Μα πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα!

 Σήμερα θέλησα να γράψω για ένα τραγούδι που μου έχει "κολλήσει" το τελευταίο διάστημα κι ειδικά το τελευταίο διήμερο, το "Τα Σάββατα", του Αντώνη Ρέμου.
Τίτλος: Τα Σάββατα
Τραγουδιστής: Αντώνης Ρέμος
Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Έτος Κυκλοφορίας: 2012
Είδος: Λαϊκό

   Το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν για μένα ένα από κείνα, τα πολλά ελληνικά που υπάρχουν, που τα ξέρεις και τα έχεις ακούσει, αλλά δε σε έχουν συγκινήσει ιδιαίτερα και κατά συνέπεια δε σου έχουν "μείνει". Ώσπου πριν 3 χρόνια περίπου ένα πολύ ιδιαίτερο για μένα άτομο μου είπε τη φράση "μα πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα". Και, όσο κι αν το είπε χαριτολογώντας, με άγγιξε κάπως αυτή η φράση (λογικά ένεκα της σημασίας που είχε για μένα αυτή που την είπε) και μπήκα στη διαδικασία να ξανακούσω το τραγούδι. Και, θες επειδή το συνέδεσα με αυτό το άτομο, θες επειδή ήμουν σε μία πιο συμβατή φάση, θες επειδή ίσως αρχικά δεν το είχα σπουδαιολογήσει αρκετά, μου άρεσε κι έκτοτε πάντα συντροφεύει τα μουσικά ταξίδια που μου αρέσει να κάνω όσα σαββατόβραδα μένω σπίτι.

   Πέραν της παραπάνω σύνδεσης, νομίζω ότι το συγκεκριμένο τραγούδι το αγάπησα για 2 ακόμα λόγους. Ο πρώτος, ο πιο επιφανειακός, είναι ότι το Σάββατο ήταν πάντα, από τότε που ήμουν παιδί, η αγαπημένη μου μέρα. Η μέρα που δεν είχα σχολείο, ούτε εκείνη, ούτε την επόμενη, και μπορούσα να κάνω όσα ονειρευόμουν όλες τις προηγούμενες. Γενικά έχω την τύχη να έχω ζήσει μερικά υπέροχα Σάββατα, οπότε είναι μάλλον λογικό να αγαπώ ένα τραγούδι που αναφέρεται στη συγκεκριμένη μέρα.

   Ο δεύτερος, ο πιο "ψαγμένος" και "ενηλικίστικος" λόγος είναι ότι νιώθω πως αυτό το τραγούδι πετυχαίνει ένα συνδυασμό που λατρεύω σε κάθε καλλιτεχνικό δημιούργημα και προσπαθώ κι εγώ να εφαρμόζω στα δικά μου. Ένα συνδυασμό μελαγχολίας κι αισιοδοξίας. Η μελαγχολία σίγουρα η ξεκάθαρη κι η πιο εμφανής, μιας και το τραγούδι αναφέρεται ως επί το πλείστον σε μία αγάπη με δυσκολίες, που έχει ως επακόλουθο ο καλλιτέχνης να έχει καταλήξει μόνος του ένα σαββατόβραδο, στην Πειραιώς, στην Κηφισίας, στο δωμάτιο του σπιτιού του, στο σινεμά, αναπολώντας μονάχα τώρα, κάποιες όμορφες στιγμές. Αγγίζουν πολύ νομίζω κάποιον οι συγκεκριμένοι στίχοι, αν έχει ζήσει κάτι παρόμοιο. Η αισιοδοξία, από την άλλη, κάθε άλλο παρά έκδηλη είναι. Σε σημείο που δεν ξέρω τελικά αν είναι όντως υπαρκτή στο τραγούδι, ή μια δική μου, προσωπική προβολή. Εγώ πάντως η αίσθηση που εισπράττω είναι ότι, όσο κι αν ο καλλιτέχνης είναι μόνος του, απογοητευμένος και μελαγχολικός, βαθιά μέσα του πιστεύει ότι στο τέλος θα φτιάξουν όλα. Ότι δε γίνεται, να μην τον αγαπάει τα Σάββατα, αν μη τι άλλο. Και το θεωρώ εξαιρετικά όμορφο και σημάδι μεγάλης δύναμης, κάτι τέτοιες στιγμές, να διατηρεί κανείς μια στοιχειώδη πίστη κι αισιοδοξία. Ίσως και πιο σημαντικό ακόμα, από την όποια τελική έκβαση της δικής του ιστορίας.