Γιώργος Μαζωνάκης - Να Περνάς - Official Music Video

   Είναι μια τάση μου γενικά, όταν πρωτακούω τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη, του αγαπημένου μου Έλληνα τραγουδιστή, να μην ενθουσιάζομαι και τόσο. Και μετά από 2-3 φορές που θα τα ακούσω, να κολλάω και να τα αντιλαμβάνομαι σαν "μικρούς ύμνους", τόσο από άποψη νοήματος, όσο κι εκτέλεσης.

   Κάτι τέτοιο συνέβη και με το "Να Περνάς", ένα τραγούδι που άκουσα για πρώτη φορά τον περασμένο Οκτώβριο, στο ραδιόφωνο καθώς οδηγούσα, και μάλιστα σε αποκλειστική πρώτη μετάδοση. Και τον πρώτο μου ενθουσιασμό (:"Ωωω έλα ρε νέο τραγούδι Μαζώ, πάμε) τον διαδέχτηκε μια μικρή απογοήτευση (:"Χμμ αυτό ήταν;"). Κάτι που φυσικά άλλαξε στην πορεία, όπως και τις περισσότερες φορές.

Τίτλος: Να Περνάς
Τραγουδιστής: Γιώργος Μαζωνάκης
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Έτος Κυκλοφορίας: 2023
Είδος: Λαϊκό

   Αν και βέβαια το συναίσθημά μου για αυτό το τραγούδι είχε τη συνηθισμένη εξέλιξη που έχει για τα περισσότερα τραγούδια του Μαζωνάκη, το τραγούδι αυτό καθεαυτό νομίζω ότι απέχει από το κλασικό του. Βλέπετε, ο λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ ο συγκεκριμένος τραγουδιστής είναι ότι εκφράζει, και μάλιστα βροντερά, την ερωτική απογοήτευση, και όσον αφορά τη διάσταση του χωρισμού, και όσον αφορά εκείνη του να χάνεις την εκτίμησή σου για ένα άτομο που παλιά είχες ψηλά κι ήταν το κέντρο του κόσμου σου (ειδικά με αυτή τη δεύτερη μπορώ νομίζω να ταυτιστώ αρκετά, έχοντας αρκετή εμπειρία ώστε να πω με σιγουριά ότι πονάει πολύ). Το κάνει όμως με ένα τρόπο δυναμικό, και ο οποίος διαφυλάσσει την αξιοπρέπειά του. Κάτι που κανείς άλλος τραγουδιστής δεν κάνει, σε τέτοιο βαθμό έστω, όντες όλοι πλήρως παραδομένοι, είτε στον έρωτά τους, είτε στο θυμό και τη θλίψη τους, αν ο έρωτάς τους αυτός δεν είχε την επιθυμητή κατάληξη.

   Αυτήν την αίσθηση παράδοσης μου δίνει και το "Να περνάς". Ο ερμηνευτής έχει μια μεγάλη δυσκολία, την οποία περιγράφει γλαφυρά και με χρήση αρκετών εικόνων, να αποδεχτεί το χωρισμό από το έτερόν του ήμισυ, και του ζητάει -ουσιαστικά παρακαλάει-, να περνάει, τουλάχιστον, φευγαλέα έστω, να το βλέπει και να το ακούει. Για να μην τρελαθεί από την απουσία, ακόμα κι αν η παρουσία υπό αυτούς τους όρους "τον σπάει σαν γυαλιά και τον σκορπάει σαν καπνό".

   Νομίζω όλοι μας, ακόμα κι οι πιο ζόρικοι & σκληροί, έχουμε βρεθεί κάποια, έστω, φορά, σε μια τέτοια θέση. Που δεν αντέχουμε να διαχειριστούμε μια (ερωτική) απώλεια. Παράγοντες όπως η ηλικία μας, ο χαρακτήρας μας και κάποιες αντιλήψεις που έχουμε, παίζουν ρόσο στο πόσο θα συμβαίνει αυτό, αλλά πιστεύω πως σε όλους έχει συμβεί. Ίσως κι αυτός να είναι ο λόγος που εν τέλει αποδέχτηκα, αρχικά, και αγάπησα, μετέπειτα, κι αυτό το τραγούδι του Μαζωνάκη. Ίσως του το "συγχώρησα" που μια φορά κι αυτός έσπασε, λύγισε και τσαλάκωσε το εγώ & την αξιοπρέπειά του. Ίσως επειδή το έχω κάνει κι εγώ. Και ίσως τελικά, να μην είναι και τόσο κακό να συμβαίνει κάποιες φορές. Το να πονάς είναι η ακράδαντη απόδειξη ότι κάποτε αγάπησες. Άνθρωπο, ζώο, πράγμα, κατάσταση. Κι αυτό είναι μια ευλογία από μόνο του, ανεξάρτητα από αν τελικά, για τον α ή β λόγο, σε απογοήτευσε.