Δε. Γουστάρω. Παραμύθια.

   Σε μία παλιότερη ανάρτησή μου (https://fifty-shades-of-music.blogspot.com/2020/06/13.html) είχα αναφερθεί, μεταξύ άλλων, και στην αγάπη μου για το Γιώργο Μαζωνάκη. Πρόκειται αν όχι για τον αγαπημένο μου Έλληνα τραγουδιστή, για έναν από τους τρεις αγαπημένους, σίγουρα. Οι λόγοι για αυτό, όπως είχα αναφέρει και τότε, είναι το στυλ και το νόημα των τραγουδιών του, τα οποία συνδυάζουν με μοναδικό, κατά τη γνώμη μου, τρόπο, τσαμπουκά, "μαγκιά", αυτοπεποίθηση. Ειλικρινή, όχι πχ τύπου "βρίζω για να το παίξω κάποιος", όπως οι "τράπερς". Με μια ωραία αφορμή λοιπόν, σκέφτηκα ότι είναι καλή ιδέα να ξανακάνω σήμερα μία ανάρτηση αφιερωμένη σε ένα τραγούδι του Μαζωνάκη κι επέλεξα το αγαπημένο μου, το κατεξοχήν μέσω του οποίου με κέρδισε τόσο, το "Δε γουστάρω".

Τίτλος                    : Δε Γουστάρω
Τραγουδιστής        : Γιώργος Μαζωνάκης
Στιχουργός             : Ελένη Γιαννατσούλια
Έτος Κυκλοφορίας: 2016
Είδος                      : Λαϊκό-Ποπ

   Προτού όμως μιλήσω για αυτό καθεαυτό το τραγούδι, θέλω να πω κάποια πράγματα για τις συνθήκες που με διαμόρφωσαν σαν χαρακτήρα έτσι, ώστε να αρχίσει μου αρέσει ένα τέτοιο είδος τραγουδιών, γύρω στα 23 μου. Στην πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το μπλογκ (https://fifty-shades-of-music.blogspot.com/2020/03/gr-what-else-music-is-eng.html) είχα πει μέσα σε άκρες για κάποιες δύσκολες καταστάσεις που βίωσα το 2017, οι οποίες με οδήγησαν σε μία "μίνι-κατάθλιψη", και πώς η μουσική με ενέπνευσε να κάνω το απαιτούμενο restart. Την επόμενη χρονιά λοιπόν, θέλοντας να διορθώσω τα διάφορα κακώς κείμενα της ζωής μου, πήρα κάποιες αποφάσεις. Μία από αυτές ήταν να γίνω περισσότερο άντρας πλέον, στα 23. Κι επειδή αυτό είναι μάλλον κάτι που μπορεί να παρεξηγηθεί, εννοώ να καταλήξω περισσότερο στα πράγματα που θέλω στη κι από τη ζωή μου, να αρχίσω να τα διεκδικώ πιο δυναμικά, να εννοώ αυτά που λέω και να λέω αυτά που εννοώ (πιστεύω-νιώθω), να βάζω όρια στους άλλους όταν χρειάζεται, να υπερασπίζομαι την αξιοπρέπειά μου κλπ. Τότε λοιπόν, κι ενώ βρισκόμουν σε αυτή τη διαδικασία αλλαγής, άρχισα να κολλάω με το Μαζωνάκη και τα τραγούδια του. Τα άκουγα κι ένιωθα μέσα σε αυτά πολλά από τα πράγματα που άρχισα να θεωρώ ως (ακόμα πιο) σημαντικά. Κι από κει που απλά μου άρεσε ως τραγουδιστής, έγινε ένας από τους αγαπημένους μου και παραμένει και μέχρι σήμερα.

   Ώρα να μιλήσω και για το "Δε γουστάρω", λοιπόν. Ήταν ένα από τα τραγούδια που μου άρεσαν τότε περισσότερο και άρχισα να το εκτιμάω ακόμα περισσότερο, σε σημείο να γίνει το αγαπημένο μου, μετά από ένα περιστατικό που έγινε με μία φίλη μου, η οποία με απογοήτευσε πολύ κι ο βασικός λόγος ήταν ότι δεν ήταν ξεκάθαρη μαζί μου. Θεωρώ προσωπικά την έλλειψη ειλικρίνειας και καθαρότητας ως το μεγαλύτερο έγκλημα και το μέσο τέλεσης των μεγαλύτερων εγκλημάτων ταυτόχρονα. Για σκεφτείτε λίγο-οτιδήποτε κακό σε αυτόν τον κόσμο γίνεται κρυφά, μυστικά, ψεύτικα. Η κλοπή, πχ, τι είναι; Να παίρνεις κάτι που δε σου ανήκει χωρίς να ενημερώσεις. Αν πεις στον άλλο ότι το παίρνεις, και δε φέρει αντίρρηση, δεν είναι κλοπή. Οτιδήποτε κακό έχει παγιωθεί σε αυτόν τον κόσμο, έχει θεμελιωθεί πάνω σε ψέματα και μισόλογα. Διαφορετικά θα γινόταν γνωστό σε όλους και τίποτα κακό δεν μπορεί να επιβιώσει αν το γνωρίζουν όλοι.

