Όπως είναι γνωστό, υπάρχουν δύο τρόποι έκφρασης. Η κυριολεξία κι η μεταφορά. Η σημερινή μου ανάρτηση λοιπόν, η οποία βασίζεται στο τραγούδι "November Rain" των Guns n' Roses, είναι, θεωρώ, αρκετά ενδιαφέρουσα, καθότι μπορεί να ερμηνευτεί και με τους δύο. Και με τον-απλοϊκό-κυριολεκτικό και επίκαιρο τρόπο, σαν αναφορά στις βροχές του μήνα που διανύουμε, αλλά και με τον πιο βαθύ κι ουσιαστικό, μεταφορικό τρόπο, που αναφέρεται στις διάφορες άλλου τύπου βροχές και καταιγίδες, τόσο γύρω μας όσο και μέσα μας.
Τίτλος : November Rain
Συγκρότημα : Guns N' Roses
Στιχουργός : Axl Rose
Έτος Κυκλοφορίας: 1992
Είδος : (Progressive) Rock
Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι λόγοι που μου αρέσει αυτό το τραγούδι, πέραν της ενδιαφέρουσας προαναφερθείσας ιδιαιτερότητάς του. Καταρχάς, σίγουρα επειδή συνδυάζει τα δύο πιο σημαντικά στοιχεία που κοιτάω προσωπικά σε ένα τραγούδι, α) να είναι ωραίο ακουστικά και β) να έχει κάποιο βαθύ κι ουσιαστικό νόημα. Πέρα από αυτά όμως, κάτι που αγαπώ στο συγκεκριμένο, είναι το πώς "δένει", μαεστρικά και πάνω από μια φορα, ένα φαινομενικά άσχετο θέμα, όπως της νοεμβριανής βροχής, με το θεματικό κέντρο στο οποίο θέλει να αναφερθεί.
Ποιο είναι αυτό; Θα μπορούσα να το εκφράσω πιο απλοϊκά, αλλά θα προτιμήσω να δανειστώ μια ορολογία από την επιστήμη μου, την ψυχολογία, μιας και θεωρώ ότι είναι ο πιο to the point τρόπος να μιλήσω για αυτό. "Ανασφαλής-αμφιθυμικός τύπος δεσμού". Και μη φρικάρετε οι μη ψυχολόγοι, δεν είναι τόσο ακαταλαβίστικο όσο φαίνεται χαχα. Οι τύποι δεσμού αφορούν τα 3(+1) είδη προσκόλλησης κι αλληλεπίδρασης ενός ατόμου με άλλα άτομα. Κι ο "ανασφαλης-αμφιθυμικός" είναι ο τύπος του δεσμού κατά τον οποίο ένας άνθρωπος επιζητά την επαφή και την εγγύτητα με άλλους, και είναι κάτι που αξιολογεί πολύ, ωστόσο νιώθει ότι οι άλλοι δεν είναι συναισθηματικά (και πρακτικά) διαθέσιμοι για κείνον, δεν τον θέλουν, δεν μπορεί να βασιστεί πάνω τους, παρότι θα το ήθελε πολύ. Κάτι που έχει τις βάσεις του σε κάποιες τραυματικές εμπειρίες (εγκατάλειψη, προδοσία κλπ) που μπορεί να υπέστησαν από κάποιους σημαντικούς άλλους, κυρίως στην πρώιμη, αλλά κάποιες φορές και στη μετέπειτα ζωή τους.
Αυτό δυστυχώς είναι μια πραγματικότητα για πολλούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων κι αρκετοί που έχω γνωρίσει προσωπικά, και κάποιοι είναι κι αρκετά αγαπημένοι μου. Μάλλον για αυτό με αγγίζει αυτό το τραγούδι. Το οποίο το απευθύνει, από όσο καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον, ο καλλιτέχνης σε ένα τέτοιο, δικό του αγαπημένο άτομο. Με το οποίο έχουν έρθει κοντά, έχουν περάσει πράγματα, έχουν υπάρξει με έναν όμορφο τρόπο ο ένας στη ζωή του άλλου, ωστόσο αυτό έχει ακόμα τους φόβους του και τις επιφυλάξεις του, και δεν μπορεί να αφεθεί και να τον εμπιστευτεί πλήρως, κάτι που δημιουργεί απόσταση μεταξύ τους και δεν επιτρέπει στη σχέση τους να ολοκληρωθεί ουσιαστικά. Κι ο καλλιτέχνης του λέει ότι καταλαβαίνει τους φόβους και τις επιφυλάξεις του αλλά παράλληλα το ενθαρρύνει ότι όλα θα πάνε καλά και το παρακινεί να αφεθεί να το ζήσουν. Γιατί, όπως λέει και στο τέλος "everybody needs somebody, you are not the only one".
Αυτό θέλω να πω κι εγώ σε όλα αυτά τα άτομα. Όσο κι αν έχετε πληγωθεί, όσο κι αν φοβάστε, τολμήστε να ξανααφεθείτε, να ξανααγαπήσετε, να ξαναδεθείτε συναισθηματικά. Ναι, είναι πάντα ρίσκο (για αυτό σίγουρα πρέπει να προσέχοχυμε). Αλλά δε γίνεται αλλιώς. Είναι ανθρώπινη ανάγκη να ερχόμαστε κοντά με άλλους, να εμπιστευόμαστε, να αγαπάμε, να ερωτευόμαστε. Κι ένα ρίσκο που πρέπει να παίρνουμε. Ναι, κάποιες φορές θα φάμε τα μούτρα μας, θα πληγωθούμε, θα απογοητευτούμε. Θα είναι όμως κι αυτές κάποιες μπόρες που θα περάσουν. Η βροχή όμως που θα κρατήσει για πάντα, η μόνη, θα είναι αυτή της μοναξιάς, αν επιλέξουμε "να κλειστούμε στο καβούκι μας", να μη δώσουμε ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους κι ειδικά να διώξουμε κάποιους οι οποίοι μπορεί πραγματικά να αξίζουν και να έχουν καλές προθέσεις. Αυτήν πρέπει μονάχα να αποφεύγουμε.
Comments
Post a Comment