50 Shades of Music

     Το τραγούδι στο οποίο θα αναφερθώ σήμερα είναι μάλλον ένα που όσοι με γνωρίζουν συγγραφικά θα περίμεναν να είναι από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο για το οποίο θα έγγραφα σε αυτό το, περί μουσικής, blog. Μιας κι έχει μια ιδιαίτερη αξία για μένα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης, δύναμης κι αυτοπεποίθησης όταν, μεταξύ άλλων, έκανα και τα πρώτα μου πιο ουσιαστικά (=πέραν από το στείρο και περιορισμένο σχολικό περιβάλλον) συγγραφικά βήματα, στο άλλο μου blog, το HominisCogitantisMundus, κι εξ'ου ον και η επιλογή μου για να το συνοδεύσω μουσικά. Το "Believe"(=Πιστεύω) του Dima Bilan, τραγούδι που κέρδισε το διαγωνισμό Eurovision το 2008. Τελικά όμως, τα πράγματα ήρθαν έτσι, ώστε να γράψω για αυτό 2,5 χρόνια μετά τη γέννηση του παρόντος ιστιοτόπου. Αφορμές για αυτό δύο, αφενός τα Χριστούγεννα, μια γιορτή με έντονο το στοιχείο της (θρησκευτικής, εν προκειμένω) πίστης, αφετέρου ένα ξεχωριστό άτομο, στο οποίο θέλω λοιπόν να το αφιερώσω, καθώς πιστεύω ότι η πίστη είναι το μόνο στοιχείο...

  Για ακόμα μια χρονιά, δεν θα μπορούσα να μην κάνω κάποια ανάρτηση σχετικά με την πολύ αγαπημένη μου επικείμενη περίοδο, των Χριστουγέννων. Βασίζοντάς τη σε ένα τραγούδι σήμα κατατεθέν της (λογικά μαζί με το "All I want from Christmas is you" τα δύο πιο δημοφιλή παγκοσμίως), το "Last Christmas", των Wham και του George Michael. Ένα τραγούδι που προσωπικά το αγαπώ πάρα πολύ, επειδή, πέρα από ότι σχετίζεται με τα Χριστούγεννα, με ταξιδεύει και σε μια όμορφη κι αγαπημένη μου εποχή. Ήμουν έκτη δημοτικού όταν το πρωτάκουσα, μια μέρα η δασκάλα των αγγλικών μας μάς έβαλε στην τάξη να το ακούσουμε, στα πλαίσια του "καλωσορίσματος" των Χριστουγέννων. Και μετά συνέβη το ίδιο και στο φροντιστήριο των αγγλικών. Και το ακούσαμε και στο σινεμά, όπου πήγαμε πρώτη φορά τότε, με τον τότε κολλητό μου. Μάλλον αρκετά λογικό που το αγάπησα, συνδέοντάς από την πρώτη στιγμή με τέτοιες όμορφες κι ανέμελες στιγμές.    Ένα τραγούδι όμως δεν είναι μόνο οι στιγμές, με τις οποίες το...

     Είναι περίεργο πράγμα οι συμπτώσεις που συμβαίνουν καμιά φορά στη ζωή. Πριν λίγο καιρό, σε μία ανάρτησή μου είχα αναφέρει πόσο μου κάνει εντύπωση που δεν είχε τύχει στα 2μιση χρόνια του blog να κάνω κάποια ανάρτηση βασισμένη σε τραγούδι του Sam Smith, ενός από τους αγαπημένους μου ξένους ερμηνευτές. Και σήμερα λοιπόν, ήρθε η ώρα η ζωή κι οι συγκυρίες να τα φέρουν έτσι, ώστε να μην υπάρχει κανένα τραγούδι για το οποίο νιώθω καταλληλότερο να μιλήσω, από το "Too Good at Goodbyes".    Προτού αναφερθώ στο τραγούδι αυτό καθεαυτό βέβαια, θέλω να πω δυο λόγια και για τον καλλιτέχνη. Όπως είπα, ο Sam Smith είναι με διαφορά ένας από τους αγαπημένους μου ξένους ερμηνευτές. Τον "ανακάλυψα" μέσω του τραγουδιού του "Writing's on the Wall", από την ταινία "Spectre". Αμέσως με κέρδισαν τόσο η απίστευτη χροιά του, που θα την παρομοίαζα με ένα "βελούδινο άγγιγμα" στα αυτιά μου, όσο και το "βάθος" που αισθανόμουν ότι είχε η ερμηνεία του...

    Μετά την τελευταία φορά, όπου μίλησα για 2 τραγούδια με συναφές νόημα και περιεχόμενο, επανέρχομαι σήμερα με 2 αρκετά διαφορετικά, ως κι αντίθετα θα μπορούσα να πω, από μια άποψη. Παρότι ανήκουν όχι μόνο στον ίδιο καλλιτέχνη, αλλά και στο ίδιο άλμπουμ. Δύο τραγούδια του εξαιρετικά δημοφιλούς Κωνσταντίνου Αργυρού, τα οποία αποτελούν μεγάλες επιτυχίες της χρονιάς που διανύουμε.     Το πρώτο εξ αυτών κι εκείνο στο οποίο ήθελα αρχικά να αφιερώσω τη σημερινή μου ανάρτηση (πριν σκεφτώ να τα συνδυάσω) είναι το πασίγνωστο και πολυτραγουδησμένο "Ελεύθερος". Τι να πρωτοπώ για αυτό το τραγούδι. Νομίζω θα μπορούσε να συνοδεύει κάθε διαφημιστικό σποτάκι για την Ελλάδα και το ελληνικό καλοκαίρι και να κάνει και το μεγαλύτερο ανθέλληνα να ερωτευτεί την Ελλάδα και να θελήσει να την επισκεφθεί. Εκθέτει τόσο εξαίσια όσα κάνουν τη χώρα μας μοναδική και υπέροχη, εστιάζοντας εν τέλει στη βασική προϋπόθεση για να τα γευτεί κάνεις και να τα απολαύσει, μία άρρηκτα συνυφασμένη με τη...

