Believe..!

    Το τραγούδι στο οποίο θα αναφερθώ σήμερα είναι μάλλον ένα που όσοι με γνωρίζουν συγγραφικά θα περίμεναν να είναι από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο για το οποίο θα έγγραφα σε αυτό το, περί μουσικής, blog. Μιας κι έχει μια ιδιαίτερη αξία για μένα, αποτελώντας πηγή έμπνευσης, δύναμης κι αυτοπεποίθησης όταν, μεταξύ άλλων, έκανα και τα πρώτα μου πιο ουσιαστικά (=πέραν από το στείρο και περιορισμένο σχολικό περιβάλλον) συγγραφικά βήματα, στο άλλο μου blog, το HominisCogitantisMundus, κι εξ'ου ον και η επιλογή μου για να το συνοδεύσω μουσικά. Το "Believe"(=Πιστεύω) του Dima Bilan, τραγούδι που κέρδισε το διαγωνισμό Eurovision το 2008. Τελικά όμως, τα πράγματα ήρθαν έτσι, ώστε να γράψω για αυτό 2,5 χρόνια μετά τη γέννηση του παρόντος ιστιοτόπου. Αφορμές για αυτό δύο, αφενός τα Χριστούγεννα, μια γιορτή με έντονο το στοιχείο της (θρησκευτικής, εν προκειμένω) πίστης, αφετέρου ένα ξεχωριστό άτομο, στο οποίο θέλω λοιπόν να το αφιερώσω, καθώς πιστεύω ότι η πίστη είναι το μόνο στοιχείο που του λείπει ώστε να πετύχει πολλά, σε όλους τους τομείς.

   Πίστη, λοιπόν. Μια πολύ περίεργη κι ιδιαίτερη έννοια, η αξία κι η δύναμή της οποίας μπορούν να εξηγηθούν με διάφορους τρόπους. Ήδη ανέφερα έναν, τον θρησκευτικό. Πιστεύεις σε έναν Θεό, ζεις κατά τις αρχές που πρεσβεύει και ανταμοίβεσαι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο για αυτό. Ένας δεύτερος είναι ο πιο αόριστα μεταφυσικός. Πιστεύεις γενικά, είσαι αισιόδοξος και αυτό δημιουργεί τις κατάλληλες "δονήσεις" στο σύμπαν, ώστε να πετύχεις-κερδίσεις όσα θέλεις. Και, φυσικά, υπάρχει κι η άλλη προσέγγιση που δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω καθώς προέρχεται από την επιστήμη μου, την ψυχολογία, και εκφράζεται υπέροχα μέσω της έννοιας της "αυτοεκπληρούμενης προφητείας" (η οποία με δυο λόγια λέει ότι οι άνθρωποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ωθούμε τα πράγματα, σε μεγάλο βαθμό ασυνείδητα, έτσι ώστε να επαληθευτούν οι σχετικές προσδοκίες-προβλέψεις που έχουμε για αυτά).

   Όσο κι αν σίγουρα προτιμώ την τρίτη προσέγγιση, τόσο επειδή είναι επιστημονική, όσο κι επειδή πηγάζει από την επιστήμη που έχω προσωπικά επιλέξει, δεν μπορώ και δεν θα προσπαθήσω να απορρίψω τις άλλες δύο,  ή όποια άλλη ενδεχομένως υπάρχει. Άλλωστε νομίζω ότι το πώς προκύπτει η δύναμη της πίστης-αισιοδοξίας-αυτοπεποίθησης, είναι δευτερεύον. Το σημαντικότερο είναι αυτό καθεαυτό ότι προκύπτει. Και είναι κάτι που το έχω δει τόσο πολύ στη ζωή μου. Από την προσωπική μου εμπειρία, παρατηρώντας άλλους, εξετάζοντας ιστορικά πρόσωπα. Όταν πιστεύουμε οι άνθρωποι, 9 στις 10 φορές, αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα, τα καταφέρνουμε. Όσοι δεν πετυχαίνουν, είναι σχεδόν πάντα επειδή δεν πιστεύουν αρκετά (κάτι που βέβαια έχει και πολλές προεκτάσεις-πχ μπορεί ακριβώς επειδή δεν πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν, να μην μπαίνουν και στη διαδικασία να προσπαθήσουν όσο χρειάζεται). Ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν είναι de facto κι επιτεύξιμο, εφόσον πρώτα πιστέψουμε ότι μπορούμε, πραγματικά και με όλη μας την καρδιά.

   Βέβαια αυτό εδώ είναι μάλλον ένα σημείο που πολλοί θα μου έλεγαν "ναι οκ καλά τα λες αλλά easier said than done το να πιστέψω". Fair, το δέχομαι. Δεν υπάρχει ένα μαγικό κουμπί στο κεφάλι μας, το οποίο πατάμε και αρχίζουμε από τη μία στιγμή στην άλλη να πιστεύουμε. Πώς επιτυγχάνεται λοιπόν αυτό; Για αρχή, πρέπει να πω ότι είναι μια αέναη προσπάθεια και διαδικασία. Πάντα θα έχουμε και κάποιες ανασφάλειες και φόβους, ωστόσο με τη ΣΥΝΕΧΗ προσπάθεια και τη δουλειά με τον εαυτό μας μπορούμε να τα περιορίσουμε. Πάντα είναι καλή ιδέα και το να κάνουμε ψυχοθεραπεία (όλοι μας!!!), για να δουλέψουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά και διεξοδικά στη μείωση αυτών των ανασφαλειών-φόβων. Επίσης, ακριβώς επειδή πάντα θα έχουμε τρωτά σημεία, θεωρώ σημείο κλειδί και την εστίαση. Που επιλέγουμε δηλαδή να εστιάσουμε. Στα δυνατά μας σημεία και στις επιτυχίες μας, ή στις αδυναμίες και τις αποτυχίες; Στο πόσο μας κρατάνε πίσω και μας καταβάλλουν οι αδυναμίες ή στην ικανότητά μας να τις διορθώσουμε; Όλα είναι στο μυαλό, όπως λέει κι ο Καμπακάκης στο τραγούδι του, που αποτέλεσε θέμα της προ λίγων μηνών ανάρτησής μου. Και θέμα πίστης, όπως λέει κι ο Bilan στο δικό του.

   Υγ: Ακούω ξανά αυτό το τραγούδι μετά από αρκετό καιρό. Και θυμάμαι αυτές τις φορές που το άκουγα μικρότερος. Και με "boostαρε" ψυχολογικά όταν επρόκειτο να κάνω κάτι (που φάνταζε έστω στο μυαλό μου, μιας κι όπως είπαμε όλα εκεί είναι!) δύσκολο. Υπενθυμίζοντάς μου, κάθε φορά, ότι το κλειδί είναι να πιστεύω στον εαυτό μου κι από κει και πέρα οι ικανότητές μου νομοτελειακά θα βγουν και θα με οδηγήσουν στον επιθυμητό στόχο. Οπως είπα, είναι μια συνεχής προσπάθεια. Κι αν ο 27χρονος εαυτός μου έχει φτάσει πλέον σε ένα καλό σημείο, είναι επειδή ο 17χρονος τότε πίστεψε και πάλεψε για να διατηρήσει και να γιγαντώσει τα επόμενα 10 χρόνια αυτήν την πίστη. Την πίστη του σε κείνον. Ίσως φαίνεται χαζό σε όποιον δεν το έχει δοκιμάσει, αλλά η πίστη κι η θετική σκέψη, η πραγματική, όχι το να το λέμε μόνο χωρίς να το νιώθουμε τελικά, έχουν τεράστια δύναμη. Believe, people!