Κάγκελα, κάγκελα παντού!

   Ο Τζίμης Πανούσης, ήταν ένας ιδιαίτερος καλλιτέχνης που, δεν έμεινε στη μνήμη του κόσμου λόγω συνηθισμένων λόγων για έναν τραγουδιστή, όπως η χρονιά, η τεχνική, η θεατρικότητα, αλλά για τη διορατικότητα των στίχων του, με τους οποίους καυτηρίαζε πράγματα και καταστάσεις, πολύ πριν η πλειοψηφία αντιληφθεί το πρόβλημα. Κι η σημερινή μου επιλογή είναι ένα χαρακτηριστικό τέτοιο τραγούδι του, το "Κάγκελα παντού", που, παρότι βγήκε πριν 25 χρόνια, είναι πολύ επίκαιρο στις μέρες μας.

.
Τίτλος                    : Κάγκελα Παντού

Τραγουδιστής        : Τζίμης Πανούσης

Στιχουργός             : Τζίμης Πανούσης

Έτος Κυκλοφορίας: 1986

Είδος                      : Ροκ

   Στις μέρες μας, που, έχοντας συμπληρώσει περίπου 1 χρόνο από την εμφάνιση του προβλήματος με το όνομα "κορωναϊός" στη χώρα μας, τα πράγματα όχι μόνο δε βελτιώνονται, αλλά ούτε καν στάσιμα δεν μένουν. Αντιθέτως, πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Εκεί που μας φαινόταν (και απολύτως λογικά) πρόβλημα το ενδεχόμενο ενός λοκνταουν για 1-2 μήνες, έχουμε φτάσει να μιλάμε για "ενδεχόμενο τρίτο γενικό λοκνταουν", χωρίς κανείς να κατάλαβε πότε τελείωσε το δεύτερο που ξεκίνησε πριν 3(!!!) μήνες, απαγόρευση κυκλοφορίας στις 6 και άλλα τέτοια ωραία, δημοκρατικά μέτρα. Κάγκελα, παντού. 

   Η λύση σε όλο αυτό, δε; Ένα εμβόλιο που δεν έχει ελεγχθεί τόσο διεξοδικά όσο είθισται και που ήδη αρχίζουν να συζητούν την επιβολή του στην πρώτη πληθυσμιακή ομάδα, τους υγειονομικούς, ένα μεγάλο μέρος των οποίων αρνείται να το κάνει (αρκετά ύποπτο δεδομένου ότι πρόκειται για ανθρώπους που ξέρουν κάτι παραπάνω και από την άλλη κινδυνεύουν θεωρητικά περισσότερο να κολλήσουν στο χώρο εργασίας τους). Κάτι που, εφόσον συμβεί, είναι θέμα χρόνου να ακολουθήσει και η δεύτερη πληθυσμιακή ομάδα, κι η τρίτη, κι η τέταρτη, πάντα με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας. 

   Οι πολιτικοί, ειδικά στη χώρα μας, έχουν αποδείξει πολλάκις το ποιόν τους και το ότι η ευημερία των πολιτών τους είναι τελευταία στη λίστα των προτεραιοτήτων τους. Ακόμα και έτσι όμως, πάντα, στη μεταπολεμική περίοδο έστω (με, εξ'ορισμού εξαίρεση τη -δηλωμένη- χούντα),  υπήρχε ένα μέτρο. Δεν πατούσαν το λαό όσο δεν πάει, δεν τον έφταναν στα όριά του, έχτιζαν μεν κάγκελα, αλλά άφηναν έστω το κενό για να βλέπουν οι άνθρωποι λίγο φως, για να παίρνουν λίγο αέρα. Αυτή η ελάχιστη πολυτέλεια ήταν που έκαναν τους ανθρώπους να τα υπομένουν όλα χωρίς να αντιδρούν. Τον τελευταίο χρόνο όμως, ακόμα κι αυτό έχει χαθεί. Έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Έχουν περάσει και δίχτυ ανάμεσα στα κάγκελα, για να μην περνάει πλέον σχεδόν τίποτα. Ίσως είναι λοιπόν τώρα η στιγμή να αντιδράσουμε, και να σπάσουμε αυτά τα κάγκελα μια για πάντα. 

ΥΓ1: Δεν διαφωνώ ότι ο κορωναϊός υπάρχει και χρήζει προσοχής, διαφωνώ με την όλη αντιμετώπισή του που φτάνει στο άλλο άκρο, πλήττει σοβαρότατα άλλους τομείς και καταλύει τη δημοκρατία.