Είναι κάποιες φορές που νιώθεις πολύ μόνος. Όχι επειδή δεν έχεις άλλους γύρω σου. Κάποιες φορές είσαι μέσα σε ένα (μεγάλο) σύνολο ανθρώπων, που όμως νιώθει, σκέφτεται και πράττει τόσο διαφορετικά από σένα. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερη, πιο αποπνικτική μοναξιά. Μία τέτοια περίπτωση ήταν και για μένα η περασμένη Κυριακή. Μία μέρα που η εκλογική ετυμηγορία των περισσότερων συμπατριωτών μου με απογοήτευσε οικτρά. Και με έκανε να χάσω μεγάλο μέρος της (ήδη κουτσουρεμένης) ελπίδας μου για ένα καλύτερο μέλλον για τη χώρα μας. Και το μυαλό μου να παίζει εναλλάξ δύο τραγούδια, το "Humanity" των αγαπημένων μου Scorpions (στο οποίο έχω αφιερώσει ανάρτηση στο παρελθόν) και το "Κεμάλ", που σύνθεσε ο Μάνος Χατζηδάκις κι έχει ερμηνευτεί από πλήθος ερμηνευτών, σε διάφορες διασκευές.
Τίτλος : Κεμάλ
Τραγουδιστής : Αλίκη Καγιαλόγλου (1η έκδοση)
Στιχουργός : Νίκος Γκάτσος
Έτος Κυκλοφορίας: 1993
Είδος : Έντεχνο
Ένα τραγούδι που ο μεγάλος συνθέτης εμπνεύστηκε από τη γνωριμία του με έναν (αυτο)εξόριστο νέο στην Αμερική, τον οποίο κατόπιν ο Γκάτσος, ο στιχουργός του τραγουδιού (στη-δεύτερη-ελληνική του έκδοση) τον φαντασιώθηκε ως έναν αγαθό και ιδεαλιστή πρίγκηπα που ξεκίνησε ένα ταξίδι για να αλλάξει τον κόσμο. Και, οποία έκπληξη!, απέτυχε. Γιατί ο ωκεανός παραείναι βρώμικος για να καθαρίσει από μια μόνο σταγόνα, κι ας είναι αυτή η πιο κρυστάλλινη που έχει υπάρξει. Και ο Κεμάλ, όχι μόνο δεν άλλαξε τον κόσμο, αλλά τον άφησε κιόλας, τον μάταιο ετούτο. Και πήγε (~τον πήγαν) να συναντήσει τον θεό, στον οποίο πίστευε, τον Αλλάχ, ο οποίος τον ενημέρωσε κυνικά ότι "δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί". Και με τον τραγουδοποιό να τον αποχαιρετά απογοητευμένος. "Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ".
Ξέρετε κάτι όμως; Αυτή η παραδοχή, η αποδοχή είναι σίγουρα μια ασφαλής στάση. Για να μην έχει κανένας την τύχη του "Κεμάλ". Κυνηγώντας μια χίμαιρα που δεν θα πιάσει ποτέ και το μόνο που καταφέρνοντας εν τέλει να είναι να χαθεί μαζί της. Είναι όμως κι η μεγαλύτερη παγίδα. Όπως λέει κι ο ίδιος ο Χατζηδάκις, "Το μυστικό είναι να μη συνηθίσεις την ασχήμια. Από τη στιγμή που συνηθίζεις και μειώνεις τη σημασία της, θα πει ότι αρχίζεις να της μοιάζεις". Αυτό, αγαπημένοι μου Έλληνες συμπολίτες, που οι περισσότεροι στηρίζετε εδώ και 50 χρόνια έναν ξεκάθαρα πλέον ασύμφορο δικομματισμό ή απαξιείτε να πάτε να ψηφίσετε. Και οι μεν και οι δε πεπεισμένοι ότι δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα προς το καλύτερο και η παγωμένη κατάσταση είναι η καλύτερη που γίνεται ρεαλιστικά να έχουμε. Δεν σας ζήτησε κανείς να γίνετε "Κεμάληδες" και να αρχίσετε προσωπική εκστρατεία για να αλλάξετε τον κόσμο. Αλλά μη γίνεστε και "Κύριοι Παντελήδες" που συντηρούν την ασχήμια και κάνουν ότι δεν τη βλέπουν, μέχρι να μολύνει, αργά ή γρήγορα (πάντα όμως) και το δικό τους σπίτι". Μέχρι να χάσετε τις δικές σας δουλειές εν μέσω ενός λοκντάουν, να καούν τα δικά σας σπίτια σε μια πυρκαγιά, να πεθάνουν οι δικοί σας γονείς σε ένα νοσοκομείο που δεν έχει μεθ να τους βάλει ή τα δικά σας παιδιά σε ένα τρένο με τεχνολογία περασμένου αιώνα". Για όνομα του Θεού πια δηλαδή.
Comments
Post a Comment