Something I loved. And love! And will love!!!

   Η σημερινή μου ανάρτηση αφορά ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι, το "Someone you loved", του Lewis Capaldi. Ένα σχετικά καινούριο τραγούδι, που όμως έχουμε οι περισσότεροι ακούσει και, αν και πολλοί το έχουν ταυτίσει με ένα αρνητικό γεγονός (καθώς μιλάει για ένα χωρισμό και τη συνεπαγόμενη νοσταλγία), νιώθω ότι, παρ' ολ' αυτά, το αγαπάμε όλοι. Είναι δύσκολο νομίζω να μην το αγαπάς, ειδικά αν ανήκεις στην εξαίρεση του κανόνα, αν το έχεις σχετίσει με κάτι θετικό κι όμορφο, όπως εγώ, που το έχω σχετίσει με την πρώτη και τελευταία (λόγω των συνθηκών του τελευταίου χρόνου) φορά που έπαιξα σε ένα live. Πριν από ένα χρόνο. 

Τίτλος                    : Someone You Loved
Τραγουδιστής        : Lewis Capaldi
Στιχουργός             : Lewis Capaldi, Romans, Barnes, Kelleher & Kohn
Έτος Κυκλοφορίας: 2019

Είδος                      : Pop

  Ήταν προσωπική μου επιλογή να παίξω αυτό το τραγούδι, με το που είδα τη λίστα των προτεινόμενων τραγουδιών το διάλεξα κατευθείαν, μιας και του είχα από πριν ιδιαίτερη αδυναμία. Και βίωσα μαζί του μια εξίσου ιδιαίτερη εμπειρία, του να προσπαθείς να παίξεις ένα τραγούδι που ξέρεις και αγαπάς. Μια προσπάθεια που σε γεμίζει ενοχές αν, όπως εγώ, δεν έχεις αναπτύξει την ικανότητά σου στο μουσικό όργανο που παίζεις αρκετά, ώστε να το παίξεις όπως το έχεις ακούσει τόσες και τόσες φορές, ή έστω, κοντά σε αυτό. Μα και που δε σου στερεί αυτό διόλου τη δίψα, το κίνητρο να το πετύχεις, έχεις την αίσθηση ότι το οφείλεις και στον εαυτό σου και στο τραγούδι που αγαπάς κι εκείνη σαν λαμπρός φάρος δεν σταματά να σε οδηγεί μέχρι να τα καταφέρεις. 

  Όσο για το τραγούδι αυτό καθεαυτό, τώρα, όπως ανέφερα και παραπάνω, είναι ένα τραγούδι που αναφέρεται στο θεματικό κέντρο του χωρισμού και κάποιων συναισθημάτων που εγείρει, όπως η μοναξιά, η αίσθηση της εγκατάλειψης. Ο τραγουδιστής περιγράφει ξανά και ξανά το πώς βιώνει το παρόν στο οποίο είναι μόνος του, καθώς και το πόσο του λείπει η πρώην σύντροφός του κι όσα του πρόσφερε, σε συναισθηματικό επίπεδο. Καταλήγοντας στο αδιαπραγμάτευτο συμπέρασμα "guess I was kinda used to being someone you loved", ότι είχε μάθει να ζει με κείνη και την αγάπη της.

   Σίγουρα συναισθήματα που όλοι, λίγο πολύ, έχουμε νιώσει σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Και που σίγουρα είναι άσχημα, σε κανέναν δεν αρέσουν. Οπότε είναι καλό να προβληματιζόμαστε και να σκεφτόμαστε μήπως υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε από την πλευρά μας ώστε να μην εξελιχθούν έτσι τα πράγματα. Χωρίς ποτέ βέβαια να ξεπερνάμε το 50% που μας αναλογεί σε μια σχέση. Διαφορετικά, ας δεχτούμε ότι η ζωή έχει και αποχωρισμούς, ενίοτε και πολύ αγαπημένων προσώπων. Ας θρηνήσουμε λοιπόν, αν το έχουμε ανάγκη, με όποιον τρόπο έχουμε ανάγκη, αλλά ας μην μένουμε εκεί, ας πάρουμε ό,τι μας πρόσφερε αυτή η συνύπαρξη και ας συνεχίσουμε τη ζωή μας σοφότεροι. 

   Κάτι τελευταίο που θα ήθελα να αναφέρω, είναι η σπάνια, για τραγούδι τέτοιου τύπου, αξιοπρέπεια με την οποία προσεγγίζει αυτό το δύσκολο θέμα. Ούτε συναισθηματικές υπερβολές, ούτε "κράξιμο" του πρώην συντρόφου, ούτε δηλώσεις τύπου "σε ξεπέρασα και τώρα περνάω καλύτερα" ( δεν πείθεις κανέναν, αν ήταν έτσι δεν θα του/της αφιέρωνες τραγούδια), ούτε τίποτα. Απλά, λιτά και, συνάμα ρομαντικά, ο τραγουδιστής μας κάνει την τιμή να μοιραστεί μαζί μας τον συναισθηματικό του κόσμο και την εμπειρία αυτού του χωρισμού. Νομίζω πραγματικά ότι πολλά παρόμοια τραγούδια θα έπρεπε να παραδειγματιστούν από αυτό.