Κυνηγώντας φανταστικά αυτοκίνητα

   Έχω μία μάλλον περίεργη ιστορία με το τραγούδι για το οποίο θέλησα να μιλήσω σήμερα, το Chasing Cars των Snow Patrol. Το πρωτοάκουσα πριν 10-11 χρόνια, σε ένα βίντεο-αφιέρωμα σε έναν αγαπημένο μου ποδοσφαιριστή και το πρόσθεσα στην playlist μου, όπως πολλά ακόμα που ανακάλυψα με ίδιο-παρόμοιο τρόπο. Ένα από τα πολλά "ποπ-άκια" όπως τα λέω, που απλά μου άρεσαν πολύ σαν άκουσμα τότε. Μεγαλώνοντας, άρχισα να το επεξεργάζομαι λίγο περισσότερο και μου φάνηκε, ομολογώ, κάπως "άκυρο" τότε, κυρίως λόγω τίτλου θα έλεγα. Τι πάει να πει "Chasing Cars"; Κυνηγώντας αυτοκίνητα; Έχει κανένα νόημα αυτό; Πέρασε αρκετός καιρός, ώσπου πριν 1-2 χρόνια να καταλάβω εκείνο το νόημα που με μπέρδευε κι έκτοτε να γίνει αυτό το τραγούδι από τα αγαπημένα μου.


Τίτλος                    : Chasing Cars
Τραγουδιστής        : Snow Patrol
Στιχουργός             : Snow Patrol
Έτος Κυκλοφορίας: 2006
Είδος                      : Alternative Rock / Pop

   Κάτι που προσπαθώ να κάνω με όλα τα τραγούδια που ακούω και με "αγγίζουν", είναι να μπαίνω σε μία διαδικασία να τα "προσωποποιώ". Να φαντάζομαι ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός που τα τραγουδάει, πώς είναι σαν άνθρωπος, υπό ποιες συνθήκες θα τραγουδούσε τους συγκεκριμένους στόχους. Το συγκεκριμένο τραγούδι, λοιπόν, φαντάζομαι να το τραγουδάει ένας νέος άντρας, ο οποίος είναι από τη μία μπερδεμένος κι από την άλλη, απηυδησμένος, ζώντας σε έναν κόσμο που τον περιορίζει και προσπαθεί να του επιβάλει τους δικούς του κανόνες, όσον αφορά τι είναι "σωστό" και πώς "πρέπει" να γίνονται τα πράγματα. Και, στη συγκεκριμένη φάση, αυτός ο άντρας έχει ερωτευτεί και δεν ξέρει πώς να το εκφράσει, εντός των συγκεκριμένων κανόνων, αλλά ούτε και τι να περιμένει από την αγαπημένη του-τι είναι τελικά ορθό, θεμιτό να περιμένει κανείς από τη συντροφό του; Αφού λοιπόν αρχικά της εκφράζει πώς νοιώθει ("I need your grace", All that I am is here in your perfect eyes" κλπ) και τη ρωτάει αν είναι κι εκείνη, πραγματικά και ουσιαστικά, μαζί του, αγνοώντας τον κόσμο και τις επιταγές του ("If I lay here, woul you lie with me and just forget the world"), της προτείνει να ζήσουν. Το τώρα, χωρίς κανόνες, περιορισμούς, λογική. Ξοδεύοντας χρόνο κάνοντας αυτό που φαινόταν στον 15χρονο και 20χρονο εαυτό μου τρελό: κυνηγώντας φανταστικά αυτοκίνητα ("Let's waste time chasing cars around our heads).

   Ένα πράγμα που μου δίδαξε κι αυτό το τραγούδι, κι άλλα, είναι ότι κανένα τραγούδι που είναι προϊόν εσωτερικής ενδοσκόπησης και συνεπακόλουθης έκφρασης (λυπάμαι κύριοι "τράπερς" και σία), δεν είναι τρελό, παράλογο, ανούσιο. Όλα έχουν την ουσία τους, όλα έχουν την αλήθεια τους. Απλά, κάποια, δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι να τα καταλάβουμε. Δεν έχουμε ζήσει ακόμα τις απαιτούμενες εμπειρίες, τις οποίες έχουν ζήσει οι δημιουργοί τους, ώστε να μας βγάζουν νόημα όσα περιγράφουν. Δεν είναι κακό, όσο ζούμε μαθαίνουμε άλλωστε. Αλλά είναι πραγματικά μαγική αυτή η στιγμή, που γίνεται αυτό το μυστήριο "κλικ" κι ανακαλύπτεις μία βαθύτερη, εντελώς καινούρια και διαφορετική, ουσία, για ένα τραγούδι που το έχεις ακούσει τόσες φορές, επί τόσα χρόνια. Όπως συνέβη και με μένα κι αυτό το τραγούδι. Που μπόρεσα να το καταλάβω και να το εκτιμήσω, αφού πρώτα έμαθα ότι ο έρωτας μπορεί να είναι και απλός, ανεξήγητος, ως και παράλογος κάποιες φορές. Κι όταν το λέει αυτό ένα άτομο που έχει πολύ πολύπλοκη σκέψη και θέλει να τα καταλαβαίνει όλα, μάλλον αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία.