Τι είν' αυτό που το λένε αγάπη..; 3/3

Επιστρέφω σήμερα, με το τρίτο και τελευταίο μέρος του μίνι-αφιερώματος στα ελληνικά τραγούδια που μιλάνε για την αγάπη(-έρωτα!!!). Η σημερινή μου επιλογή κομματιού είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, που όταν το πρωτάκουσα με συγκίνησε πολύ, το «Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα», του Νότη Σφακιανάκη.

Ο συγκεκριμένος τραγουδιστής, αν και αρκετά αμφιλεγόμενος ως προσωπικότητα, εξελίχθηκε όπως κι ο Μαζωνάκης, σε έναν από τους αγαπημένους μου Έλληνες, για ακριβώς τον ίδιο λόγο. Μου άρεσε ο τρόπος που προσέγγιζαν τα (ερωτικά) τραγούδια, όχι με μία τάση τρέλας, υποταγής και συναισθηματικού ξεχειλίσματος, όπως πολλοί άλλοι, αλλά με «μαγκιά» και διάθεση να σεβαστούν και να μη χάσουν τον εαυτό τους εντός της συναισθηματικής κατάστασης που περιγράφουν. Όσο για το τραγούδι αυτό καθεαυτό, όπως προείπα με συγκίνησε πολύ, μέσω της εσωτερικότητας και του συναισθηματικού βάθους που το χαρακτηρίζει. Την πρώτη φορά που το άκουσα, ανατρίχιαζα καθώς άκουγα κάθε στίχο και, όταν τέλειωσε, έμεινα να αναρωτιέμαι «Γιατί πρέπει να συμβαίνει έτσι;». Ήμουν σε μία σχετική συναισθηματική κατάσταση τότε, αλλά έτσι κι αλλιώς, όπως έχω παρατηρήσει, όλοι οι άνθρωποι, ακόμα κι οι πιο χαρούμενοι, έχουμε μία τάση να δενόμαστε περισσότερο με στενάχωρα και μελαγχολικά τραγούδια. Νομίζω ότι ο λόγος είναι ότι τα ευχάριστα συναισθήματά μας αφηνόμαστε γενικά να τα βιώσουμε στο 100%, κι ακόμα παραπάνω, ενώ τα δυσάρεστα προσπαθούμε να τα βιώσουμε στο μικρότερο δυνατό βαθμό, κάτι λογικό, αφού μας πονάνε. Κάπως έτσι, ακούγοντας στενάχωρα τραγούδια που αντιστοιχούν σε αυτά, είναι σαν να ξυπνάει κάτι μέσα μας, που δεν το έχουμε διαχειριστεί-λύσει, με αποτέλεσμα να ταυτιζόμαστε και να δενόμαστε μαζί τους. Σαν μία προσπάθεια αυτών των συναισθημάτων που έχουμε κρύψει να εκφραστούν, με έναν σχετικά ανώδυνο τρόπο.

Ο βασικός λόγος που επέλεξα να ολοκληρώσω αυτήν την «τριλογία» με αυτό το τραγούδι, είναι γιατί, αν μη τι άλλο, αυτό που θέλω να μείνει είναι ότι η αγάπη είναι όντως κάτι δύσκολο. Make no mistake about that. Μία επένδυση με ρίσκο, όπως είπα προχθές, που συνεπάγεται βάρη, γλυκά και πικρά, όπως είπα χθες. Για όσους όμως αναρωτιούνται αν τελικά αξίζει τον κόπο, ένα έχω να τους πω. Όσο κι αν είναι, σίγουρα, δύσκολο, να τη βρεις, να τη διατηρήσεις, να την αναπτύξεις, το να ζεις χωρίς αυτήν (είτε μιλάμε για την αγάπη-αγάπη, είτε για την αγάπη-έρωτα) είναι το πραγματικά αβάσταχτο.