Η τέχνη(;) να λες αντίο

    Είναι περίεργο πράγμα οι συμπτώσεις που συμβαίνουν καμιά φορά στη ζωή. Πριν λίγο καιρό, σε μία ανάρτησή μου είχα αναφέρει πόσο μου κάνει εντύπωση που δεν είχε τύχει στα 2μιση χρόνια του blog να κάνω κάποια ανάρτηση βασισμένη σε τραγούδι του Sam Smith, ενός από τους αγαπημένους μου ξένους ερμηνευτές. Και σήμερα λοιπόν, ήρθε η ώρα η ζωή κι οι συγκυρίες να τα φέρουν έτσι, ώστε να μην υπάρχει κανένα τραγούδι για το οποίο νιώθω καταλληλότερο να μιλήσω, από το "Too Good at Goodbyes".

   Προτού αναφερθώ στο τραγούδι αυτό καθεαυτό βέβαια, θέλω να πω δυο λόγια και για τον καλλιτέχνη. Όπως είπα, ο Sam Smith είναι με διαφορά ένας από τους αγαπημένους μου ξένους ερμηνευτές. Τον "ανακάλυψα" μέσω του τραγουδιού του "Writing's on the Wall", από την ταινία "Spectre". Αμέσως με κέρδισαν τόσο η απίστευτη χροιά του, που θα την παρομοίαζα με ένα "βελούδινο άγγιγμα" στα αυτιά μου, όσο και το "βάθος" που αισθανόμουν ότι είχε η ερμηνεία του. Κάπως έτσι άρχισα να τον ψάχνω και να τον παρακολουθώ, ανακαλύπτοντας στην πορεία κι άλλα υπέροχα τραγούδια, όπως το "Fire on Fire" και το "Lay Me Down". Ίσως μιλήσω και για αυτά κάποια στιγμή, προς το παρόν θα αρκεστώ στο να προτείνω σε όλους να ρίξουν μια ματιά στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη.

   Πάμε λοιπόν στο τραγούδι στο οποίο θα εστιάσω σήμερα, το "Too Good at Goodbyes". Ένα τραγούδι με το οποίο ταυτίστηκα αμέσως, με το που το άκουσα. Όπως όλοι οι άνθρωποι φαντάζομαι, έτσι κι εγώ έχω βιώσει αρκετούς αποχωρισμούς. Από ανθρώπους ή πράγματα και καταστάσεις, μόνιμους και μη, με δική μου υπαιτιότητα ή και όχι, περισσότερο ή λιγότερο επώδυνους. Ειδικά ο μήνας που διανύουμε, ο Οκτώβρης, είναι ένας μήνας που τον έχω συνδέσει κάπως στο μυαλό μου με το συγκεκριμένο concept. Ένα concept που, ειδικά παλιότερα, όταν ήμουν μικρότερος, πιο άπειρος και ευαίσθητος, με απογοήτευε και με πλήγωνε πολύ. Η ιδέα ότι θα χάσω, ενδεχομένως και για πάντα, πράγματα και κυρίως ανθρώπους που αγαπώ και είναι σημαντικοί για μένα. Κι ίσως να μη φταίω καν εγώ, να μην είναι καν στο χέρι μου να το αποτρέψω. Σταδιακά, καθώς μεγαλώνω, έχω μάθει να το διαχειρίζομαι κάπως. Δεχόμενος ότι η παροδικότητα των σχέσεων και των καταστάσεων είναι μία αρχή που διέπει τη ζωή μας και δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, μόνο να την αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε παρακάτω. Πέρα από αυτήν την "εκλογίκευση" (όπως το αποκαλούμε αυτό εμείς οι ψυχολόγοι), ένας ακόμα τρόπος που έχω μάθει να το διαχειρίζομαι είναι και με το να λέω αντίο με τον όσο ομορφότερο και σωστότερο (κατά τη γνώμη και την αίσθησή μου) τρόπο.

   Όπως είπα και παραπάνω, πολύ συχνά δεν είναι στο χέρι μας αν θα διακοπεί μία σχέση ή μία κατάσταση (θα κάνω καθ' όλη την ανάρτηση τη συγκεκριμένη διάκριση επειδή όσο κι αν το τραγούδι αναφέρεται σε αποχωρισμό από έναν άνθρωπο και δη ερωτικό σύντροφο, υπάρχουν και πολλών άλλων ειδών, επίσης επώδυνοι, αποχωρισμοί). Είναι απόφαση άλλων (άμεσα ή έμμεσα) ή αποτέλεσμα συγκυριών. Το να πούμε όμως αντίο με έναν καλό τρόπο, ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα πρακτικά, είναι στο χέρι μας. Κάνοντάς το, από τη μία νιώθω πιστεύω λιγότερο αδύναμος απέναντι στα πράγματα, ότι έχω κι εγώ σε κάθε περίπτωση μία αίσθηση ελέγχου. Από την άλλη, μου μένει έτσι μία θετική τελευταία "γεύση". Η τελευταία γεύση παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί πάντα αυτή μένει περισσότερο. Είναι όπως όταν τρώμε κυριολεκτικά. Αν φάμε (λίγο από) 3 φαγητά και τα 2 πρώτα είναι υπέροχα και το τρίτο μέτριο, όταν σηκωθούμε από το τραπέζι θα νιώθουμε την αίσθηση του μέτριου. Αν πάλι είναι τα 2 πρώτα μέτρια και το τρίτο υπέροχο, θα έχουμε την αίσθηση του υπέροχου. Νομίζω ότι δεν είναι δίκαιο αυτό, καθότι μπορούν οι προηγούμενες γεύσεις να είναι πολύ περισσότερες ποσοτικά και νομίζω είναι κρίμα να ακυρώνονται από μία επειδή απλά είναι η τελευταία και πιο πρόσφατη χρονικά. Συμβαίνει όμως. Όταν τρώμε κυριολεκτικά, όταν διαβάζουμε-ακούμε-παρακολουθούμε κάτι, στις σχέσεις μας. Για αυτό νομίζω είναι σημαντικό να το έχουμε στο νου μας και να προσπαθούμε, ειδικά όταν πρόκειται για διαπροσωπικές σχέσεις, να συγκρατούμε τη ματαίωση και την αγανάκτηση που μας προκαλεί η λήξη τους, όσο κι αν είναι απόλυτα λογικά συναισθήματα, ώστε να μη χαλάσουμε στο τέλος κάτι που υπήρξε για τόσο καιρό όμορφο.

