Skip to main content

Ευτυχία ή Συμβιβασμός;


Όλοι ψάχνουμε απεγνωσμένα να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής, αναζητώντας την ευτυχία άλλοι στα χρήματα, άλλοι στην δημιουργία μιας “ιδανικής” σχέσης, άλλοι στην εργασία, ή και σε όλα μαζί. Εάν δεν κατακτήσουμε κάποιο από αυτά θεωρούμε τον εαυτό μας αποτυχημένο, νιώθουμε ανάξιοι και πολλές φορές άτυχοι.

Δεν αντιλέγω, όλα συμβάλουν με τον τρόπο τους και σε διαφορετικό βαθμό στην προσωπική μας ευτυχία. Εκείνο όμως που κατά την άποψη μου θα μας βοηθήσει να γίνουμε ευτυχισμένοι είτε έχουμε κατακτήσει τα παραπάνω είτε όχι είναι η ψυχική μας υγεία, ως επακόλουθο της συμφιλίωσης με τον εαυτό μας. Το ξέρω δεν είναι εύκολη υπόθεση , πολύ περισσότερο όταν έχει βιώσει κάποιος την απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο! Οφείλουμε να συνηδειτοποιήσουμε πως η ζωή είναι στιγμές, άλλοτε όμορφες και άλλοτε άσχημες και αυτές άλλοτε από δική μας επιλογή και άλλοτε όχι. Αυτό τι σημαίνει πως όταν εμφανιστεί η δυσκολία όσο μεγάλη και να είναι πρέπει απλώς να δηλώσουμε ηττημένοι; Ηττημένος θα είναι εκείνος που ενώ έπεσε (γιατί αυτό είναι δεδομένο για όλους) δεν προσπαθεί να σηκωθεί και μένει απλός θεατής .Ας το σκεφτούμε και διαφορετικά, εκείνος που πέφτει και δε σηκώνεται , απλά μένει στάσιμος, ενώ εκείνος που θα σηκωθεί σίγουρα να συναντήσει κάτι άλλο στο δρόμο του- όχι πάντως τη στασιμότητα.

Εκείνο που πονάει περισσότερο , τουλάχιστον κρίνοντας σύμφωνα με το δικό μου σκεπτικό, είναι η απογοήτευση που προκύπτει από την “αποτυχία” στις ανθρώπινες σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές. Όπως παρατηρείτε την έχω τοποθετήσει σε εισαγωγικά την αποτυχία, καθώς θεωρώ πως δεν υφίσταται αποτυχία. Θα μπορούσε να ειπωθεί διαφορετικά, λάθος κρίση ή επιλογή , αλλά σε καμία περίπτωση αποτυχία. Οι περισσότεροι από εμάς την κρίσιμη στιγμή βέβαια δεν το βλέπουμε τόσο αισιόδοξα. Να το πω διαφορετικά τότε, αξίζει τον κόπο να κατηγορούμε τον εαυτό μας για κάτι που δε μας άξιζε; , για κάποιον που δε μας εκτίμησε όσο θα έπρεπε; Κανείς δεν έχει τη δύναμη να σε αγγίξει εάν εσύ δεν το επιτρέψεις ! Εξάλλου, ότι αξίζει μένει, δε φεύγει με την πρώτη ευκαιρία.. Δε φταις εσύ γι' αυτό, ούτε να αναρωτιέσαι γιατί δεν το είδες από την αρχή. Δεν πειράζει, πήρες το μάθημά σου, μην βυθιστείς στην απελπισία σου, τι να κάνουμε υπάρχουν και κάλπικοι άνθρωποι- πολλοί- αναγκαστικά θα συναντήσεις κάποιους από αυτούς. Φρόντισε μόνο να μη σε αλλάξουν! 

Όσο σκληρό κι αν ακούγεται στη ζωή είμαστε μόνοι! Αυτό που κάνουμε είναι να μοιραζόμαστε στιγμές .. όλα παρέρχονται. Ο μοναδικός σίγουρος συνοδοιπόρος θα είναι ο εαυτό σου! Οπότε να τον φροντίζεις όσο περισσότερο και καλύτερα μπορείς. Θα πονέσεις, θα πληγωθείς το ξέρω, αλλά θα είναι δίπλα σου, μην τον χάσεις για κανέναν... δεν αξίζει τον κόπο. Ο καθένας κάνει την αυτοκριτική του και πορεύεται, δεν είναι κανείς πιο άξιος γι αυτόν το ρόλο από εσένα τον ίδιο!!

Ζήσε τη στιγμή, όπως την επιλέξεις ! Κι αν είναι “ψεύτικη” θα ' ρθει και αυτή που θες.. Μην ψάχνεις και πολύ, η ομορφιά είναι στην απλότητα!

