Υπάρχει ένα ρητό που κυκλοφορεί αρκετά στα social media: "Whatever you are, be a good one". Ελληνιστί, "ό,τι κι αν είσαι, να είσαι ένα καλό (-μια καλή παραλλαγή του)". Ένα ρητό που παραμερίζει το "τι" και εστιάζει στο πώς, κάτι που με βρίσκει προσωπικά απόλυτα σύμφωνο. Γιατί αν κάνεις κάτι καλά, ακόμα και κάτι χωρίς ευρεία απήχηση να είναι, και προσφέρεις κάτι στον κόσμο και είσαι άξιος σεβασμού & θαυμασμού (εντάξει, εξαιρούνται περιπτώσεις τύπου να είσαι ένας "καλός" κλέφτης χαχα). Έτσι και το τραγούδι, για το οποίο θα γράψω σήμερα. Είναι ένα τραγούδι που αναφέρεται στην παροδικότητα (-ματαιότητα;) των πάντων, καθότι όλα απλά τελειώνουν, στο οποίο κυριαρχούν η μελαγχολία κι η απαισιοδοξία, συναισθήματα όχι και τόσο ευχάριστα (ούτε και τόσο δυσάρεστα, εν τέλει, όσο θα ήταν "λογικό", βέβαια). Αλλά το κάνει τόσο άρτια, τόσο υπέροχα, που δεν μπορείς να μην το αγαπάς, ακόμα κι η αν η ιδιοσυγκρασία σου είναι (τον περισσότερο καιρό) τελείως διαφορετική. Είναι για μένα ένας ύμνος στη μελαγχολία-την απαισιοδοξία. Dust in the wind, by Kansas.
Τίτλος: Dust in the Wind
Τραγουδιστής(Συγκρότημα): Kansas
Στιχουργός: Kerry Livgren
Έτος Κυκλοφορίας: 1978
Είδος: Soft Rock
Θυμάμαι προσωπικά την πρώτη φορά που το άκουσα. Ήμουν γυμνάσιο και έβλεπα μια γνωστή σειρά της εποχής, "τα μυστικά της εδέμ". Και με το που το άκουσα, μου χτύπησε πολύ έντονα, με άγγιξε. Λογικό, ίσως, από τη μία, καθότι συνοδευόταν με κάποιες έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές των πρωταγωνιστών. Από την άλλη όμως, όση ενσυναίσθηση και αν διέθετα, μου κάνει ακόμα εντύπωση, από την άποψη ότι πιστεύω ότι για να σε αγγίξει πραγματικά κάτι πρέπει να συνδεθεί με κάποια δική σου εμπειρία, κάποιο δικό σου συναίσθημα. Και τι εμπειρίες-συναισθήματα αποχωρισμού κι απώλειας μπορεί να έχει ένα (μέσο) παιδί στα 14... Εγώ τουλάχιστον, ευτυχώς δεν είχα. Δεν μπορώ λοιπόν παρά να αποδώσω τη συγκίνησή μου (κυρίως) στη δύναμη του τραγουδιού, αλλά και του νοήματος που περιγράφει γενικότερα.
