα είμαστε σε θέση να ζήσουμε κάτι τέτοιο, αν μπορούμε να σηκώσουμε το γλυκό βάρος των όμορφων συναισθημάτων και το πικρό των παλιών πληγών, με τα οποία συνεπάγεται.