   Προτού κλείσω, θέλω να μιλήσω και πιο συγκεκριμένα για το "Too Good at Goodbyes" και τους στίχους του. Νομίζω ότι το τραγούδι αυτό (το οποίο, όπως προείπα, εστιάζει στις ερωτικές σχέσεις αλλά δε νομίζω ότι διαφέρουν και πολύ κι οι άλλοι αποχωρισμοί όσον αφορά τη συγκεκριμένη διάσταση) διατυπώνει μία πολύ μεγάλη αλήθεια. Που εκφράζει κάτι που ισχύει για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων και είναι σε μεγάλο βαθμό κάτι φυσιολογικό, αλλά πολύ λίγοι το παραδέχονται. Όλοι μας, ειδικά καθώς μεγαλώνουμε και ερχόμαστε σε επαφή με περισσότερους ανθρώπους και καταστάσεις, πληγωνόμαστε, άλλες φορές από λάθη άλλων, άλλες από δικά μας. Είναι κι αυτή μία ακόμα, δυσάρεστη μεν, αναφαίρετη δε, αρχή της ζωής. Το έχει πει κι ο Bob Marley: "Η αλήθεια είναι πως όλοι θα σε πληγώσουν-πρέπει απλά να βρεις για ποιους αξίζει τελικά να υποφέρεις" (*πάντα σε λογικά πλαίσια βέβαια, να το τονίσω κι αυτό). Κι όπως λέει κι ο Sam στο παρόν τραγούδι (δείτε τους στίχους, νομίζω αξίζουν πολύ!), όταν πληγώνεσαι επανειλημμένα, από ένα σημείο και μετά σκληραίνεις, υψώνεις "τείχη" και εμπλέκεσαι λιγότερο συναισθηματικά. Προσπαθώντας την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι παρόμοιο να πληγωθείς λιγότερο ή και καθόλου. Και είναι σίγουρα αυτή μία φυσιολογική αντίδραση του ψυχισμού μας στον πόνο. Ειδικά όταν τον αντιλαμβανόμαστε ως πόνο για τον οποίο δε φέρουμε ευθύνη εμείς οι ίδιοι, που μας προκαλεί ένα συναίσθημα αβοηθησίας κι ευαλωτότητας. Σου δημιουργεί κάτι τέτοιο (συνειδητές ή ασυνείδητες) σκέψεις του τύπου (γιατί να ξανααφεθώ-δεθώ, από τη στιγμή που μπορεί αυτός ή αυτό που θα αγαπήσω στην καλύτερη απλά να τελειώσει και στη χειρότερη να με απογοητεύσει). Και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό. Είναι μία προσαρμογή στα δεδομένα της ζωής, να "κρατάμε πισινές", που λέμε. Με μία απαραίτητη προϋπόθεση όμως. Να μη φτάνουμε στο άλλο άκρο. Γιατί λειτουργεί όπως το να παίζεις τυχερά παιχνίδια. Όσο περισσότερα ποντάρεις, τόσα περισσότερα υπάρχει ο κίνδυνος να χάσεις. Αν όμως ποντάρεις και λίγα ή ελάχιστα, τότε δεν θα κερδίσεις και τίποτα. Είναι όλα θέμα του να βρεις την κατάλληλη ισορροπία, τη "χρυσή τομή". Θέλει δουλειά βέβαια αυτό και δεν πρόκειται να γίνει αν επαναπαυόμαστε μέσα σε ένα comfort zone του να μην αφηνόμαστε (σχεδόν) καθόλου.

   Προσωπικά, μετά από 27 χρόνια ζωής και εμπειρίας, 3 συμβουλές έχω να δώσω. Πρώτον, ας είμαστε προσεκτικοί κι ας ζυγίζουμε σωστά σε ποιους ανθρώπους και ποιες καταστάσεις δινόμαστε, είναι όντως κρίμα να το κάνουμε για πρόσωπα και πράγματα που δεν αξίζουν-όπως, αντίθετα, να χάνουμε άλλα που αξίζουν. Δεύτερον, ας προσπαθήσουμε, από την πλευρά μας έστω, το μόνο μέρος της εξίσωσης που μπορούμε να επηρεάσουμε, να είμαστε όσο το δυνατόν πιο σωστοί, ώστε να αυξήσουμε τις πιθανότητες να πάει καλά. Τρίτον, μιας και πάντα κάποια πράγματα θα τελειώνουν (βασικά όλα, αργά ή γρήγορα), ας εξασκήσουμε τα αντίο μας-η τελευταία γεύση μετράει, καλώς ή κακώς, πάντα πολύ.