Το τραγούδι για το οποίο θα γράψω σήμερα είναι ένα πολύ ιδιαίτερο για μένα. Όχι μόνο επειδή το αγαπώ παρότι ανήκει σε ένα είδος που γενικά δεν προτιμώ, αλλά επειδή το νιώθω να να αναφέρεται σε ένα ολόκληρο κομμάτι ζωής που διάλεξα πριν 2 χρόνια αλλά δεν με άφησαν, ακόμα, να ζήσω. Ένα τραγούδι που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή, όταν πριν ενάμιση χρόνο κυκλοφόρησε, αλλά δεν του αφιέρωσα κάποια ανάρτηση, σαν να ήξερα ότι δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα του. Αθήνα μου, του Κωνσταντίνου Αργυρού.
Τίτλος: Αθήνα Μου
Τραγουδιστής: Κωνσταντίνος Αργυρός
Στιχουργός: Λευτέρης Κιντάτος
Έτος Κυκλοφορίας: 2020
Είδος: Λαϊκό
Το συγκεκριμένο τραγούδι το θεωρώ προσωπικά κάτι σαν "ύμνο». Όχι μόνο για την Αθήνα (της οποίας εκθέτει υπέροχα την ιδιαίτερη ομορφιά, που τόσο αμφισβητείται) κι όσους την αγαπάμε. Όχι μόνο για το λαϊκό τραγούδι, για το οποίο αποτελεί μέγιστη απόδειξε ότι μπορεί να είναι και ποιοτικό κι όχι ντε φάκτο αυτό που αποκαλούμε "σκυλάδικο". Αλλά και ως τραγούδι από μόνο του, "on its own right", που λένε κι οι Άγγλοι. Ο βασικός λόγος που μου αρέσει τόσο πολύ είναι ότι νιώθω να έχει, από την αρχή ως το τέλος του, ένα "βάθος", συναισθηματικό και νόηματικό. Δεν είναι επιφανειακό, αντίθετα ο τραγουδιστής μοιάζει να βιώνει μία δυνατή συναισθηματική εμπειρία και να τη ζει στο έπακρο, αντιλαμβανόμενος και σκεπτόμενος την κάθε μικρή, φαινομενικά ασήμαντη ίσως, παράμετρο. Και το κυριότερο, μοιάζει (σε μένα έστω) να είναι απόλυτα αληθινός. Να νιώθει τον κάθε στίχο, την κάθε λέξη που τραγουδάει, όχι να πήγε απλά να πει ένα τραγούδι έτσι, για να βγει το μεροκάματο. Βιώνει ένα έντονο συναίσθημα απώλειας - νοσταλγίας και το ζει σε κάθε μικρή στιγμή της "απελπισμένης» περιπλάνησης του στη νυχτερινή Αθήνα. Μιας πόλης που νιώθει σπίτι του (όπως φαίνεται από το "Αθήνα ΜΟΥ"), που φαινομενικά τα έχει όλα, αλλά παρ' όλ' αυτά δε φαίνεται να μπορεί σήμερα να του δώσει αυτό που με τόση λαχτάρα αναζητά.
Τι να είναι αυτό; Να είναι ένας έρωτας; Πιθανότατα. Αυτό είναι που πίστεψα με σιγουριά εξαρχής κι ο λόγος που το δεν ταυτίστηκα 100% με το συγκεκριμένο τραγούδι, όσο κι αν μου αρέσει τόσο (μιας και, καλώς ή κακώς, δεν έτυχε να ερωτευτώ κατά τη σύντομη διαμονή μου στην Αθήνα). Μέχρι πρόσφατα, όμως. Πριν λίγες μερες, αναλογιζόμενος τη δική μου σημερινή επιστροφή στην «Αθήνα μου", συνειδητοποίησα ότι μπορούν να είναι και πολλά άλλα πράγματα αυτά που είναι ικανά να μας λείψουν τόσο, ώστε να φτάνουμε σε σημείο να περιπλανιόμαστε στη νυχτερινή Αθήνα, νιώθοντας συγκίνηση για κάθε μικρή στιγμή κι ασήμαντη λεπτομέρεια. Για μένα προσωπικά, η Αθήνα συμβολίζει έναν ολόκληρο τρόπο ζωής που διάλεξα και την ευκαιρία μου να κάνω τα πολλά βήματα μπροστά που θέλω και να κερδίσω τις μάχες που θεωρώ ότι χρωστάω. Στον εαυτό μου. Και μόνο για αυτό, την αγαπώ, κι ας μην είχα ακόμη την ευκαιρία. Ελπίζω ότι θα την έχω τώρα και ότι θα καταφέρω να διανύσω, επιτελους, όλη τη διαδρομή, και να φτάσω στον προορισμό του θέλω και πιστεύω ότι αξίζω. Κι ας μεσολαβήσουν μέχρι τότε πολλές νύχτες αγωνιωδούς περιπλάνησης και απελπισμένες αναζήτησης. Αγαπώ και τη νύχτα, και την Αθήνα, άλλωστε.
Comments
Post a Comment