μόνο μη συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από αυτό που για σένα είναι ευτυχία.. Είναι στο δρόμο κι έρχεται, μην εγκαταλείψεις επειδή ήρθαν δυσκολίες..

Η ζωή μας εκπλήσσει, και όχι μόνο δυσάρεστα..





Comments

Popular posts from this blog

Είμαι ένας άλλος, ζω σε (κορωναιο)παράνοια

     Η σχέση μου με το σημερινό τραγούδι, το «Παράνοια» του Νίνο, είναι πολύ περίεργη. Το πρωτάκουσα τον Ιανουάριο του 2019 (αν και υπήρχε από το 2006 με τίτλο «Είμαι ένας άλλος» και τότε επανακυκλοφόρησε ως διασκευή) και μπορώ να πω ότι μου ήταν αρκετά αδιάφορο, στην αρχή. Μετά όμως, άρχισε να με εκνευρίζει, επειδή είχε γίνει hype και το άκουγα συνέχεια, ειδικά στο στρατό, που πήγα 1 μήνα αργότερα, όπου σε μια φάση το τραγουδούσε όλος ο θάλαμος. Μέχρι που τελικά, κάποια στιγμή, ως διά μαγείας, άρχισα να το τραγουδάω και γω. Όχι μηχανικά, επειδή «μου κόλλησε», όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά συνειδητά κι επίτηδες, επειδή κατάλαβα πόσο πολύ ταίριαζε στη φάση που ζούσα εκείνη την περίοδο. .                "Είμαι ένας άλλος, ζω σε παράνοια, τον εαυτό μου βρίσκω σπάνια"... Τίτλος:                ...

Γνωρίστε την... fado!

Φάδο, ονομάζεται το μουσικό είδος που έχει τις ρίζες του στην Πορτογαλία της δεκαετίας του 1820, και αποτελεί έως και σήμερα καθρέφτη της ταυτότητας, της κουλτούρας και της ιστορίας των Πορτογάλων. Μια δωδεκάχορδη κιθάρα και μια βιόλα είναι συνήθως αρκετά για να συνοδεύσουν την φωνή του τραγουδιστή που με συναίσθημα θα αφηγηθεί τον πόνο και τις δυσκολίες της ζωής , φόβους του ανθρώπου καθώς και ιστορίες από την θάλασσα. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η φάδο αποτελεί μείγμα της μουσικής των σκλάβων της Αφρικής με την παραδοσιακή μουσική των Πορτογάλων ναυτών. Η Amália   Rodrigues , η πιο γνωστή τραγουδίστρια φάδο, συνέβαλε στη διάδοση του είδους αυτού παγκοσμίως αφού έδωσε συναυλίες σε πολλές χώρες του κόσμου. Το έργο της αποτελεί έμπνευση για τους καλλιτέχνες φάδο στην Πορτογαλία του σήμερα. Η σύγχρονη φάδο εμπεριέχει πολλές φορές και άλλα μουσικά όργανα όπως   πιάνο, βιολί και ακορντεόν. Οι νέοι καλλιτέχνες φάδο , δεν διστάζουν να πειραματιστούν και να την συνδυάσ...

Always

   -"After all this time?"    -"Always." Greek Version    Ο παραπάνω διάλογος, για όσους (σχεδόν όλοι, υποθέτω) μυημένους στο Χάρι Πότερ, είναι προφανώς ανάμεσα στον Άλμπους Ντάμπλντορ και τον Σέβερους Σνέιπ. Ο πρώτος εκπλήσσεται στη θέαση του προστάτη του Σνέιπ, που είναι μία ελαφίνα, αποτελώντας ένα ξεκάθαρο σύμβολο του παλιού του έρωτα, της Λίλι, και τον ρωτάει "Μετά από όλο αυτόν τον καιρό;", για να λάβει την απάντηση "Για πάντα".    Το τραγούδι που επέλεξα σήμερα είναι το "Lovesong" των "The Cure". Ένα ακόμα τραγούδι που ανακάλυψα τυχαία, πριν λίγους μήνες. Αυτό που μου έκανε εξαρχής εντύπωση σε αυτό δεν είναι παρά η όψη του τραγουδιστή, που μοιάζει με φρικιό, περιβαλλόμενος από ένα αντίστοιχο, μυστικιστικό σκηνικό. Δεν μπορώ συνεπώς να περιγράψω την έκπληξή μου όταν άκουσα από κείνον ένα από τα πιο ρομαντικά και βαθιά συναισθηματικά τραγούδια που έχω ακούσει.    Οι θεματικοί άξονες γύρω από τους οποίους περι...