Θέλησα σήμερα να αναφερθώ σε ένα πολύ ιδιαίτερο θέμα, που έχει επανέλθει στη μνήμη και τη σκέψη μου τον τελευταίο καιρό, την παιδική ηλικία, αφιερώνοντάς της κάποια πολύ ωραία τραγούδια.
Η παιδική ηλικία είναι ένα θέμα που έχει συζητηθεί εκτενέστατα, ιδίως από συναδέλφους μου ψυχολόγους, κάτι απόλυτα λογικό, δεδομένης της καταλυτικής σημασίας της για την εξέλιξη του ατόμου. Εγώ, προσωπικά, τη βλέπω πλέον ως το πιο άδικο στάδιο της ζωής μας. Αφενός επειδή, αν και έχει καταλυτική σημασία, όπως προείπα, είναι ελάχιστα ως και καθόλου στο χέρι του κάθε παιδιού το πώς θα κυλήσει. Το αν θα προστατευτεί από τους κινδύνους, το αν θα σφυρηλατήσει μία δυνατή προσωπικότητα, το αν θα διαπαιδαγωγηθεί σωστά, το αν θα λάβει αγάπη και χαρά που θα λειτουργήσουν ως ασπίδα στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει μετέπειτα. Είναι άδικο να κρίνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό η ζωή μας από κάτι που δεν μπορούμε οι ίδιοι να καθορίσουμε... Αφετέρου, επειδή, αν και είναι ίσως η πιο ευχάριστη περίοδος στη ζωή του ανθρώπου (εφόσον βέβαια δεν υπάρχουν δυσάρεστα και "ανθυγιεινά" συμβάντα), ελάχιστα το αντιλαμβανόμαστε τότε... Παρότι το ακούμε τόσο πολύ, τόσο συχνά, δεν το καταλαβαίνουμε κι ούτε το πιστεύουμε, εστιάζοντας σε όσα δεν μπορούμε να κάνουμε, σε όσα δεν έχουμε ακόμα... Κάτι λογικό βέβαια, καθώς ούτε την απαιτούμενη ωριμότητα διαθέτουμε ακόμα, ούτε τα μέτρα σύγκρισης με άλλες ηλικίες ώστε να εκτιμήσουμε όσα έχουμε τότε.
Το "Ήμουνα κάποτε παιδί" των Sanjuro&Anni είναι ένα τραγούδι που εκφράζει με πολύ μεγάλη ακρίβεια όσα σκέφτομαι κι εγώ για αυτή την ιδιαίτερη ηλικία. Αναφερόμενο σε όσα είχαμε τότε και μας έκαναν χαρούμενους-μας βοηθούσαν να διαχειριστούμε τις δυσκολίες, την αθωότητα, τους φίλους, τη φαντασία, το παιχνίδι, τη μαγική ικανότητα να περνάμε καλά και να βλέπουμε τα θετικά των καταστάσεων κι όχι τα αρνητικά τους... Και αυτά που χάσαμε στην πορεία, μεγαλώνοντας, οδηγώντας είτε στην πρόκληση των άσχημων που βιώνουμε στο παρόν, είτε στην αδυναμία μας να τα διαχειριστούμε... Έχοντας χάσει την αθωότητα, έχοντας αποξενωθεί από τους παλιούς μας φίλους, έχοντας χάσει το πάθος μας για ζωή, τη φαντασία μας, τα όνειρά μας και την πίστη σε αυτά, αφήνοντάς τα όλα αυτά στο παρελθόν και πνίγοντάς τα στη λήθη "για το καλό μας". Καταλήγοντας τελικά να μη γνωρίζουμε πού πάμε, να ψάχνουμε τον εαυτό μας σε όσες αναμνήσεις έμειναν τελικά ανεξίτηλες και να ευχόμαστε να ήμασταν και πάλι παιδιά. Ένα υπέροχο και τόσο αληθινό τραγούδι το οποίο σας προτείνω να (ξανα)ακούσετε και να αναλογιστείτε.