Σε όλη του τη διάρκεια αναφέρεται σε όμορφες στιγμές που πέρασαν, σε όνειρα που χάθηκαν. Και στα συναισθήματα θλίψης, μελαγχολίας, απογοήτευσης που αυτό επιφέρει. Καταλήγοντας, όπως τουλάχιστον εγώ το αισθάνομαι, σε μία απαισιοδοξία και μια αίσθηση ματαιότητας. Σε μια διάχυτη αίσθηση του τύπου "γιατί να μπαίνω στη διαδικασία να κυνηγάω στόχους, να χτίζω πράγματα, να επενδύω σε αυτούς χρόνο και προσπάθεια, αλλά και συναισθηματικά πάνω από όλα, δενόμενος με αυτά"... Αφού, αργά ή γρήγορα, περισσότερο ή λιγότερο επώδυνα, όλα θα τελειώσουν, θα χαθούν. Σαν σκόνη στον άνεμο... Τι νόημα έχει, λοιπόν; Αρκούν μόνο οι αναμνήσεις, στο τέλος της ημέρας;
Συνήθως σε κάτι τέτοια τραγούδια, ή αντίστοιχα κείμενα, μέσα σε όλο το σκοτάδι, δίνεται στο δέκτη και μία αχτίδα φωτός. Σαν το παραμύθι με το κουτί της Πανδώρας, από το οποίο ναι μεν ξεχύθηκαν στον κόσμο όλα τα κακά, αλλά μαζί με αυτά ξεπήδησε κι η ελπίδα, το μεγάλο όπλο μας εναντίον τους. Το τραγούδι όμως αυτό ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα. Σε κανένα σημείο του δε δίνει ούτε ένα ψήγμα αισιοδοξίας, θετικότητας. Συνήθως κάτι τέτοιο θα το έκρινα, εγώ τουλάχιστον, ως "λάθος" και ανεπαρκές. Μα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, σκέφτομαι απλά ότι δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά τελικά, ο "ύμνος της μελαγχολίας και της απαισιοδοξίας". Θα ήθελα εγώ όμως, από την πλευρά μου, να προσπαθήσω να συμπληρώσω αυτό που του λείπει. Για να το ακούσω και γω τελικά, που αν και με έχει απασχολήσει τόσο πολύ το θέμα της παροδικότητας και του τέλους των πάντων, και τόσο το έχω δουλέψει και προσπαθήσει να το επιλύσω μέσα μου, σχεδόν πάντα τις επίμαχες στιγμές όλες οι άμυνές μου σπάνε και μπαίνω σε mood "Dust in the wind".
Μέσα όμως από όλη αυτή τη δουλειά και την εμπειρία, κι όσο κι αν συχνά δεν καταφέρνω να το διαχειρίζομαι και τόσο καλά, έχω μάθει δύο πολύ βασικά πράγματα. Πρώτον, δεν είναι κακό κι ούτε παράλογο να έχουμε ένα δέσιμο με το παρελθόν μας. Αυτό είναι, όλα αυτά που έχουμε βιώσει είναι, αυτό που μας έχουν κάνει αυτό που είμαστε σήμερα. Ειδικά αν πρόκειται για ευχάριστες στιγμές κι αγαπημένα πρόσωπα, ένα παραπάνω. Είναι όμορφο κι ανακουφιστικό να δημιουργείς και να κρατάς δεσμούς με κάποιες σημαντικές στιγμές και κάποια σημαντικά πρόσωπα. Τραβώντας φωτογραφίες ή γράφοντας κάποιο ημερολόγιο τη στιγμή που συμβαίνουν, επιδιώκοντας όσο μπορείς να κρατάς επαφή με τους ανθρώπους, ακόμα και με το να κάθεσαι κάποιες στιγμές να τα θυμάσαι-σκέφτεσαι, να ακούς κάποιο τραγούδι που σου τα θυμίζει κλπ. Αρκεί όμως να μη μένεις εκεί. Κι αυτό είναι το δεύτερό μου μάθημα. Ίσως παρατήρησε κάποιος ότι σε κάθε μου αναφορά σε αυτό το κείμενο συνδύασα τη μελαγχολία με την απαισιοδοξία. Νομίζω πάνε μαζί τελικά αυτά τα δύο. Η μελαγχολία δεν είναι κακή, αρκεί να υπάρχει σε έναν υγιή βαθμό. Πότε ξεφεύγει; Όταν στο βάθος του μυαλού μας (είτε το αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι) υπάρχει μία σκέψη, ένας φόβος ότι δεν θα ξαναζήσουμε τόσο ωραίες στιγμές, δεν θα ξαναγνωρίσουμε τόσο υπέροχους ανθρώπους κλπ. Αν τη στιγμή που τελείωνε κάτι αγαπημένο-σημαντικό, εκείνη ακριβώς μας εγγυόταν κάποιος, με έναν μαγικό τρόπο, ότι σύντομα θα έρθει κάτι εξίσου καλό ή και καλύτερο, πόσο θα μας απορροφούσε η (λογική) μελαγχολία που θα επέφερε το τέλος; Εκεί είναι το κλειδί πιστεύω, στο τέλος της ημέρας. Να σπάσουμε το δεσμό της μελαγχολίας με την απαισιοδοξία, να στενοχωριόμαστε μεν που κάτι καλό τελείωσε, αλλά να πιστεύουμε ότι θα έρθουν κι άλλα στο (εγγύς) μέλλον. Μόνο τότε θα μπορούμε να μη ζούμε με βάση το "Dust in the Wind" αλλά το "Μην κλαις που τελείωσε, χαμογέλα που συνέβη".
Comments
Post a Comment