Μαγικό

   Γενικά, στα γραπτά μου σε αυτό το blog, προσπαθώ να τηρώ μία ισορροπία στο συναίσθημα με το οποίο τα "ντύνω". Πιστεύω ότι σίγουρα πρέπει να υπάρχει αυτό, για μουσική μιλάμε άλλωστε, θα ήταν από περίεργο ως και άτοπο να μην έχει μία συναισθηματική ένδυση ένα κείμενο που μιλάει για μουσική. Από την άλλη όμως, δεν θέλω και να το παρακάνω. Και γιατί αισθάνομαι λιγάκι άβολα να εκφράζω δημόσια ένα πλήρες και βαθύ συναίσθημά μου, μα, κυρίως, επειδή θεωρώ ότι μάλλον ελάχιστους νοιάζει αυτό και επειδή δεν θέλω να ωθώ τον αναγνώστη στο δικό μου συναίσθημα, προτιμώ να του δίνω ένα food for feel ώστε να ανακαλύψει εκείνος μία δική του, μοναδική, συναισθηματική εμπειρία. Σήμερα όμως είναι μία ιδιαίτερη μέρα για μένα, αφού συμπληρώνονται 4 χρόνια από τη μέρα που βίωσα το μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου (μέχρι σήμερα;), οπότε επιτρέψτε μου να μιλήσω λίγο για αυτό, προσεγγίζοντας λίγο περισσότερο το emotional flooding και αφορμώμενος από ένα θαυμάσιο, μαγικό, όπως λέει κι ο τίτλος, τραγούδι, το οποίο τον είχε συνοδεύσει και τότε. Ένα τραγούδι των Sanjuro & Robert Williams, για το οποίο όλα αυτά τα χρόνια δεν βρήκα ούτε σε μισό σάιτ τους στίχους του καταγεγραμμένους, και ως εκ τούτου θα ήθελα, για αρχή, να το αλλάξω αυτό.


Τίτλος                                : Μαγικό
Τραγουδιστής                    : Sanjuro (Κώστας Βογιατζής) & Robert Williams
Στιχουργός                         : Sanjuro (Κώστας Βογιατζής)
Ημερομηνία κυκλοφορίας : 2013
Είδος                                  : Hip Hop

Στίχοι
"Κοίταξέ την
Από πού έχει έρθει
Από μέρος μακρινό
Που ο χάρτης δεν το έχει
Κι αν φυσάει κι αν βρέχει
Αυτή πάντα ηλιόλουστη
Περπατάει κι αφήνει
Σημάδια από χρυσόσκονη
Και
Μέσα στα μάτια, την κοιτώ και ζαλίζομαι
Ουράνια τόξα με παίρνουν, και με στριφογυρίζουνε
Με πετάν και μ'αφήνουν
Μπρος τα δυο της τα πόδια
Θέλω να της μιλήσω
Όμως δε βγαίνουν τα λόγια
Πώς να στο εξηγήσω
Πώς να στην περιγράψω
Πόση ψυχή να ξοδέψω
Πόσα στιχάκια να γράψω
Πού να φτάσω
Μήπως και καταλάβει
Για κείνη κλείνω τα μάτια
Και ταξιδεύω το βράδυ
Από μετάξι, είναι φτιαγμένο το σώμα της
Κι έχει κρύψει τον παράδεισο, κάτω απ' το στρώμα της
Από το στόμα της
Παίρνουν φωνή μελωδίες
Και ψιθυρίζουν στα αυτιά μου
Τις πιο γλυκές ιστορίες

Έχει κάτι το μαγικό
Μέσα στην ψευτιά ξεχωρίζει
Το πιο όμορφο χαμογελό
Σαν ευχή στον κόσμο χαρίζει
Έχει κάτι το μαγικό
Αγκαλιά μονάχα θυμίζει
Σαν φεγγάρι μεθυστικό
Με τραβά και με μαγνητίζει
x2

Κοίταξέ την
Τόσο γλυκιά μα κι απρόσιτη
Μοιάζω ξένος μπροστά της
Μα αυτή μου' ναι τόσο γνώριμη
Δεν με ξέρει
Σημασία δεν μου δίνει
Μα εγώ αισθάνομαι την αύρα της, να με καταπίνει
Μέσα στο χώρο αιωρείται
Την ομορφιά της σκορπίζει
Κάθετί που αγγίζει
Ζωή κι αγάπη αναβλύζει
Σαν αερικό
Το φως φοράει νυφικό
Παντρεμένη μ' όλ' αυτά
Που με κρατάν ζωντανό
Εδώ
Μοιάζει με πυροτέχνημα που δε σβήνει
Με καίει και με τυφλώνει
Ανήμπορό με αφήνει
Μα όταν φεύγει
Γυρνάω πίσω στη φθήνια
Μες τη ρουτίνα του χρόνου
Και των ανθρώπων τη γκρίνια
Έχω στα χείλη μου δίψα
Πες μου πώς να την κλέψω
Πόσους δράκους να σκοτώσω
Πόσα θηρία να παλέψω
Νικητής να επιστρέψω
Κι αυτή να περιμένει
Κι όπως στα παραμύθια
Να ζήσουμε ευτυχισμένοι

