ΌΛΑ είναι στο μυαλό!

   Σήμερα αποφάσισα να πρωτοτυπήσω κατά κάποιο τρόπο, μιας και το τραγούδι για το οποίο θα μιλήσω δεν είναι ένα που με κέρδισε σταδιακά, όπως τα περισσότερα για τα οποία έχω γράψει στο παρελθόν, αλλά ένα που, όχι απλά μου άρεσε εξαρχής, αλλά νομίζω θα μπορούσα να το έχω γράψει εγώ ή κάποιος άλλος να το έχει γράψει εμπνευσμένος από μένα. Όλα είναι στο μυαλό, από τον Ηλία Καμπακάκη.

  

Τίτλος                    : Όλα Είναι στο Μυαλό
Τραγουδιστής        : Ηλίας Καμπακάκης
Στιχουργός             : Ελένη Γιαννατσούλια
Έτος Κυκλοφορίας: 2021
Είδος                      : Ποπ

    Αν όχι ανέκαθεν, σίγουρα από την ηλικία που άρχισαν να αναπτύσσονται οι γνωστικές μου διεργασίες, αντιλήφθηκα και πίστεψα πολύ στη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού, στο πώς μπορεί η αντίληψή μας, παρότι τόσο εύθραστη και ευμετάβλητη η ίδια, να επηρεάσει βαθιά τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά μας. Για αυτό το λόγο κι ως ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής, η αγαπημένη μου προσέγγιση είναι το CBT (Cognitive Behavioural Therapy-ΓΝΩΣΙΑΚΗ Συμπεριφοριστική Θεραπεία), η οποία βασίζεται πάνω στην ιδέα ότι δεν μας επηρεάζουν τα διάφορα γεγονότα αυτά καθεαυτά αλλά ο τρόπος που τα αντιλαμβανόμαστε και τα ερμηνεύουμε.

   Νομίζω είναι αρκετά εύκολο, για τον καθένα που θέλει να προσπαθήσει, να σκεφτεί κάποιες περιπτώσεις που να επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Ωστόσο, θα μοιραστώ μία δική μου τέτοια εμπειρία, η οποία νομίζω είναι πολύ καλό παράδειγμα λόγω του πόσο πολύπλευρη είναι. Μια φορά λοιπόν, είχα δει μια κοπέλα που μου άρεσε πολύ και ήθελα να την προσεγγίσω, αλλά αφενός φοβόμουν λίγο κι αφετέρου δεν ήξερα το πώς. Έκατσα σχεδόν μία ώρα (είχα την τύχη να έχω την πολυτέλεια του χρόνου) και το σκεφτόμουν, κυρίως αν ήταν καλή ιδέα να το κάνω και, δευτερευόντως, το ποιος θα ήταν ο σωστός τρόπος να γίνει. Κάποια στιγμή, ενώ σκεφτόμουν διάφορα σχετικά, μου ήρθε μια ιδέα. Ότι μία τέτοια κίνηση ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό εκτός comfort zone μου. Ε αυτό ήταν λοιπόν. Μισώ αφάνταστα τα comfort zones κι η ιδέα ότι με το να μην πάω θα παρέμενα παγιδευμένος σε ένα τέτοιο ήταν αρκετή, ώστε εν τέλη να το κάνω. Για την ιστορία κι όχι μόνο, πήγε αρκετά καλά, κάτι που νομίζω οφείλεται και στην προετοιμασία που είχα κάνει για το πώς θα το κάνω. Η σκέψη λοιπόν ήταν κι ο τρόπος που βρήκα το θάρρος να πάω, αλλά κι ένα από τα μέσα που με βοήθησε να είμαι αποτελεσματικός. Και το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι για κάποιον άλλο στη θέση μου, η ίδια σκέψη μπορούσε να τον οδηγήσει σε τελείως άλλο σημείο. Μπορεί μετά τη συνειδητοποίηση ότι η συγκεκριμένη κίνηση ήταν εκτός comfort zone του να σκεφτόταν κάτι όπως "ε άστο καλύτερα, δεν είμαι γω για τέτοια, θα τα κάνω χάλια" ή να έμενε να σκέφτεται με τις ώρες πώς θα το κάνει, για να μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες επιτυχίας, κι εν τέλει να μην το έκανε ποτέ.

