Greectings!..

   Ένα είδος μουσικής που μου αρέσει πολύ είναι η ραπ. Το θεωρώ αρκετά παρεξηγημένο, καθώς υπάρχουν πολλά τραγούδια-κακέκτυπά του, που στοχεύουν απλά στο να βρίσουν και να ανεβάσουν τους τόνους χωρίς να έχουν τίποτα επί της ουσίας να πουν. Στην καλή του εκδοχή όμως, μπορεί να είναι μία καλλιτεχνική μορφή κριτικής, έκφρασης αληθειών και αφύπνισης. Επίσης, ένα από τα αγαπημένα μου ελληνικά συγκροτήματα είναι οι Goin' Through (νομίζω top-3 με Μέλισσες και Πυξ Λαξ). Με αφορμή λοιπόν μία συζήτηση που είχα χθες, αλλά κι ότι άκουσα προηγουμένως στο ραδιόφωνο ένα old-time-classic, συνειδητοποίησα τη μέχρι τώρα παράλειψή μου στο να κάνω κάποια ανάρτηση για αυτό το είδος κι αυτό το συγκρότημα κι αποφάσισα να το αλλάξω, εκθέτοντας κι επί τη ευκαιρία κι εγώ κάποια παράπονα για το κράτος και την κοινωνία μας.
Τίτλος                   : Καλημέρα Ελλάδα
Τραγουδιστής       : NiVo (Νίκος Βουρλιώτης)
Στιγουργός            : NiVo (Νίκος Βουρλιώτης)
Έτος Κυκλοφορίας: 2006
Είδος                     : Ραπ

   Καλημέρα Ελλάδα, λοιπόν. Ποιος δεν το ξέρει, ποιος δεν το έχει ακούσει. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία των Goin' Through, το μακρινό πλέον 2006. Θυμάμαι τον 11χρονο εαυτό μου να το έχει πάρει με κακό μάτι. Θες λίγο κάποιες βρισιές, που ένα παιδάκι θεωρεί (φυσιολογικά) κάτι πολύ κακό (funnily enough, νομίζω ότι και πολλοί ενήλικες διαμορφώνουν κρίσεις βασισμένοι σε εξίσου επιφανειακά κριτήρια, αψηφώντας την ουσία) θες ότι ήταν πολύ διαφορετικό από τη μουσική που είχα εώς τότε μάθει, θες ότι το άκουγε ένα παιδί από τη γειτονιά μου, το οποίο δεν είχε καλή φήμη. Ομολογώ πάντως ότι πίσω από την politically correct απόρριψη του, το συμπάθησα κατά βαθος αυτό το τραγούδι, κυρίως για το τσαγανό που είχε.

  Και, μάλλον, θα το συμπαθούσα πολύ περισσότερο, αν μπορούσα ως παιδί να καταλάβω λίγο τι έλεγε ο Nivo τότε, και, βασικά, γιατί τα έλεγε. Καλώς ή κακώς, αυτά τα πράγματα τα καταλαβαίνουμε καθώς μεγαλώνουμε. Όταν πρέπει να υποστούμε την κακοποίηση της προετοιμασίας για τις πανηλίθιες (σ.σ. πανελλήνιες για όποιον δεν κατάλαβε), όταν πρέπει να παρακαλάμε για να μας πάρουν για πρακτική, όταν δεν μπορούμε να βρούμε δουλειά, όταν μας φορολογούν πολύ μεγάλα μέρη των εισοδημάτων και των περιουσιών μας χωρίς να μας προσφέρουν τις αντίστοιχες παροχές, όταν μας κόβουν τις συντάξεις, όταν μας κλείνουν μέσα 1 χρόνο με το ζόρι με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας για την οποία δεν είχαν νοιαστεί ποτέ μέχρι τότε σοβαρά, με αποτέλεσμα τρομερές ελλείψεις σε προσωπικό, εξοπλισμό, κι εγκαταστάσεις. Είμαι 27 πλέον, έχω καταλάβει πολύ καλά πλέον τι έλεγε ο Nivo και πολύ φοβάμαι ότι θα καταλάβω κι ακόμα καλύτερα στο μέλλον.

