These Christmas CAN be better than the last!

 Για ακόμα μια χρονιά, δεν θα μπορούσα να μην κάνω κάποια ανάρτηση σχετικά με την πολύ αγαπημένη μου επικείμενη περίοδο, των Χριστουγέννων. Βασίζοντάς τη σε ένα τραγούδι σήμα κατατεθέν της (λογικά μαζί με το "All I want from Christmas is you" τα δύο πιο δημοφιλή παγκοσμίως), το "Last Christmas", των Wham και του George Michael.

Ένα τραγούδι που προσωπικά το αγαπώ πάρα πολύ, επειδή, πέρα από ότι σχετίζεται με τα Χριστούγεννα, με ταξιδεύει και σε μια όμορφη κι αγαπημένη μου εποχή. Ήμουν έκτη δημοτικού όταν το πρωτάκουσα, μια μέρα η δασκάλα των αγγλικών μας μάς έβαλε στην τάξη να το ακούσουμε, στα πλαίσια του "καλωσορίσματος" των Χριστουγέννων. Και μετά συνέβη το ίδιο και στο φροντιστήριο των αγγλικών. Και το ακούσαμε και στο σινεμά, όπου πήγαμε πρώτη φορά τότε, με τον τότε κολλητό μου. Μάλλον αρκετά λογικό που το αγάπησα, συνδέοντάς από την πρώτη στιγμή με τέτοιες όμορφες κι ανέμελες στιγμές.

   Ένα τραγούδι όμως δεν είναι μόνο οι στιγμές, με τις οποίες το συνδέεις, είναι και το νόημα που εκφράζει. Και με ένα, παράξενο μάλλον, τρόπο, το συγκεκριμένο τραγούδι με άγγιξε και με συγκίνησε από τις πρώτες εκείνες φορές που το άκουσα (όσο κι αν φαίνεται ακόμα και σε μένα τον ίδιο παράξενο λόγω της τότε νεαρής μου ηλικίας) και με συγκινεί ακόμα. Ένα νόημα που αφορά φυσικά την άσχημη εξέλιξη μιας ερωτικής ιστορίας, όπου ο πρωταγωνιστής επένδυσε σε ένα άτομο που αποδείχθηκε στην πράξη λίγο και μάλλον αχάριστο, με αποτέλεσμα να χωρίσουν, να τον πληγώσει και να του χαλάσει και τα Χριστούγεννα (καλά ειδικά αυτό το τελευταίο πιο ανεπίτρεπτο από όλα🤣).

   Όσο βέβαια άσχημο είναι το σενάριο του τραγουδιού, τόσο ωραίο βρίσκω τον τρόπο με τον οποίο το προσεγγίζει ο καλλιτέχνης. Το πρώτο που μου αρέσει πολύ είναι ότι "το ζει". Πέφτει, στενοχωριέται, έρχεται σε επαφή με τα αρνητικά του συναισθήματα και μιλάει για αυτά. Τα αρνητικά συμβάντα είναι κι αυτά μες τη ζωή, όπως και τα συνεπαγόμενα άσχημα συναισθήματα, η λύπη, η απογοήτευση, η οργή. Θεωρώ εξαιρετικά ανώριμο και δειλό συνεπώς να κάνουμε την (καταδικασμένη εκ των προτέρων να είναι ανεπιτυχής) προσπάθεια να τα βάλουμε κάτω από το χάλι και να προσποιούμαστε ότι δεν έγινε τίποτα και δεν ενοχληθήκαμε καθόλου. Το να βιώνουμε και να εκφράζουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα είναι σαν να παίρνουμε ένα χάπι που ναι μεν είναι πικρό απλά μόνο έτσι μπορούμε να γιατρευτούμε (αρκεί βέβαια να το κάνουμε με μέτρο και σεβασμό, πρώτα από όλα προς τον ίδιο μας τον εαυτό, αλλιώς μας κάνουμε κακό, όπως ακριβώς αν πάρουμε υπερβολική δόση από ένα κυριολεκτικό φάρμακο). Το δεύτερο που μου αρέσει είναι προέκταση του πρώτου, ουσιαστικά. Ο πρωταγωνιστής δεν μένει στη θλίψη και την απογοήτευση αυτή, αλλά προχωράει παρακάτω. "This year, to save me from tears, I'll give it to someone special" & "Oh, oh now I've found a real love". Όσο κι αν πόνεσε (και δεν το έκρυψε καθόλου😅) από την ιστορία στην οποία αναφέρεται, ούτε κάνει "φίλο" του αυτόν τον πόνο (κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά) ούτε πέφτει στην παγίδα άτοπων γενικεύσεων τύπου "όλες ίδιες είναι", "δεν θα βρω ποτέ αυτό που θέλω" κλπ. Γιατρεύει τις πληγές του και συνεχίζει, με τα δύο υπέρ-απαραίτητα όπλα της πίστης και της αισιοδοξίας, να πορεύεται προς τον επιθυμητό του προορισμό και την εκπλήρωση του ονείρου του. Μαθαίνοντας σε όλους εμάς τους ακροατές ότι το παιχνίδι χάνεται μονάχα τη στιγμή που τα παρατάς.

   Εύχομαι σε όλους καλά Χριστούγεννα, με ό,τι επιθυμεί ο καθένας για να είναι χαρούμενος. Μα, πάνω από όλα με δύναμη και πίστη, καθώς αν υπάρχουν αυτά όλα τα άλλα είναι απλά θέμα χρόνου (όσοι δεν με πιστεύετε απλά δοκιμάστε το!!😛)