   Κάποιοι βέβαια μπορούν να πουν ότι λένε ψέματα/αποκρύπτουν την αλήθεια και για καλό σκοπό. Για να μην ανησυχήσουν τους άλλους, να μην τους πληγώσουν, ως και για να είναι ευγενικοί έχω ακούσει. Λάθος. Αφενός η αλήθεια, ακόμα κι η σκληρή, δεν είναι συνυφασμένη με την αγένεια. Αν πχ ο/η σύντροφός σου σού μαγειρέψει, και δεν πετύχει το φαγητό, δεν είναι απαραίτητο να του/της πεις ότι είναι αίσχος και να τον/την βρίσεις. Μπορείς και να του/της πεις "Εεμ εντάξει, δεν είναι και πολύ ωραίο, αλλά σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μπήκες στον κόπο να μου μαγειρέψεις, είμαι σίγουρος/η ότι την επόμενη φορά θα τα καταφέρεις καλύτερα". Επίσης, συνήθως, αν κάποιος στενοχωρηθεί με μία αλήθεια που του είπες ευγενικά, δεν ευθύνεσαι εσύ ούτε η αλήθεια. Ο ίδιος/η ίδια δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί. Ένας ώριμος άνθρωπος όμως πρέπει να είναι συμφιλιωμένος με την ιδέα ότι στη ζωή υπάρχουν και (μεγαλύτερες ή μικρότερες) αποτυχίες και να έχει την αυτοπεποίθηση ότι στο μέλλον θα τα καταφέρει καλύτερα, μην αφήνει μία να τον παίρνει από κάτω. Είμαι της άποψης ότι ειδικά στις κοντινές μας σχέσεις, πρέπει να είμαστε όσο πιο ειλικρινείς μπορούμε. Αφενός για να δούμε αν ταιριάζουμε με τον άλλο άνθρωπο κι αφετέρου επειδή αν βάζουμε συνέχεια τα θέματα που προκύπτουν κάτω από το χαλί, κάποια στιγμή θα ξεχειλίσουν και θα μας πνίξουν. Αν δεν ταιριάζουμε με τον άλλο ή αν έχουμε σημαντικές διαφορές, ας βγουν όσο το δυνατόν νωρίτερα. Στην καλύτερη περίπτωση θα λυθούν και θα προχωρήσουμε πιο ανάλαφροι, στη χειρότερη θα το διαλύσουμε και τουλάχιστον δεν θα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά και χρονικά σε έναν άνθρωπο που δεν μας κάνει.

Κλείνοντας, θέλω να αναφερθώ σε κάποιους συγκεκριμένους στίχους του αγαπημένου μου αυτού τραγουδιού. "Δε γουστάρω αν δεν είσαι η εξαίρεση αυτού του κόσμου" & "εγώ σε ήθελα διαμάντι σπάνιο". Δύο στίχοι που με άγγιξαν απίστευτα βαθιά εκείνο τον καιρό, που συνέβη το περιστατικό με τη φίλη μου. Είναι πολύ κρίμα, σε μία εποχή που πασχίζουμε τόσο όλοι να βρούμε συμβατούς και (επαρκώς) ψυχικά υγιείς ανθρώπους για να συμπορευτούμε, μια αναζήτηση που κάποιες φορές μοιάζει με αναζήτηση ψύλλων μέσα στα άχυρα, να υπάρχουν άνθρωποι που απογοητεύουν έτσι άλλους ανθρώπους, που τους ξεχώρισαν και τους εμπιστεύτηκαν. Είναι τεράστια τιμή να σε ξεχωρίζουν και να σε εμπιστεύονται. Αν λοιπόν μας την κάνουν, ακόμα κι αν δεν είναι αμοιβαίο το όποιο συναίσθημα, αν έχεις άλλες προτεραιότητες, αν δεν την παλεύεις με τον εαυτό σου κλπ, τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς και ξεκάθαροι με τους άλλους. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, συντρόφους, συγγενείς, συνεργάτες, τους καλούς πάντες γενικά.