Το θεματικό κέντρο του τραγουδιού για το οποίο επέλεξα να μιλήσω σήμερα είναι ένα από τα πραγματικά χειρότερά μου, όσον αφορά το να το βιώνω, ο αποχωρισμός. Όσο κι αν είμαι πλέον 26, όσο κι αν έχω ωριμάσει, "σκληρύνει", μάθει πολλά, θεωρητικά και πρακτικά, πράγματα, εξακολουθεί να με δυσκολεύει, ειδικά όταν τον προκαλεί κάποια μη επαρκής, για την προσωπική μου λογική, αιτία. Κάτι που είναι και το πιο σύνηθες, μιας και ελάχιστες αιτίες μπορώ να θεωρήσω επαρκείς ώστε 2 άνθρωποι που αγαπιούνται, περνάνε καλά μαζί κι είναι σημαντικός ο ένας για τον άλλο, να "χαθούν". Τελικά όμως, μάλλον πολύ λίγοι συμμερίζονται αυτή μου την άποψη, αν κρίνω από το πόσο σύνηθες είναι αυτό. Βέβαια, όσο κι αν είναι μία από τις πιο δυσάρεστες εμπειρίες για να βιώσω, ο αποχωρισμός είναι παράλληλα κι από τα αγαπημένα μου θέματα για να γράψω, όπως είναι μάλλον εύκολο να αντιληφθεί κανείς από αρκετές αναρτήσεις μου. Ίσως επειδή το γράψιμο είναι πάντα μία καλή ψυχοθεραπεία, για όποιον το κατέχει.
Το "Τα Ήσυχα Βράδια" (/"Το τραγούδι της Ερήμου"), του Γιάννη Κότσιρα, προσεγγίζει το θέμα του αποχωρισμού με τρόπο που μου αρέσει πολύ, για αρκετούς λόγους. Ο ένας, που αντιλαμβάνεται κανείς με το που θα το ακούσει, είναι η λιτότητα κι η ηπιότητα, οι οποίες το διακατέχουν. Μου φαίνεται τόσο ξένο και μακρινό από μένα, να βιώνεται η συγκεκριμένη εμπειρία με φασαρία και "φανφάρες", όπως συμβαίνει για κάποιους και προωθείται από άλλα τραγούδια με το ίδιο θεματικό κέντρο, ειδικά αν πρόκειται για αποχωρισμό από ερωτικό σύντροφο. Για μένα τουλάχιστον, τα ευχάριστα συναισθήματα είναι θορυβώδη και τα δυσάρεστα σιωπηλά. Ένας δεύτερος λόγος, είναι η σταθερότητα στο συναίσθημα που προωθεί. Για όσους δεν κατάλαβαν τι εννοώ με αυτό, θα παραθέσω ένα απόφθεγμα του συγγραφέα Μενέλαου Λουντέμη: "Αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ. Το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά". Προσωπικά, το θεωρώ τεράστια αλήθεια αυτό και πιστεύω ότι αν η αγάπη μας για κάποιον κλονιστεί επειδή θα μας απορρίψει/θα φύγει, τότε είτε δεν ήταν εκείνη πραγματική, είτε κοροϊδεύουμε κατόπιν εορτής των εαυτό μας, επειδή δεν έχουμε ξανά την απαιτούμενη ωριμότητα και το ψυχικό σθένος να διαχειριστούμε ότι κάτι που νιώθαμε για κάποιον δεν ήταν αμοιβαίο. Εννοείται βέβαια ότι μιλάω καθαρά για περιπτώσεις απλής απόρριψης και μη αμοιβαιότητας-σε άλλες περιπτώσεις, όπως πχ αν ο άλλος μας βλάψει σοβαρά, τότε εννοείται ότι και φυσιολογικό και πολύ υγιές θα είναι να πάψουμε να τον αγαπάμε.
Τίτλος : Τα ήσυχα βράδια
Τραγουδιστής : Γιάννης Κότσιρας
Στιχουργός : Μαριανίνα Κριεζή
Έτος Κυκλοφορίας: 2010
Είδος : Ποπ-Μπαλάντα
Ο τρίτος λόγος που μου αρέσει αυτό το τραγούδι, και ταυτίζομαι μαζί του, είναι ότι εκφράζει μία ιδέα που την έχω σκεφτεί κι εγώ. Ότι, αλληλεπιδρώντας μεταξύ τους (ουσιαστικά, όχι επιφανειακά), δύο άνθρωποι αφήνουν ο ένας στην ψυχή του άλλου τα "ίχνη" τους. Όπως λέει και το τραγούδι "θα'ναι η ψυχή μου το τραγούδι της ερήμου που θα σ'ακολουθεί", παρομοιάζοντας αυτά τα ίχνη με ένα τραγούδι. Όπως είπε κι η Αμερικανίδα ποιήτρια Maya Angelou, λίγο πιο κυριολεκτικά, "Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι τους έκανες ή τι τους είπες, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουν πώς τους έκανες να αισθανθούν". Τα ίχνη από μία ουσιαστική επικοινωνία πάντα μένουν στην ψυχή μας, ακόμα κι αν δεν θυμόμαστε συνειδητά τι και τι τα προκάλεσε. Δεν ξέρω αν είναι αρκετά ώστε να μη μας λείπει κάποιος με τον οποίο δεθήκαμε, και να μη λείπουμε κι εμείς σε εκείνον, αλλά μένουν, για πάντα, εκεί. Σαν ένα, κάποτε αγαπημένο μας, τραγούδι που μπορεί να μην ακούμε πλέον και να έχουμε ξεχάσει ακόμα και τους στίχους, αλλά δεν θα ξεχάσουμε ποτέ εκείνη την περίοδο που συνόδευε νοερά κάποιον έρωτά μας, τα πάρτι στα οποία το χορέψαμε και την "έρημο" που διασχίσαμε, σε κάποια περίοδο της ζωής μας, έχοντας εκείνο ως συντροφιά και παρηγοριά.
Comments
Post a Comment