Έχει κάτι το μαγικό...
x2"

   Σας έχει τύχει ποτέ να ακούσετε ένα τραγούδι και να ταυτίζεστε με κάθε λέξη, κάθε στίχο, κάθε περιγραφόμενο συναίσθημα και σκέψη; Σαν να το έγραψε για σας, κάποιος που γνωρίζει τον εαυτό σας και τις εμπειρίες σας τόσο καλά όσο εσείς, αν όχι και περισσότερο; Αν ναι, μπορείτε μάλλον να με καταλάβετε, αφού αυτό ακριβώς συνέβη με μένα, το συναίσθημα και τις σκέψεις μου για την κοπέλα που ερωτεύτηκα σαν σήμερα (η οποία έχει συμπτωματικά και γενέθλια οπότε ας της ευχηθώ και χρόνια πολλά) κι αυτό εδώ το τραγούδι, πριν 4 χρόνια.

   Έκτοτε έχω μάθει αρκετά πράγματα. Τόσο σχετικά με τον έρωτα, όσο και για τη ζωή γενικότερα. Κι έχω ξαναερωτευτεί, όπως είχα και πριν από κείνη. Δεν ήταν η πρώτη, η μοναδική, η τελευταία. Είναι όμως αυτή για την οποία ένιωσα το πιο μοναδικό, νομίζω, συναίσθημα, που το ξεχωρίζω, για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Κι αυτό είναι το βασικό που θέλω να πω σήμερα, αφού το τραγούδι λέει όλα τα υπόλοιπα, όπως είπα περιγράφει 100% την προ 4ετιας εμπειρία μου. Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχουν 3 τύποι έρωτα. Ο απλός, ο ενστικτώδης, που βασίζεται (σχεδόν) ολοκληρωτικά στη σωματική-σεξουαλική έλξη. Χωρίς να θέλω να κατακρίνω όσους τον επιλέγουν (συχνά μη συνειδητή επιλογή), αφού δικαίωμά του καθενός να έχει τις προτιμήσεις του, τον θεωρώ προσωπικά αρκετά ανώριμο, μιας και ο έρωτας πρέπει να μας κάνει πολύ περισσότερο χαρούμενους από όσο μπορεί κι η καλύτερη σεξουαλική επαφή, από μόνη της. Ο δεύτερος τύπος είναι ο νοητικός-επιλέγεις να ερωτευτείς κάποιον που (νομίζεις ότι) έχει ένα ελκυστικό πακέτο προσόντων. Αυτό σίγουρα έχει περισσότερη λογική κι είναι κι ένας ενδιαφέρων τύπος, από την άποψη ότι υπάρχει το στοιχείο της επιλογής, αλλά αυτή δε γίνεται σχεδόν ποτέ συνειδητά-ελάχιστοι θα πουν "ερωτεύομαι τον/την τάδε επειδή είναι έξυπνος/η, υπεύθυνος/η, έχει λεφτά κλπ"-η σκέψη όμως υπάρχει στο βάθος για αυτό κι αν τα προσόντα που ενέπνευσαν τον έρωτα απολεσθούν, θα κλονιστεί και το συναίσθημα.

   Οι περισσότερες ερωτικές μου επιλογές είναι της δεύτερης κατηγορίας και έχω και μία της πρώτης. Το κοινό στοιχείο αυτών των δύο είναι το στοιχείο της προϋπόθεσης. Ερωτεύομαι τον/την τάδε γιατί με ελκύει σεξουαλικά και επειδή έχει ένα θελκτικό πακέτο προσόντων-αν αυτά πάψουν να υπάρχουν θα κλονιστεί το ερωτικό συναίσθημα. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά της τρίτης κατηγορίας και ο λόγος που ξεχωρίζω την περίπτωση για την οποία μιλάω σήμερα, η οποία υπόκειται σε αυτή. Η τρίτη κατηγορία είναι εκείνη που απλά ερωτεύεσαι απόλυτα, χάνεσαι μέσα σε αυτό και όροι και προϋποθέσεις δεν υπάρχουν. Ή και να υπάρχουν, απλά πατάς Οκ χωρίς καν να τους διαβάσεις και να τους σκεφτείς, όπως κάνουμε σε όσες ιστοσελίδες μας ζητάνε κάτι τέτοιο. Ένας έρωτας απόλυτα συναισθηματικός, τόσο διαφημισμένος σε τραγούδια, ιστορίες, ταινίες, μα τόσο σπάνιος στην πραγματικότητα. Σε μια πραγματικότητα, που, οι περισσότεροι άνθρωποι, είτε είναι συναισθηματικά ανώριμοι, είτε υπερβολικά πληγωμένοι ώστε να αφεθούν σε κάτι τέτοιο. Σε κάτι όπως αυτό που ένιωσα εγώ τότε, σε κάτι που περιγράφεται από το τραγούδι, σε κάτι που ειλικρινά εύχομαι στον καθένα, κι ας είναι για λίγο, όπως στη δική μου περίπτωση. 

   Σε κάτι για το οποίο πάντα θα ευχαριστώ τη Γ. που μου το ενεύπνευσε και μου έδειξε ότι υπάρχει και έξω από τα παραμύθια.