  Κάτι που πρέπει να καταλάβουμε βέβαια κάποια στιγμή, και μόνο έτσι ίσως αλλάξει κάτι, είναι ότι όλοι μας έχουμε ευθύνες για αυτήν την κατάσταση. Τις κυβερνήσεις που δημιούργησαν και συντήρησαν όλο αυτό το χάλι, οι Έλληνες πολίτες τις ψήφιζαν. Παρότι είχαν καταθέσει ξανά και ξανά τα διαπιστευτήριά τους. Είμαστε κοντόφθαλμος λαός, δυστυχώς. Σαν το τζίτζικα από το παραμύθι του Αισώπου. Κοιτάμε πώς θα περάσουμε καλά ή πώς "θα τη βγάλουμε" το προσεχές διάστημα και δεν σκεφτόμαστε καν τι θα γίνει στο (λίγο) πιο μακρινό μέλλον. Και είμαστε ο καθένας για την πάρτη του. Δεν έχουμε εθνική συνείδηση, προτιμάμε να είναι το μέσο ελληνικό εισόδημα 5 και το προσωπικό μας 10 παρά να είναι και τα δύο 8. Με αποτέλεσμα να φιλονικούμε και να αναλωνόμαστε στη διαρκή αναζήτηση ποιας λαμογιάς μπορούμε να κάνουμε ώστε να είμαστε σε αυτό το 10 ενώ θα μπορούσαμε να ζούμε αρμονικά κι ήσυχα με το 8. Και, παράλληλα, σνομπάρουμε την όποια ποιότητα και παιδεία, προτιμώντας εύπεπτες αλλά και ευτελείς εναλλακτικές που δεν μας προσφέρουν τίποτα πέρα από μια πρόσκαιρη διασκέδαση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, βλέπετε, υπάρχουν λόγοι για αυτό το χάλι της χώρας μας.

   Όσο κι αν είναι το "Καλημέρα Ελλάδα" ένα πασίγνωστο τραγούδι, δεν ισχύει το ίδιο και για το "αδερφάκι" του, το "Καληνύχτα Ελλάδα". Ένα τραγούδι επίσης των Goin' Through, το οποίο βγήκε το αρκετά κοντινό 2017. 11 χρόνια μετά το "Καλημέρα Ελλάδα", σαν ταινία που ο πρωταγωνιστής επιστρέφει μετά από πολύ καιρό στο ίδιο δυσάρεστο σημείο. Κάνοντας τη θλιβερή διαπίστωση ότι τα συμπεράσματα που είχε βγάλει τότε επιβεβαιώθηκαν, αλλά και εστιάζοντας αρκετά περισσότερο στο τι μας οδήγησε εδώ, αναφέροντας κάποια παραδείγματα παθογενειών της ελληνικής κοινωνίας.
Τίτλος                   : Καληνύχτα Ελλάδα
Τραγουδιστής       : NiVo (Νίκος Βουρλιώτης)
Στιχουργός            : NiVo (Νίκος Βουρλιώτης)
Έτος Κυκλοφορίας: 2017
Είδος                     : Ραπ

   Τα δύο τραγούδια έχουν κι ομοιότητες και διαφορές. Θα ήθελα να εστιάσω για το κλείσιμο της ανάρτησής μου σε ένα από τα κοινά τους στοιχεία. Παραθέτοντας το ρεφρέν ("Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη Πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς") του πρώτου και το κλείσιμο ("Καληνύχτα Ελλάδα..Δε μιλάει ο ΝΙΒΟ..Μα η σιωπή του Μιχάλη..Που για χρόνια σου κρύβω..Τώρα πια..Τώρα πια δε σε γνωρίζω..Απ΄ την όμορφή σου όψη..Καληνύχτα Ελλάδα..Αντίο..Άθελα σου μ’ έχεις διώξει..") του δεύτερου τραγουδιού. Νομίζω σε αυτούς τους στίχους αποτυπώνεται η πιο τραγική διάσταση της κατάστασης. Στο πόσο έχουν ταλαιπωρηθεί κι απηυδήσει άνθρωποι με όνειρα, ειδικά οι νέοι, που θέλουν να ζήσουν μία φυσιολογική κι υγιή ζωή. Με αποτέλεσμα άλλοι να επιλέγουν να φύγουν κι άλλοι απλά να αποστασιοποιούνται και να ακολουθούν το δρόμο των μεγαλύτερων, το δρόμο του εγωισμού, το δρόμο του "εγώ θα κάνω το καλύτερο για τον εαυτό μου κι οι άλλοι να πάνε να...κουρευτούν". Αυτό είναι το χειρότερο, γιατί στερεί ακόμα και την ελπίδα ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν, θα φτιάξουν. Δεν ξέρω τι να πιστέψω, προσωπικά. Μάχονται μέσα μου η πίστη ότι με σωστή εκπαίδευση και ψυχοθεραπεία ο κόσμος θα φτιάξει κι η γνώση ότι πρακτικά αυτά είναι easier said than done. Όπως και να'χει, προτιμώ να είμαι αισιόδοξος μέχρι αποδείξεως του εναντίου παρά το αντίθετο. You may say I'm a dreamer. But I'm not the only one. I hope someday you'll join us. And the world will live as one. Αυτο είναι όμως ένα άλλο τραγούδι😅