Πόσο σε θέλω..!

    Έχοντας την ιδιότητα του ψυχολόγου, πιστεύω πολύ στην έννοια του ασυνειδήτου. Ενός δηλαδή επιπέδου συνειδητότητας που βρίσκεται κάτω από τη δική μας αντίληψη. Αλλά υπάρχει. Και κρύβει συναισθήματα, απόψεις, μνήμες. Ένας τρόπος να προσεγγιστεί είναι μέσω των συνειρμών. Και θεωρώ προσωπικά ότι μπορούν να υπάρξουν πολλοί και πολύ ενδιαφέροντες σχετικά με τη μουσική. Για αυτό κι αρκετές φορές έχω επιλέξει να γράψω για τραγούδια που "μου ήρθαν απλά έτσι, χωρίς ξεκάθαρο λόγο". Χωρίς καν να τα ακούω συχνά και να τα ξέρω καλά. Ένα τέτοιο ήταν και το "Πόσο σε θέλω" των Μαχαιρίτσα-Τσακνή, έχοντας ξυπνήσει σήμερα με ένα στίχο του στο μυαλό μου("πού να βρω γαλήνη", συγκεκριμένα). 

Τίτλος                    : Πόσο σε θέλω
Τραγουδιστές        : Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Διονύσης Τσακνής
Στιχουργός             : Γιάννης Σπυρόπουλος
Έτος Κυκλοφορίας: 1994
Είδος                      : Έντεχνο

   Πηγαίνοντας πολύ σύντομα να το ακούσω-θυμηθώ, (ξανά)ανακάλυψα ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι. Με δύο να είναι αυτά τα στοιχεία που με άγγιξαν περισσότερο. Το πρώτο είναι η ποιότητά του. Ναι, για μένα υπάρχει ποιοτικό και μη ποιοτικό τραγούδι, κι ας με πουν κάποιοι "καλλιτεχνικό ρατσιστή". Ξέχωρα από αυτήν την κουβέντα πάντως, είναι πιστεύω μοναδικός ο τρόπος που εκφράζει ένα τόσο βαθύ και δυνατό (ερωτικό) συναίσθημα, κάνοντάς το παρ'όλ'αυτά με μια μεγάλη ευαισθησία και μια απίστευτη, θεωρητικά τόσο ασύμβατη, ηρεμία... Δεν ξέρω, ίσως να θεωρείται ξενέρωτο από κάποιους αυτό, καθώς γενικά νομίζω υπάρχει μία άρρητη αντίληψη ότι τα δυνατά συναισθήματα συνεπάγονται ακρότητες και μια πιο λαϊκή, λιγότερο εκλεπτυσμένη έκφραση. Εγώ πάντως προσωπικά το θεωρώ ύψιστη μορφή τέχνης να μπορείς να εκφράσεις ένα τόσο δυνατό συναίσθημα, με ένα τόσο ήπιο τρόπο. Να αντιλαμβάνεται ο δέκτης αυτό που θες να περάσεις, έχοντας "απλά" "χαιδέψει" την ψυχή του, χωρίς να προσπαθείς να της επιβληθείς με μια πιο επιθετικού τύπου έκφραση.

   Το δεύτερο στοιχείο που με άγγιξε είναι μια ακόμα όμορφη αίσθηση που μου έδωσε. Ο τρόπος τραγουδίσματος, η όλη ηχητική του τραγουδιού, παραπέμπει τόσο πολύ σε ένα σκηνικό συναυλίας. Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα εκεί... Είναι τόσο κρίμα κι άδικο που με όλα αυτά που έχουν συμβεί τον τελευταίο ενάμιση χρόνο τα έχουμε στερηθεί όλα αυτά. Από το να πάμε σε μία συναυλία, να τραγουδήσουμε, να περάσουμε καλά, να νιώσουμε, ως το να γνωρίσουμε ανθρώπους να ερωτευτούμε, άξιους να τους αφιερώσουμε όμορφα τραγούδια σαν αυτό. Ελπίζω να έχει τελειώσει οριστικά, σύντομα να μην είναι παρά ένα κακό όνειρο στη μνήμη μας και να μπορέσουμε να τα ζήσουμε όλα αυτά όπως κι όσο μας αξίζει!