It's my life!

    Θέλησα σήμερα, με αφορμή τα 26α μου γενέθλια, να αφιερώσω ένα κείμενο σε ένα πολύ αγαπημένο μου και ταιριαστό, θεωρώ, με την περίσταση, τραγούδι. Το "It's my life" του Bon Jovi. 
Τίτλος                    : It's my Life
Τραγουδιστής        : Bon Jovi
Στιχουργός             : Bon Jovi, Richie Sambora, Max Martin
Έτος Κυκλοφορίας: 2000
Είδος                      : (Pop) Rock

   Ένα τραγούδι που θυμάμαι ακόμα χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που το άκουσα. Στο σπίτι ενός φίλου μου, που θέλησε να μου το δείξει κυρίως επειδή θεώρησε εντυπωσιακό το βιντεο κλιπ. Κι η αλήθεια είναι ότι όντως είναι, και μένα μου έκανε εντύπωση ο πρωταγωνιστής που πηδάει από ταράτσες και πάνω σε αυτοκίνητα, ώστε να προλάβει να πάει στη συναυλία του τραγουδιστή, όπου ήδη βρίσκεται η κοπέλα του. Και, για να πω και την αμαρτία μου, ακόμα και μετά από 26 χρόνια, νιώθω ακόμα και μια ταύτιση μαζί του. Με αυτόν τον τύπο που, ενώ θα μπορούσε να έχει ετοιμαστεί στην ώρα του και να πάει σαν άνθρωπος στη συναυλία, προτίμησε να καεί στον υπολογιστή, με αποτελέσμα να καθυστερήσει (το ξεχάσει) και μετά να τρέχει και να μη φτάνει, αναγκαζόμενος να κάνει ακραία και δύσκολα πράγματα για να ανταποκριθεί στην απαίτηση που του παρουσιάστηκε στη ζωή του. Κι, εν τέλει, να τα καταφέρνει όμως, ο "τρελός". Νομίζω θα μπορούσα να έχω γράψει εγώ το συγκεκριμένο σενάριο και να το ονόμαζα "Story of my life", ως το πιο αντιπροσωπευτικό βίντεο κλιπ για το τραγούδι "It's my life".

   Πέραν όμως του βίντεο κλιπ, μου αρέσει βέβαια και πάρα πολύ το τραγούδι το οποίο συνοδεύει. Μου αρέσει πολύ η δυναμική του, η οποία προκύπτει τόσο μέσα από το ρυθμό και τη μουσική, όσο και μέσα από τους στίχους. Και σήμερα, ειδικά, ένα παραπάνω. Τα γενέθλια, βλέπετε, όπως κι η αλλαγή του χρόνου, πέραν από τυπικές γιορτές, μπορούν και πρέπει να είναι τεράστιες ευκαιρίες και αφορμές για να αναλογιστεί κανείς την πρόοδό του, που βρίσκεται σε σχέση με ένα, δύο κλπ χρόνια πριν, κατά πόσο έχει καθορίσει τα ζητούμενά του από τη ζωή του και πόσο τα έχει πλησιάσει. Και, όταν φέτος, συνειδητοποιώ για ακόμα μία φορά, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη, πόσο χαμένος έχει πάει ο τελευταίος χρόνος και πόσο άδικα, καθώς πληρώνω κι εγώ, όπως κι οι περισσότεροι, λάθη κι εγκλήματα άλλων, τότε δεν μπορώ παρά να νιώθω μία τεράστια αγανάκτηση κι οργή.

   Πώς κάποιοι άνθρωποι τόλμησαν να πάρουν στα χέρια τους και να αποφασίζουν για τις ζωές άλλων; Πώς πήραν αυτήν την ευθύνη, χωρίς καν να ξέρουν μάλιστα με σιγουριά τι είναι το σωστό και τι το λάθος σε όλη αυτήν την ιστορία; Πώς καθήλωσαν σε ένα σπίτι ανθρώπους σαν εμένα, στα 20, στα 25, στα 30, ακόμα και τα πιο ευάλωτα παιδιά, με ελλιπή εκπαίδευση, ελάχιστες ευκαιρίες στην εργασία και μηδενική κοινωνικοποίηση; Όλα αυτά είναι απλά εγκληματικά (δεδομένου ότι ναι, υπήρχαν κι άλλες λύσεις!!!) και πρέπει αργά ή γρήγορα να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι, όποιοι κι αν είναι. Αυτοί που άφησαν τον ιό να εξαπλωθεί εκτός Κίνας, αυτοί που δεν έκλεισαν τα σύνορα των άλλων χωρών από την πρώτη στιγμή, αυτοί που επέλεξαν να χειριστούν με το συγκεκριμένο τρόπο την κατάσταση, εγκληματώντας ξανά και ξανά και ξανά, όλοι μαζί. Όλοι αυτοί, που μας στέρησαν τις ζωές μας ένα χρόνο τώρα. Γιατί ζωή δεν είναι να χτυπάει η καρδιά, ζωή είναι να μπορείς να διοχετεύεις την ενέργεια αυτή σε πράγματα που σε ευχαριστούν, σε γεμίζουν κι έχεις ανάγκη.

   Όλη αυτή η αγανάκτηση που αισθάνομαι είναι ένας ακόμα λόγος που ταυτίζομαι σήμερα με αυτό το τραγούδι. Που έχει αυτή τη δυναμική, που προωθεί την ιδέα να παλέψεις και να τα καταφέρεις κόντρα σε όλους και σε όλα, όσο κι αν οι συνθήκες είναι αντίξοες. Που λέει χαρακτηριστικά, "Luck ain't even lucky, got to make your own breaks". Προσκαλώντας μας να μην βασιζόμαστε στην τύχη, στον εξωτερικό παράγοντα, αλλά στις δικές μας δυνάμεις. Με τη σημαντική επίγνωση ότι "I ain't gonna live forever, I just want to live while I'm alive". Κάτι που συνεχώς οι άνθρωποι ξεχνάμε, κι ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Νομίζοντας ότι είμαστε άτρωτοι, παντοδύναμοι, ότι έχουμε χρόνο κι εμείς, και οι άλλοι γύρω μας. Είναι, περισσότερο από ποτέ, η στιγμή να καταλάβουμε ότι αυτό δεν ισχύει απαραίτητα και να αρχίσουμε να αξιοποιούμε την κάθε μέρα και να παλεύουμε για να διαμορφώσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε, κόντρα σε όλους και σε όλα, αν είναι αυτό απαραίτητο. It's our life, after all!