Μετά την τελευταία φορά, όπου μίλησα για 2 τραγούδια με συναφές νόημα και περιεχόμενο, επανέρχομαι σήμερα με 2 αρκετά διαφορετικά, ως κι αντίθετα θα μπορούσα να πω, από μια άποψη. Παρότι ανήκουν όχι μόνο στον ίδιο καλλιτέχνη, αλλά και στο ίδιο άλμπουμ. Δύο τραγούδια του εξαιρετικά δημοφιλούς Κωνσταντίνου Αργυρού, τα οποία αποτελούν μεγάλες επιτυχίες της χρονιάς που διανύουμε.
Το πρώτο εξ αυτών κι εκείνο στο οποίο ήθελα αρχικά να αφιερώσω τη σημερινή μου ανάρτηση (πριν σκεφτώ να τα συνδυάσω) είναι το πασίγνωστο και πολυτραγουδησμένο "Ελεύθερος". Τι να πρωτοπώ για αυτό το τραγούδι. Νομίζω θα μπορούσε να συνοδεύει κάθε διαφημιστικό σποτάκι για την Ελλάδα και το ελληνικό καλοκαίρι και να κάνει και το μεγαλύτερο ανθέλληνα να ερωτευτεί την Ελλάδα και να θελήσει να την επισκεφθεί. Εκθέτει τόσο εξαίσια όσα κάνουν τη χώρα μας μοναδική και υπέροχη, εστιάζοντας εν τέλει στη βασική προϋπόθεση για να τα γευτεί κάνεις και να τα απολαύσει, μία άρρηκτα συνυφασμένη με την Ελλάδα επίσης: την ελευθερία. Από υποχρεώσεις, από καταστάσεις, από περιοριστικές σκέψεις και πεποιθήσεις.
Μιας μορφής ελευθερία αφορά βέβαια και το προσωπικό επίπεδο, με την έννοια της απουσίας κάποιας ερωτικής δέσμευσης. Κι η οποία μπορεί να συμβάλει στο να ζήσει κάνεις πιο εύκολα όσα περιγράφει το παραπάνω τραγούδι και άλλα συναφή. Είναι, θεωρητικά έστω, πιο εύκολο να τα κάνεις όλα αυτά και να ζεις με έναν "yolo" τρόπο όταν είσαι single παρά όταν είσαι δεσμευμένος. Η ερωτική, όπως όλες οι δεσμεύσεις, μα λίγο παραπάνω μάλλον αυτή, συνεπάγεται κάποιες θυσίες. Εκεί όμως που σκέφτεσαι γιατί να τις κάνεις, χάνοντας ίσως την ευκαιρία να ζήσεις υπέροχες εμπειρίες όπως εκείνες που περιγράφονται-υπονοούνται στο "Ελεύθερος", έρχεται ένα δεύτερο τραγούδι, να δώσει την απάντηση και να φωνάξει δυνατά πόσο τελικά μπορούν αξίζουν αυτές οι θυσίες. Αν το "Ελεύθερος" μπορεί να είναι ένας ύμνος στην Ελλάδα και στην ελευθερία, το "Αφού σε βρήκα δεν σ' αφήνω" μπορεί να είναι ένας ύμνος στον έρωτα και, πάνω από όλα στις ΟΜΟΡΦΕΣ & ΥΓΙΕΙΣ ερωτικές σχέσεις που τόσο έχουν εκλείψει, φοβάμαι, στις μέρες μας.
Δεν ξέρουμε οι σημερινοί άνθρωποι να συνυπάρχουμε αρμονικά κι ουσιαστικά (και για αυτό νομίζω καταλήγουν να συνυφάζονται οι σχέσεις με έλλειψη ελευθερίας, ανάγκη για υπέρ του δέοντος θυσίες και απώλεια ευκαιριών να ζήσουμε στιγμές), κάτι που οφείλεται στο ότι δεν τα έχουμε πρώτα βρει με τον εαυτό μας προτού πιάσουμε το χέρι και κάποιου άλλου. Κάτι που επίσης βέβαια δεν είναι εύκολο, χρειάζεται πολλή κι επίπονη δουλειά για να τα βρούμε πραγματικά με τον εαυτό μας. Και το μεγαλύτερο κίνητρο βέβαια πρέπει να είναι η προσωπική μας ευεξία κι η ψυχική μας υγεία. Ένα δεύτερο όμως τεράστιο κίνητρο είναι, πιστεύω, κι η ευκαιρία να ζήσουμε όσα περιγράφει αυτό το δεύτερο τραγούδι. Θεωρώ μία από τις μεγαλύτερες ευλογίες του κόσμου να βιώσει κάνεις όλα αυτά, να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο αγάπης ΚΑΙ έρωτα κι όσων, μικρών και μεγάλων, αυτά συνεπάγονται, αλλά να έχει παράλληλα κι ένα σύντροφο που θα ανταποκρίνεται σε αυτό με έναν ίδιο τρόπο. Το εύχομαι πραγματικά σε όλους-βέβαια δεν πρόκειται να έρθει μόνο του, χρειάζεται δουλειά, συνεχή κι επίπονη όπως είπα. Λίγα όμως πράγματα αξίζουν να προσπαθήσουμε και να κοπιάσουμε όσο για αυτό. Να μπορείς να είσαι με κάποιον τον οποίο δεν θα αφήνεις και δεν θα σε αφήνει αλλά παράλληλα θα είστε κι ελεύθεροι να ζήσετε και να χαρείτε τη ζωή. Ελεύθεροι και μαζί ταυτόχρονα. Να μην είναι η σχέση ανάχωμα αλλά διευκολυντικός και προωθητικός παράγοντας. Ναι, γίνεται.
ΥΓ: Σχετικά με το πρώτο τραγούδι, το θεωρώ όπως είπα υπέροχο, αλλά πιστεύω θα μπορούσε να έχει ένα καλύτερο ρεφρέν από απλά 4 λέξεις που επαναλαμβάνονται 3-4 φορές. Νομίζω είναι κάπως φτωχό και φλατ, θα μπορούσε να έχει και λίγους άλλους στίχους πριν και να είναι το "Ελεύθερος για μια ζωή" η κορύφωση. Υπερλατρεύω το κουπλέ βέβαια, αν δεν είναι ήδη εμφανές😅.
Comments
Post a Comment