Θέλω σήμερα να γράψω για ένα αρκετά ιδιαίτερο, κατά τη γνώμη μου, τραγούδι, το "Forever Yours", των Sunrise Avenue. Ένα τραγούδι, που αν δεν το έχεις ακούσει, και δεις τον τίτλο, προετοιμάζεσαι μάλλον να ακούσεις μία πολύ ερωτική, ρομαντική, γλυκιά μπαλάντα. Αλλά, εν τέλει, αυτό που ακούς, είναι ένα τραγούδι-ύμνος της αμφιθυμίας, την οποία μάλιστα αποδίδει με μία θαυμαστή αξιοπρέπεια κι ακρίβεια.
Τίτλος : Forever Yours
Συγκρότημα : Sunrise Avenue
Στιχουργός : Carol Sager, James Ingram, Bruce Roberts
Έτος Κυκλοφορίας: 2007
Είδος : Ροκ
Ακούγοντάς το πλέον, σου δίνει την αίσθηση ότι ο τραγουδιστής αναφέρεται σε μία προηγούμενη σχέση του. Στην οποία άνοιξε την καρδιά του και για την οποία προσπάθησε να ξεπεράσει τα πρότερα τραύματά του, κατά τους δύο πρώτους στίχους. Αλλά τελικά κατέληξε μάλλον άδοξα, όπως φαίνεται στο δεύτερο κουπλέ ("these screams...i hate you), οδηγώντας τον να τραγουδάει στο ρεφρέν ότι πρέπει-του αξίζει κάτι περισσότερο, ένα άτομο για το οποίο εκείνος γεννήθηκε(:αντάξιό του). Και αφού φαίνεται να κορυφώνει, λέγοντας στο άτομο που είναι αφιερωμένο το τραγούδι ότι πρέπει να ντρέπεται, δεν παραλείπει, τελείως "φυσικά", να του πει κι ότι θα είναι για πάντα δικός του.
Μαζοχισμός; Πείσμα; Ελπίδα να αποδειχθεί τελικά σωστή η αρχική του εκτίμηση για εκείνο το άτομο, κι όχι η μετέπειτα; Όλα αυτά μαζί, ή και κάτι άλλο; Δεν μπορούμε να ξέρουμε, άλλωστε ο κάθε άνθρωπος κι η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Είναι όμως "φυσιολογική", "υγιής" αυτή η αμφιθυμία; Από τη μία να χάνεις, λιγότερο ή περισσότερο, την εκτίμησή σου για έναν άνθρωπο, ως και να τον μισείς, όπως αναφέρει στην περίπτωση αυτή ο τραγουδιστής (αν το πιστέψουμε βέβαια!), και παρ'όλ'αυτά, η καρδιά σου να συνεχίσει να του ανήκει; Για αρχή, είναι κάτι που πρέπει να αποδεχθούμε ότι συμβαίνει πολύ συχνά. Οπότε, εφόσον σε όλους μας έχει τύχει ή θα τύχει πιθανότατα, κάποια στιγμή, είναι κάτι που μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογικό. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, πάντως, θεωρώ ότι το κατά πόσο είναι υγιές έχει να κάνει με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες και με τους λόγους κάτω από τους οποίους συμβαίνει. Γιατί αν συμβαίνει, πχ, από μαζοχισμό (αγαπάμε κάποιον που θεωρούμε μη αντάξιό μας/κακό/μας φέρεται άσχημα) ή από πείσμα (αγαπάμε κάποιον που μας απορρίπτει/δεν μπορούμε να έχουμε), τότε αυτό πιστεύω δεν είναι υγιές. Αν πάλι συνεχίζουμε να αγαπάμε κάποιον επειδή μας έχει δώσει, μαζί με όποια κακά, και κάποια πολύ θετικά δείγματα και ωραίες στιγμές, έστω και αν για οποιονδήποτε λόγο δεν "έκατσε καλά" εν τέλει το μεταξύ μας, τότε αυτό το θεωρώ και υγιές και πολύ όμορφο. Ίσως, λοιπόν, αυτό το τραγούδι, πέρα από ένας ύμνος στην αμφιθυμία, να αποτελεί κι ένα πολύ καλό και κινητικοποιητικό επιχείρημα για μια διαδικασία που γενικά πρέπει να κάνουμε όλοι, να κοιτάζουμε μέσα μας και να βλέπουμε όσα υπάρχουν εκεί, ακόμα κι αν κάποια πράγματα μας στενοχωρούν, όπως η σκέψη ότι αγαπάμε έναν άνθρωπο, παρόλο που τα πράγματα μεταξύ μας δεν εξελίχθηκαν όπως θα θέλαμε.
Comments
Post a Comment