(Το σημερινό κείμενο ανήκει σε έναν πολύ κοντινό μου στο παρελθόν φίλο, ο οποίος βλέποντας το μπλογκ θέλησε να γράψει για ένα "δικό του" τραγούδι και το σχετικό βίωμα. Τον ευχαριστώ πολύ για την τιμή να τα μοιραστεί εδώ.)
Να ακούς ένα τραγούδι, και να σκέφτεσαι «Θεέ μου, τι βλακείες λέει αυτός τώρα; Τα πιστεύει αυτά ή απλά τραγουδάει εκεί ένα τραγούδι να βγαίνει το μεροκάματο;». Και μετά από κάποιο καιρό και, κυρίως, κάποια γεγονότα, να το ξαναακούς και να αντιλαμβάνεσαι ότι το τραγούδι αυτό περιγράφει τώρα με έναν μαγικό τρόπο τον ψυχισμό σου, ότι θα μπορούσες να το τραγουδάς και συ (κι ίσως το κάνεις κιόλας). Σας έχει τύχει ποτέ;
Κάτι τέτοιο μου συνέβη εμένα κάποια στιγμή με το «Call out my name” του «The Weeknd”. Ένα τραγούδι που περιγράφει τον έρωτα του καλλιτέχνη για κάποιο πρόσωπο, ο οποίος εκφράστηκε με μία διάθεση απόλυτης προσφοράς, πρακτικής και συναισθηματικής, εν μέσω κάποιων δυσκολιών που αυτό αντιμετώπιζε. Έναν έρωτα, ο οποίος όμως δεν ήταν, όπως αποδείχθηκε, αμοιβαίος. Κάτι πολύ δύσκολο για τον τραγουδιστή να συνειδητοποιήσει, για την ακρίβεια δεν φαίνεται να το έχει κάνει ακόμα, ζητώντας χαρακτηριστικά από την κοπέλα του να μείνει παρότι δεν τον θέλει (“I want you to stay, even though you don’t want me”) και να περιμένει μέχρι να πάψει να είναι ερωτευμένος μαζί της (“girl, why can’t you wait ‘til I fall out of love?”). Αξιολύπητος, θα έλεγαν πολλοί, αξιολύπητος είχα πει κι εγώ όταν πρωτάκουσα το τραγούδι.
Και, για να είμαι ειλικρινής, εξακολουθώ να θεωρώ αυτό το σημείο αξιολύπητο, θεωρώ ότι πρέπει πρωτίστως να σεβόμαστε τον εαυτό μας και να διατηρούμε μία αξιοπρέπεια και να μην τα θυσιάζουμε αυτά για χάρη κανενός/καμιάς, όσο υπέροχος/η και ξεχωριστός/ή αν είναι. Πέραν αυτού, όμως, θα έλεγα ότι πλέον τον καταλαβαίνω αρκετά, έχοντας ζήσει μία σχετική (υποθέτω) εμπειρία. Και ίσως, τελικά, να μην υπάρχουν αληθινά και ψεύτικα, έξυπνα και χαζά τραγούδια. Μόνο τραγούδια που έχουμε ζήσει μία εμπειρία, παρόμοια με αυτήν που περιγράφουν, και έτσι τα καταλαβαίνουμε, και άλλα που δεν έχουμε σχετική εμπειρία (ακόμα) και έτσι αδυνατούμε. Ίσως και με τα τραγούδια να ισχύει τελικά αυτό που λέμε, «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις». Ίσως όλα να κρύβουν μία αλήθεια.
Comments
Post a Comment