Σήμερα θέλω να κάνω μια ανάρτηση διαφορετική από τις προηγούμενές μου. Μια ανάρτηση που δεν θα έχει να κάνει με τις γενικές συνθήκες της εποχής (καραντίνα, Χριστούγεννα), αλλά που θα βασίζεται σε ένα πολύ προσωπικό μου συναίσθημα, το οποίο πυροδότησαν δύο όνειρα και μια τυχαία συνάντηση.
Με έχει πιάσει λοιπόν, αυτές τις μέρες, μια νοσταλγία για το παρελθόν και, πιο συγκεκριμένα, για τα χρόνια που ήμουν μαθητής, στο δημοτικό. Πρέπει βέβαια να πω, για όσους δεν με ξέρουν, ότι είμαι γενικά αρκετά νοσταλγικός τύπος. Μπορεί να μου λείπει σχεδόν οτιδήποτε από το παρελθόν, ακόμα και περίοδοι που άλλοι δεν θέλουν καν να τις σκέφτονται, όπως η χρονιά των πανηλιθίων (συγγνώμη πανελληνίων ήθελα να πω😇). Σε σημείο που αρκετά συχνά σκέφτομαι αν η πολύ καλή μνήμη που έχω είναι ευλογία (δίνοντάς μου την δυνατότητα να θυμάμαι όμορφες στιγμές από παλιά) ή κατάρα (βυθίζοντάς με σε μια σχετική μελαγχολία αναλογιζόμενος ότι όλα αυτά που θυμάμαι ανήκουν στο παρελθόν και δεν πρόκειται ποτέ να τα ξαναζήσω). Είναι όμως κι αυτή, η νοσταλγία των πρώτων σχολικών χρόνων, μια τέτοια περίπτωση, που απορρέει απλά από τη δική μου προδιάθεση; Δεν το νομίζω.
Για την ακρίβεια, είναι μια περίοδος που πολύ λίγο τη σκεφτόμουν και την έφερνα στο μυαλό μου μέχρι τις αφορμές που προανέφερα. Μα, από κείνη τη στιγμή, όσο περισσότερο τη σκέφτομαι, τόσο πιο πολλά θετικά κι όμορφες στιγμές μπορώ να ανασύρω. Και τόσο λιγότερα προβλήματα και άγχη. Η εποχή που αυτό που με προβλημάτιζε ήταν αν θα πάρω 10 αντί για 9 κι αν θα κέρδιζα στο 5x5. Τι ωραία που ήταν. Και, σαν τραγική ειρωνεία, η ίδια αυτή ανεμελιά που γενικά είναι κάτι καλό, εκείνη ακριβώς είναι αυτή που μας κάνει όταν είμαστε σε αυτή τη φάση της ζωής μας, να μην καταλαβαίνουμε πόσο τυχεροί είμαστε κι ότι δεν θα κρατήσει για πάντα, για την ακρίβεια ότι δεν θα κρατήσει καν πολύ, ώστε, όσο κρατάει, να τη ζήσουμε και να την εκμεταλλευτούμε στο μάξιμουμ. Κι ας μας κάνει αυτό σε λίγα χρόνια να έχουμε πολλές ευχάριστες αναμνήσεις να ανακαλούμε και να μας κάνουν να μελαγχολούμε, όπως στη δική μου περίπτωση. Γιατί, είτε είναι καλό ή κακό τελικά το να έχεις καλή μνήμη, το μόνο σίγουρο είναι ότι να νοσταλγείς το παρελθόν σημαίνει ότι ήσουν αρκετά τυχερός ώστε να είχες ένα όμορφο. Κάτι βέβαια που κάποιοι Ε-Γ-Κ-Λ-Η-Μ-Α-Τ-Ι-Κ-Α στερούν από τα παιδιά του σήμερα, αλλά τέλος πάντων, είπα δεν θα μιλήσω για τα τεκταινόμενα αυτή τη φορά.
Επειδή, βέβαια, το παρελθόν δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, αλλά το παρόν μπορούμε να το διαμορφώσουμε, ας προσέχουμε, σε κάθε περίπτωση, να μην κάνουμε (ξανά) αυτό το λάθος, να αφήνουμε χρόνια να περνούν αναξιοποίητα, ή χωρίς ευγνωμοσύνη για αυτά. Όπως τα σχολικά χρόνια, για τα οποία τόσο γκρινιάζουμε, μην καταλαβαίνοντας πόσο ωραία και χαλαρά (συγκριτικά με τα υπόλοιπα) είναι, παρά μόνο όταν τελειώσουν. Κάθε περίοδο της ζωής μας έχει τα καλά της και μπορεί να είναι όμορφη, εφόσον παίρνουμε όσα έχει να μας προσφέρει. Το πιστεύω ακράδαντα. Κι είναι πολύ μεγάλη αυτεκπλήρωση, η μεγαλύτερη ίσως, να μπορείς να κοιτάς πίσω και να νιώθεις ότι αξιοποίησες κάθε μία από αυτές τις υπέροχες, μοναδικές περιόδους. Κι ας σου λείπουν τώρα. Να έχεις ευχάριστα πράγματα να θυμάσαι, να νιώθεις γεμάτος και μετά από κάποια (ενδεχόμενα) δάκρυα νοσταλγίας, να μπορείς να σκας ένα κλεφτο χαμόγελο, όπως εγώ τώρα ενθυμούμενος, την τελευταία μου μέρα στο δημοτικό, εμένα και ένα συμμαθητή μου να ακούμε το τραγούδι αυτό και να τραγουδάμε μαζί, παραφράζοντας το δεύτερο στίχο, αλλάζοντας τη λέξη στρες με τη λέξη σεξ (pardon😅).
Είδος : Μπαλάντα
Comments
Post a Comment