Την έμπνευση για το σημερινό μου κείμενο την άντλησα τυχαία, ψάχνοντας κάποια παλιά μου αρχεία. Και βλέποντας, μεταξύ άλλων, τυχαία, και κάποιες παλιές φωτογραφίες και βίντεο, με μερικά πολύ αγαπημένα και σημαντικά πρόσωπα, άσχετα αν κάποια από αυτά πλέον δεν βρίσκονται στη ζωή μου. Θέλησα λοιπόν να κάνω μία νύξη στην αξία των φωτογραφιών και να τη συνοδεύσω με το πολύ ωραίο τραγούδι του Ed Sheeran, "Photograph".
Τίτλος Τραγουδιού: Photograph
Τραγουδιστής : Ed Sheeran
Στιχουργός : Ed Sheeran, Johnny McDaid, Martin Harrington
Έτος Κυκλοφορίας: 2014
Είδος : Pop
Από μικρός έβγαζα αρκετά φωτογραφίες, μου άρεσε. Με αποκορύφωμα το 2006, όταν σε κάτι διακοπές στην Αθήνα είχα καταναλώσει 6(!) φιλμ (δεν υπήρχαν τότε smartphones, βλέπετε!). Αλλά το έκανα πιο πολύ για να περάσει η ώρα, δεν καταλάβαινα πόσο πολύτιμα ήταν αυτά τα κομμάτια χαρτί και, αργότερα, αρχεία png, jpeg κλπ σε μία ηλεκτρονική συσκευή. Την αξία τους την κατάλαβα πλήρως πριν 2 χρόνια, στο στρατό. Τότε, άρχισα να βγάζω φωτογραφίες μανιωδώς. Με την παρέα μου, τα πανέμορφα τοπία της Ρόδου, ό,τι μου έκανε εντύπωση γενικά. Σε σημείο που οι φίλοι μου με κοροϊδευαν (καλοπροαίρετα, πάντα) κάποιες φορές! Και, όταν λίγους μήνες μετά, όλη αυτή η περιπέτεια έφτασε στο τέλος της, εξεπλάγην βλέποντας όλες αυτές τις φωτογραφίες που είχα βγάλει. Που μου έδωσαν να καταλάβω για τα καλά πόσο τυχερός ήμουν για όλα όσα είχα ζήσει και να με καθησυχάσουν, σε έναν βαθμό, έναν μεγάλο μου φόβο. Τον φόβο του τέλους. Σχέσεων, εμπειριών, οποιουδήποτε πράγματος μου είναι ευχάριστο. Πλέον ήξερα ότι, ακόμα κι αν κάτι τελειώσει για πάντα, θα μπορώ πάντα να το θυμάμαι, να το κρατάω μέσα μου, με τη βοήθεια αυτών των μαγικών εικόνων που θα κρατούσαν το χρόνο για πάντα παγωμένο σε εκείνες τις στιγμές.
Κι όσο κι αν, μεγαλώνοντας, όλο και περισσότερο καταλαβαίνω ότι τα πάντα στη ζωή τελειώνουν και είναι φυσιολογικό αυτό, σε σημείο που να με επηρεάζει και να με στενοχωρεί λιγότερο από ότι όταν ήμουν μικρότερος, αυτό όχι μόνο δεν έχει μειώσει την επιθυμία μου να βγάζω φωτογραφίες, αλλά, αντίθετα, μου την έχει αυξήσει ακόμα περισσότερο. Γιατί καλό είναι να συμφιλιωνόμαστε με την έννοια και την ύπαρξη του τέλους και να μην μένουμε εκεί, καλό είναι να προχωράμε κι αφού κλείνει μία πόρτα να ψάχνουμε για μία νέα που μας περιμένει ορθάνοιχτη να μας προσφέρει δώρα και μαθήματα, αλλά είναι επίσης πολύ όμορφο να μπορούμε να κρατάμε κάποια αγαπημένα πράγματα μέσα μας για πάντα, κι ας τελείωσαν. Ίσως και να κάνει τελικά τη συμφιλίωση με το τέλος τους ευκολότερη. Και, ακόμα και κάθε φορά που θα νιώθεις down, αποτυχημένος, μόνος, φτωχός, θα μπορείς να ανατρέχεις σε όλες αυτές τις μακρινές γωνίες του μυαλού σου, και να θυμάσαι ότι έχεις καταφέρει πράγματα, έχεις ζήσει ωραίες στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι που σε αγαπούσαν και που σε αγαπούν. Και αφού τα κατάφερες στο παρελθόν, γιατί όχι και πάλι, σωστά; Βγάζετε φωτογραφίες!
Comments
Post a Comment