  Αν κάποιος δεν κατάλαβε ή δε συμφωνεί ακόμα με τη δύναμη της σκέψης, θα πάω και λίγο παρακάτω στην εξέλιξη της γνωριμίας μου με τη συγκεκριμένη κοπέλα. Παρότι αρχικά πήγε πολύ καλά όπως είπα, στην πορεία προέκυψαν κάποιες σημαντικές πρακτικές δυσκολίες, εξαιτίας των οποίων ξεκόψαμε. Λίγο καιρό μετά, λοιπόν, έτυχε να ξαναβρεθώ στο ίδιο μέρος που την είχα γνωρίσει. Ένιωθα μία μελαγχολία, σκεπτόμενος πόσο χαρούμενος ήμουν την προηγούμενη φορά που είχα βρεθεί εκεί κι ότι αυτή τη φορά η αιτία της χαράς μου δεν ήταν εκεί κι ούτε λογικά θα την ξαναέβρισκα. Κάποια στιγμή λοιπόν πάλι, ενώ σκεφτόμουν και θυμόμουν, μου ήρθε στο μυαλό μία σκέψη, ότι εκείνη η κοπέλα, ακόμα και στην περίπτωση που απογοητεύτηκε κι αυτή που δεν προχώρησε το μεταξύ μας, πιθανότατα το είχε ξεπεράσει πλέον και δεν το σκεφτόταν καν, ενώ εγώ καθόμουν εκείνη τη στιγμή και μελαγχολούσα. Και "πουφ", σαν μαγικά, η μελαγχολία κι η στενοχώρια μου σχεδόν εξανεμίστηκαν. Είναι θαυμαστό πόσο δυνατά "κλικ" μπορούν να μας κάνουν ορισμένες σκέψεις. Το κόλπο είναι να τις βρούμε και να διαχωρίζουμε εκείνες που μας βοηθάνε και μας ξεμπλοκάρουν από κείνες που κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα, ή έστω σχεδόν όλα, είναι στο μυαλό. Ακόμα και κάτι που μοιάζει πολύ δύσκολο, όπως το "καρδιά μου ξέγραψέ τη πάμε γι'άλλα" που αναφέρεται στο τέλος του ρεφρέν (easier said than done συνήθως), μπορεί να επιτευχθεί με το σωστό, ή καλύτερα, το κατάλληλο mindset.

   Παρότι θα μπορούσα να κλείσω, θα θεωρούσα την ανάρτησή μου απαράδεκτα ατελή αν δεν αναφερόμουν και σε κάτι ακόμα. Όσο κι αν πιστεύω στη δύναμη του μυαλού, δεν αποκυρήσσω το συναίσθημα, σε καμία περίπτωση. Τα συναισθήματα είναι αυτά που μας κάνουν ανθρώπους και είναι άρρηκτα συνυφασμένα με την ύπαρξή μας. Κι ένας από τους πιο βασικούς λόγους που αγαπώ το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ότι, παρότι η βασική του θεματική ιδέα είναι το "όλα είναι στο μυαλό", είναι παράλληλα κι ένα τραγούδι με πολύ έντονο συναίσθημα, ειδικά στο κομμάτι της γέφυρας ("Μα έτσι όπως σ'αγαπώ-δεν φτάνει"). Ακόμα και συναισθήματα άσχημα, όπως η θλίψη κι η μελαγχολία που επιφέρει ένας χωρισμός έχουν μεγάλη αξία και το υγιές είναι να τα ζούμε. Η συμβολή του μυαλού δεν είναι τα μπλοκάρει-απορρίψει, αλλά να μας βοηθάει να "μετράμε" τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις για να αποφεύγουμε διάφορες υπερβολές (πχ είναι λογικό να στενοχωρηθεί κάποιος που έχασε η ομάδα του αλλά το να πέσει σε κατάθλιψη για αυτό είναι υπερβολή) και να μην μένουμε καθηλωμένοι σε άγονες συναισθηματικές καταστάσεις. Η συνταγή της επιτυχίας συνδυάζει και τα δύο συστατικά, συναίσθημα και μυαλό-λογική.