   Επιστρέφω σήμερα, μετά από αρκετό καιρό, με αφορμή μία ενδιαφέρουσα, αν μη τι άλλο, έμπνευση. Είχα κι άλλες φορές στο παρελθόν κάνει αναρτήσεις-mix, στις οποίες συμπεριελάμβανα πάνω από 1 τραγούδια, που είτε έμοιαζαν μεταξύ τους είτε συμπλήρωνε το ένα το άλλο. Σήμερα, σκεπτόμενος με μια αφορμή πάνω στο θέμα "κακές συνήθειες-bad habits", μου ήρθαν στο μυαλό δύο πολύ διαφορετικά, μεταξύ τους τραγούδια. Το ομώνυμο ελληνικό του Μίλτου Πασχαλίδη και το ομώνυμο αγγλικό του Ed Sheeran. Ένα ελληνικό, ένα αγγλικό. Ένα έντεχνο, ένα funky από αυτά που αποκαλώ "ποπάκια". Ένα πιο βαθύ και συναισθηματικό, ένα πιο χαλαρό κι ανάλαφρο. Δύο που αναφέρονται στο ίδιο θέμα. Και τι πιο μαγικό από το να εξετάζεις ένα θέμα από δύο τόσο διαφορετικές οπτικές.    Θα ξεκινήσω αρχικά (πλεονασμός;) με το αγγλικό του Ed Sheeran. Ενός εξαιρετικού καλλιτέχνη που μαζί με τον αγαπημένο μου Sam Smith (μου φαίνεται αδιανόητο να μην έχω κάνει ανάρτηση για αυτόν τόσο καιρό) είναι ίσως οι δύο πιο ευαίσ...

   Σε μία παλιότερη ανάρτησή μου (https://fifty-shades-of-music.blogspot.com/2020/06/13.html) είχα αναφερθεί, μεταξύ άλλων, και στην αγάπη μου για το Γιώργο Μαζωνάκη. Πρόκειται αν όχι για τον αγαπημένο μου Έλληνα τραγουδιστή, για έναν από τους τρεις αγαπημένους, σίγουρα. Οι λόγοι για αυτό, όπως είχα αναφέρει και τότε, είναι το στυλ και το νόημα των τραγουδιών του, τα οποία συνδυάζουν με μοναδικό, κατά τη γνώμη μου, τρόπο, τσαμπουκά, "μαγκιά", αυτοπεποίθηση. Ειλικρινή, όχι πχ τύπου "βρίζω για να το παίξω κάποιος", όπως οι "τράπερς". Με μια ωραία αφορμή λοιπόν, σκέφτηκα ότι είναι καλή ιδέα να ξανακάνω σήμερα μία ανάρτηση αφιερωμένη σε ένα τραγούδι του Μαζωνάκη κι επέλεξα το αγαπημένο μου, το κατεξοχήν μέσω του οποίου με κέρδισε τόσο, το "Δε γουστάρω". Τίτλος                    : Δε Γουστάρω Τραγουδιστής        : Γιώργος Μαζωνάκης Στιχουργός ...

    Ένα είδος μουσικής που μου αρέσει πολύ είναι η ραπ. Το θεωρώ αρκετά παρεξηγημένο, καθώς υπάρχουν πολλά τραγούδια-κακέκτυπά του, που στοχεύουν απλά στο να βρίσουν και να ανεβάσουν τους τόνους χωρίς να έχουν τίποτα επί της ουσίας να πουν. Στην καλή του εκδοχή όμως, μπορεί να είναι μία καλλιτεχνική μορφή κριτικής, έκφρασης αληθειών και αφύπνισης. Επίσης, ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά συγκροτήματα είναι οι Goin' Through (νομίζω top-3 με Μέλισσες και Πυξ Λαξ). Με αφορμή λοιπόν μία συζήτηση που είχα χθες, αλλά κι ότι άκουσα προηγουμένως στο ραδιόφωνο ένα old-time-classic, συνειδητοποίησα τη μέχρι τώρα παράλειψή μου στο να κάνω κάποια ανάρτηση για αυτό το είδος κι αυτό το συγκρότημα κι αποφάσισα να το αλλάξω, εκθέτοντας κι επί τη ευκαιρία κι εγώ κάποια παράπονα για το κράτος και την κοινωνία μας. Τίτλος                   : Καλημέρα Ελλάδα Τραγουδιστής       ...

   Σήμερα αποφάσισα να πρωτοτυπήσω κατά κάποιο τρόπο, μιας και το τραγούδι για το οποίο θα μιλήσω δεν είναι ένα που με κέρδισε σταδιακά, όπως τα περισσότερα για τα οποία έχω γράψει στο παρελθόν, αλλά ένα που, όχι απλά μου άρεσε εξαρχής, αλλά νομίζω θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ ή κάποιος άλλος να το έχει γράψει εμπνευσμένος από μένα. Όλα είναι στο μυαλό, από τον Ηλία Καμπακάκη.     Τίτλος                    : Όλα Είναι στο Μυαλό Τραγουδιστής        : Ηλίας Καμπακάκης Στιχουργός             : Ελένη Γιαννατσούλια Έτος Κυκλοφορίας: 2021 Είδος                      : Ποπ     Αν όχι ανέκαθεν, σίγουρα από την ηλικία που άρχισαν να αναπτύσσονται οι γνωστικές μου διεργ...