Στάσου Λίγο!

Τίτλος Τραγουδιού           : Στάσου Λίγο
Καλλιτέχνης                     : Νίκος Μέρτζανος
Ημερομηνία Δημιουργίας  : 2007
Είδος                               : Έντεχνο

   Η σημερινή μου επιλογή, για να συνοδεύσει αυτό το ποστ, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι, που ανακάλυψα πέρσι, τέτοια εποχή περίπου, τυχαία κι έκτοτε έγινε ένα από τα αγαπημένα μου. Το «Στάσου Λίγο», του Νίκου Μέρτζανου. 

   Ένα από τα πιο περίεργα τραγούδια που έχω ακούσει και ένα από τα πιο όμορφα συνάμα. Το πρώτο και το κυριότερο που με τραβάει σε αυτό είναι το νόημα που πρεσβεύει. Ερωτικό τραγούδι μεν, ένα από τα τόσα πολλά που υπάρχουν, μα τόσο μοναδικό κι ιδιαίτερο. Πολλές φορές ακούγοντας ελληνικά ερωτικά τραγούδια, νιώθω κάτι ψεύτικο, κάτι «βρώμικο», ένοχο. Όχι όμως ακούγοντας αυτό. Αυθεντική, αθώα, παιδική (με την καλή έννοια) έκφραση ενός ερωτικού συναισθήματος. Ο τραγουδιστής μοιάζει να αντιμετωπίζει να αντιμετωπίζει το συναίσθημά του και να το εκφράζει με μία παιχνιδιάρικη διάθεση, χωρίς δεύτερες σκέψεις, ενοχές, «ώριμους εγωισμούς». Παράλληλα, σε αρκετά σημεία φαίνεται να βιώνει μία αντίφαση, σαν να μην έχει συνειδητοποιήσει τι ακριβώς του έχει συμβεί και πώς πρέπει τελικά να το διαχειριστεί. Το δεύτερο που με ενθουσίασε σε αυτό το τραγούδι είναι κάποιες μικρές εναλλαγές στον τρόπο τραγουδίσματος, που ποικίλει από κλασικό τραγούδισμα ως και σχεδόν κανονική ομιλία και η ποικιλία των στίχων του. Αυτό το συνειδητοποίησα όταν άρχισε να μου αρέσει και, όπως οι περισσότεροι νομίζω, όταν μας αρέσει ένα κομμάτι, προσπάθησα να το τραγουδήσω. Και δεν μπορούσα να το θυμάμαι, παρά μόνο κάποια μέρη του, όσο κι αν το είχα ακούσει τόσες φορές. Κι αυτό προφανώς οφείλεται στο ότι ένα τραγούδι 5 λεπτών έχει τελείως διαφορετικά λόγια μεταξύ τους, με μικρή εξαίρεση το ρεφρέν που επαναλαμβάνεται 2 φορές. 

   Νομίζω ότι αυτή η ποικιλομορφία στα λόγια και στο τραγούδισμα παίζει καθοριστικό ρόλο στο να προσλάβει ο ακροατής αυτά που ανέφερα πιο πάνω. Την αντίφαση, το πρωτόγνωρο ερωτικό συναίσθημα, την γνήσια επιθυμία του καλλιτέχνη να το ζήσει σαν παιδί που θέλει κάτι και το αγαπάει αγνά παρά σαν ενήλικας που βλέπει μέσα σε όλα προεκτάσεις του εαυτού του, που πρέπει να ικανοποιηθεί και να επιβεβαιωθεί με κάθε ευκαιρία. Σαν παιδί, που θέλει κάτι πολύ και δεν του περνάει καν από το μυαλό ότι μπορεί να μην το κατακτήσει, έστω κι αν δεν ξέρει ακόμα το πώς. Ή μάλλον ξέρει. Με αυθεντικότητα, χωρίς εγωισμούς, με αγνότητα, χωρίς δεύτερες σκέψεις, με προσπάθεια, χωρίς ανούσια(!) εμπόδια. «Φωτιά στα φρένα», όπως λέει και το ρεφρέν!!