Μπορεί ένα τραγούδι να είναι εξαιρετικά όμορφο, παρότι το θέμα στο οποίο αναφέρεται είναι τόσο άσχημο, όπως, ας πούμε, ο απο-χωρισμός; Όσο κι αν φαίνεται, ίσως, παράξενο, η απάντηση νομίζω είναι ναι, με το τραγούδι "Σε Κάποιο Μήνυμα" του Ηλία Βρεττού να είναι ένα εξέχον παράδειγμα. Ένα υπέροχο, κατά τη γνώμη μου, τραγούδι, για το οποίο ήθελα να γράψω εδώ κι αρκετό καιρό.
Τίτλος : Σε Κάποιο Μήνυμα
Τραγουδιστής : Ηλίας Βρεττός
Στιχουργός : Αγγελική Μακρυνιώτη
Έτος Κυκλοφορίας: 2022
Είδος : "Ελαφρύ" Λαϊκό
Θέμα ο απο-χωρισμός, λοιπόν. Και το γράφω δεύτερη φορά έτσι, σκόπιμα. Μιας κι αποχωρισμός και χωρισμός είναι αδιαμφισβήτητα δύο ξεχωριστά πράγματα. Χωρισμό συνιστά το να παύουν δύο άνθρωποι να είναι ερωτικοί σύντροφοι, ζευγάρι, ενώ αποχωρισμός να παύουν να επικοινωνούν, να είναι ο ένας στη ζωή του άλλου. Με το πρώτο να συνεπάγεται βέβαια τις περισσότερες φορές και το δεύτερο (αφού είναι δύσκολο, για αρκετούς λόγους, δύο πρώην σύντροφοι να διατηρούν τακτική επαφή κι επικοινωνία) και το δεύτερο να είναι μία ακόμα δύσκολη κι επώδυνη διάσταση του πρώτου. Δε χάνεις τον άλλο μόνο από ερωτικό σου σύντροφο, αλλά κι ως παρουσία στη ζωή σου, γενικότερα.
Μιλώντας έτσι για επιπρόσθετες διαστάσεις του χωρισμού, το τραγούδι αυτό εστιάζει σε μία ακόμα, που προέκυψε τα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια της τεχνολογικής προόδου. Βλέπετε, η προαναφερθείσα έχει συντελέσει στο να συμβαίνει ένα μεγάλο κομμάτι της ανθρώπινης επικοινωνίας, σε κάθε μορφή της (και της ερωτικής, συνεπώς), μέσω μηνυμάτων σε κινητά, social media, εφαρμογές όπως Viber κλπ. Αυτή η εξέλιξη έχει κάνει ακόμα πιο πολύπλοκη την ήδη δύσκολη (τις περισσότερες φορές, έστω) διαδικασία του απο-χωρισμού, όπως περιγράφεται, εκτενώς και πολύ αληθινά, στο τραγούδι, μέσω δύο βασικών τρόπων. Ο πρώτος είναι ότι ενισχύει το αίσθημα της απώλειας. Πριν τις συσκευές, οι άνθρωποι δεν είχαν συνέχεια, ανά πάσα στιγμή, την αίσθηση ότι είναι συνδεδεμένοι με το έτερον ήμισυ. Και, κατά συνέπεια, είχαν μάθει έστω και στοιχειωδώς, να ζουν χωρίς αυτόν/αυτήν. Κάτι που πλέον δε συμβαίνει, μπορούμε να είμαστε συνεχώς σε επικοινωνία, έστω κι αν αυτή έχει διαλείμματα. Με αποτέλεσμα, όταν τελικά χωρίζουμε, να νιώθουμε ένα τεράστιο κενό, αφού ο/η σύντροφός μας είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή κατακλύσει τη ζωή μας, ολόκληρη ή έστω ένα πολύ, πολύ μεγάλο κομμάτι της. Ο δεύτερος λόγος είναι αυτός που αναφέρεται ευθέως και στο τραγούδι, ξαναβλέποντας παλιές συνομιλίες. Νομίζω όλοι το έχουμε κάνει κάποιες φορές (ελπίζω κι εσείς να καταλάβατε από ένα σημείο και μετά ότι αυτό δε βοηθάει σε τίποτα). Μιας και η παρουσία του άλλου στη ζωή μας δεν είναι μόνο συνεχής, είναι κι ανεξίτηλη, αφού, όπως λέει και το ρητό, τα γραπτά μένουν (οκ, εκτός αν επιλέξουμε να σβήσουμε τις συνομιλίες i guess). Και είναι πολύ φυσιολογικός ο πειρασμός να θελήσουμε με αυτόν τον τρόπο να κατευνάσουμε τη θλίψη μας για την απώλεια και να θυμηθούμε έστω κάποιες ευχάριστες στιγμές-συζητήσεις. Απλώς, το να ζούμε στο παρελθόν δεν μας κάνει καλό, οπότε όσο φυσιολογική κι αν είναι η ανάγκη μας να το κάνουμε, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να την καταπολεμήσουμε και να κοιτάξουμε το παρόν και το μέλλον. Τα οποία μια απώλεια, όσο σημαντική κι αν είναι, δεν είναι αρκετή για να προκαθορίσει αρνητικά, πιστέψτε το.
Υγ: Πριν κλείσω, θέλω να κάνω μια ξεχωριστή αναφορά και στο κλείσιμο του τραγουδιού. Γενικά δίνω μεγάλη σημασία στα κλεισίματα, γιατί αυτά θεωρώ ότι είναι που μένουν κυρίως στο μυαλό. Κι αυτού του τραγουδιού πιστεύω ότι είναι εξαιρετικό. Τόσο δυνατό και "βαθύ", που, όταν το είχα πρωτακούσει, είχα νιώσει κάτι μέσα μου να "σπάει". Και πιστεύω είναι πολύ δύσκολο να μην το νιώσει αυτό κάποιος ακροατής που έχει κάποια σχετική εμπειρία κι ανάμνηση (οι περισσότεροι, δηλαδή, φαντάζομαι), ακόμα κι αν την έχουμε αφήσει πίσω μας. Και δεν το θεωρώ κακό, για να πω την αλήθεια. Είναι κομμάτι της ικανότητας να νιώθουμε, το να νιώθουμε και δυσάρεστα συναισθήματα, καμιά φορά. Κι όσο κι αν το επιμέρους κομμάτι μπορεί να φαίνεται δυσάρεστο, η γενική ικανότητα είναι υπερπολύτιμη.
Comments
Post a Comment