Το τραγούδι της σημερινής μου ανάρτησης είναι το "Δεν έχω ιδέα". Πρόκειται βέβαια για ένα single από τον Χρήστο Μάστορα, τραγουδιστή του συγκροτήματος "Μέλισσες", του μάλλον πιο επιτυχημένου την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα . Ένα πολύ γνωστό κι αγαπημένο τραγούδι, παρότι έχει κυκλοφορήσει μόλις ένα χρόνο . Ένα τραγούδι που αρχικά αποτέλεσε μια αστεία απάντηση σε έναν φίλο μου που με ρώτησε ποιο θα είναι το τραγούδι της επιλογής μου για την επόμενή μου ανάρτηση, κάτι που, εκείνη τη στιγμή, δε γνώριζα. Αλλά, μετά, σκέφτηκα ότι είναι μία πολύ καλή ιδέα εν πάση περιπτώσει, και γιατί μου αρέσει το συγκεκριμένο τραγούδι και ο συγκεκριμένος τραγουδιστής, αλλά και γιατί ξέρω, θεωρώ, το συναίσθημα που το συνοδεύει .
Το τραγούδι αυτό λοιπόν αναφέρεται στην θλίψη και την απογοήτευση του καλλιτέχνη για το γεγονός ότι έχει αποξενωθεί από ένα κάποτε αγαπημένο και οικείο του πρόσωπο, έναν παλιό του έρωτα, όπως είναι εύκολα κατανοητό. Επαναλαμβάνοντας χαρακτηριστικά πολλές φορές τη φράση "δεν έχω/-εις ιδέα...", δίνοντας έτσι βάση στο ότι πλέον ο ένας δεν ξέρει τίποτα για το παρόν του άλλου. Ένα συναίσθημα που φαντάζομαι όλοι έχουμε νιώσει, λίγο - πολύ.
Ένας δευτερεύων, αλλά πολύ σημαντικός, άξονας, στον οποίο θα ήθελα επίσης να σταθώ, είναι η πρόθεση του τραγουδιστή να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη για αυτήν την τροπή, που έχουν πάρει τα πράγματα, όπως κάνει μέσω παραδοχών σαν "αντικειμενικά στο λέω ήμουν λάθος", "αντικειμενικά το πρόβλημα με μένα...". Το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό και σπάνιο αυτό, σε μια εποχή που όλοι σχεδόν παλεύουν απεγνωσμένα να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Όπως λέει κι ο Καζαντζάκης, "να αγαπάς την ευθύνη ". Ναι, μπορεί να νιώσουμε άσχημα, αναγνωρίζοντας ότι κάναμε λάθη, τα οποία μάλιστα μας στέρησαν κάποιον αγαπημένο. Αλλά μόνο έτσι, αναγνωρίζοντάς τα, θα μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε, ή, έστω, να μάθουμε κάποια πράγματα από αυτά. Δεν αξίζει τον (αρχικό) πόνο; Θεωρώ πως η απάντηση είναι ναι, σε αυτή την ερώτηση.
Έπειτα, προς το τέλος, το τραγούδι λέει "δρόμοι που μπλέξαμε πώς να ξεμπλέξουν", κάνοντας έτσι μια μετάβαση, από ά ενικό σε ά πληθυντικό. Επίσης πολύ σημαντικό, και καθόλου τυχαίο, νομίζω. Γιατί (σχεδόν) ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας. Και σε αυτές τις περιπτώσεις ειδικά, υπάρχει μια, ακούσια μεν, πολύ αποτελεσματική δε, "συνεργασία" για το τελικό αποτέλεσμα.
Το τελικό, και πολύ λυπηρό, αποτέλεσμα, που είναι να μην έχω ιδέα, να μην έχεις ιδέα, να μην έχουμε ιδέα. Ο ένας για τίποτα σχεδόν που να αφορά τον άλλο. Έναν άλλο που σε μια φάση της ζωής του ξέραμε και το παραμικρό για αυτήν. (Ή έστω έτσι νομίζαμε.) Και καταλήγουμε να αναρωτιόμαστε πώς και γιατί γίναμε έτσι. Μα, όποιοι κι αν είναι τελικά οι λόγοι, διαφορετικοί σε κάθε περίπτωση, η ουσιαστικότερη ερώτηση είναι, "άξιζαν τελικά αυτό το τίμημα;". Και σε αυτή την ερώτηση , φοβάμαι πως συνήθως η απάντηση είναι όχι.