Τίτλος : Ήμουνα Κάποτε Παιδί
Τραγουδιστής : Sanjuro-Anni
Στιχουργός : Sanjuro
Έτος Κυκλοφορίας: 2010
Είδος : Rap
Όσο όμως κι αν προσπαθούμε να μεγαλώσουμε, να σκοτώσουμε το παιδί μέσα μας και να πνίξουμε αυτές τις αναμνήσεις στη λήθη, το παιδί μέσα μας -όπως υποστηρίζουν και με χαρακτηριστικό πάθος οι ψυχαναλυτές ειδικά- δεν θα πάψει να υπάρχει ποτέ. Ο τωρινός μας εαυτός δεν είναι παρά μια προέκταση, μια μετεξέλιξή του. Σαν ένα δέντρο που πάντα θα βασίζεται στις ρίζες του, όσο κι αν αυτές μπορεί να μη φαίνονται, βαθιά θαμμένες στο χώμα. Το παιδί μέσα μας θα υπάρχει και πάντα θα ζητάει να "τραφεί", να ικανοποιηθούν οι επιθυμίες κι οι ανάγκες του. Ένας από αυτούς τους τομείς στους οποίους εκφράζεται κατεξοχήν, είναι κι οι διαπροσωπικές σχέσεις. Όπως είχε πει και κάποιος που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, επιλέγουμε ανθρώπους που επιτρέπουν στο παιδί μέσα μας να εκφραστεί. Το "Και πάλι παιδί" του Γιάννη Κότσιρα, ένα τραγούδι που αγαπώ ιδιαίτερα παρότι το έχω συνδέσει με μία άσχημη εμπειρία μου, είναι ένα τραγούδι που εκφράζει καλλιτεχνικά αυτή την αντίληψη, εστιάζοντας βέβαια μάλλον περισσότερο στις ερωτικές σχέσεις. Εκφράζοντας μία αλληλεπίδραση παιδικού τύπου, παιχνιδιάρικη, "γλυκά ανώριμη", εγωιστική και το πώς και μόνο η επανασύνδεση με ένα άτομο που στα εμπνέει αυτά μπορεί να ξαναδώσει ζωή στο παιδί που κρύβεις μέσα σου, όσο κι αν αυτό έχει θαφτεί κάτω από δυσκολίες της ενήλικης ζωής, όσο κι αν αυτές μας κάνουν να "μαλώνουμε"
με τη ζωή μας.
Τίτλος : Και Πάλι Παιδί
Τραγουδιστής : Γιάννης Κότσιρας
Στιχουργός : Νίκος Μωραΐτης
Έτος Κυκλοφορίας: 2008
Είδος : Έντεχνο
Βέβαια, όσο κι αν η παιδική ηλικία κι όσα τη συνιστούν είναι πολύ όμορφα και ευχάριστα, είναι φυσιολογικό το ότι τελειώνει και σίγουρα δεν λέω ότι πρέπει να μένουμε εκεί. Άλλωστε, προσωπικά θεωρώ ότι όλες οι ηλικίες έχουν θετικά και προκλήσεις που τις καθιστούν ενδιαφέρουσες. Προτείνω όμως ανεπιφύλακτα να κάνουμε ειρήνη με το παιδί μέσα μας και να θυμηθούμε πώς ήταν, τι ήθελε, πώς περνούσε καλά, πώς διαχειριζόταν τις δυσκολίες. Ίσως είναι δύσκολο, όχι επειδή δεν θα μας βοηθάει η μνήμη μας, αλλά επειδή μέσω αυτής της διαδικασίας μπορεί να απογοητευτούμε συνειδητοποιώντας πράγματα που είχαμε και δεν τα εκτιμήσαμε ή δεν κάναμε ό,τι έπρεπε για να τα διατηρήσουμε και όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα. Έχουμε όμως πολλά να μάθουμε, ακόμα κι από αυτά, και σίγουρα αξίζει τον κόπο. Άλλωστε η ζωή δεν είναι παρά μία σειρά από μαθήματα. Και, όπως λέει κι ο Παύλος Σιδηρόπουλος, "αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα!".
Τίτλος: Κάποτε θα'ρθουν να σου πουν
Τραγουδιστής: Παύλος Σιδηρόπουλος
Στιχουργός: Μίκης Θεοδωράκης
Έτος Κυκλοφορίας: 1979
Είδος: Έντεχνο
*Η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους ανθρώπους που, ο καθένας με τον τρόπο του, συνέβαλαν στο να κοιτάω την παιδική μου ηλικία και να νιώθω ένα αίσθημα νοσταλγίας...
Comments
Post a Comment