Τίτλος Τραγουδιού : Δεν έχω ιδέα Το τραγούδι αυτό λοιπόν αναφέρεται στην θλίψη και την απογοήτευση του καλλιτέχνη για το γεγονός ότι έχει αποξενωθεί από ένα κάποτε αγαπημένο και οικείο του πρόσωπο, έναν παλιό του έρωτα, όπως είναι εύκολα κατανοητό. Επαναλαμβάνοντας χαρακτηριστικά πολλές φορές τη φράση "δεν έχω/-εις ιδέα...", δίνοντας έτσι βάση στο ότι πλέον ο ένας δεν ξέρει τίποτα για το παρόν του άλλου. Ένα συναίσθημα που φαντάζομαι όλοι έχουμε νιώσει, λίγο - πολύ.
Ένας δευτερεύων, αλλά πολύ σημαντικός, άξονας, στον οποίο θα ήθελα επίσης να σταθώ, είναι η πρόθεση του τραγουδιστή να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη για αυτήν την τροπή, που έχουν πάρει τα πράγματα, όπως κάνει μέσω παραδοχών σαν "αντικειμενικά στο λέω ήμουν λάθος", "αντικειμενικά το πρόβλημα με μένα...". Το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό και σπάνιο αυτό, σε μια εποχή που όλοι σχεδόν παλεύουν απεγνωσμένα να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Όπως λέει κι ο Καζαντζάκης, "να αγαπάς την ευθύνη ". Ναι, μπορεί να νιώσουμε άσχημα, αναγνωρίζοντας ότι κάναμε λάθη, τα οποία μάλιστα μας στέρησαν κάποιον αγαπημένο. Αλλά μόνο έτσι, αναγνωρίζοντάς τα, θα μπορέσουμε να πάμε παρακάτω, να προσπαθήσουμε να τα διορθώσουμε, ή, έστω, να μάθουμε κάποια πράγματα από αυτά. Δεν αξίζει τον (αρχικό) πόνο; Θεωρώ πως η απάντηση είναι ναι, σε αυτή την ερώτηση.
Έπειτα, προς το τέλος, το τραγούδι λέει "δρόμοι που μπλέξαμε πώς να ξεμπλέξουν", κάνοντας έτσι μια μετάβαση, από ά ενικό σε ά πληθυντικό. Επίσης πολύ σημαντικό, και καθόλου τυχαίο, νομίζω. Γιατί (σχεδόν) ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας. Και σε αυτές τις περιπτώσεις ειδικά, υπάρχει μια, ακούσια μεν, πολύ αποτελεσματική δε, "συνεργασία" για το τελικό αποτέλεσμα.
Το τελικό, και πολύ λυπηρό, αποτέλεσμα, που είναι να μην έχω ιδέα, να μην έχεις ιδέα, να μην έχουμε ιδέα. Ο ένας για τίποτα σχεδόν που να αφορά τον άλλο. Έναν άλλο που σε μια φάση της ζωής του ξέραμε και το παραμικρό για αυτήν. (Ή έστω έτσι νομίζαμε.) Και καταλήγουμε να αναρωτιόμαστε πώς και γιατί γίναμε έτσι. Μα, όποιοι κι αν είναι τελικά οι λόγοι, διαφορετικοί σε κάθε περίπτωση, η ουσιαστικότερη ερώτηση είναι, "άξιζαν τελικά αυτό το τίμημα;". Και σε αυτή την ερώτηση , φοβάμαι πως συνήθως η απάντηση είναι όχι.
Τραγουδιστής : Χρήστος Μάστορας
Στίχοι : Arcade
Έτος κυκλοφορίας : 2019
Είδος : Ποπ
Comments
Post a Comment